¹En salme av Asaf. Den Allmektige, Gud Herren, taler og kaller på jorden fra solens opgang til dens nedgang.

¹Galingas Dievas, Viešpats, kalbėjo ir šaukė žemei nuo saulėtekio iki saulėlydžio.

²Fra Sion, skjønnhetens krone, stråler Gud frem.

²Iš Siono, grožio tobulumo, suspindėjo Dievas.

³Vår Gud kommer og skal ikke tie; ild fortærer for hans åsyn, og omkring ham stormer det sterkt.

³Mūsų Dievas ateis ir netylės: naikinanti ugnis eis pirma Jo, o aplinkui Jį siaus audros.

⁴Han kaller på himmelen der oppe og på jorden for å dømme sitt folk:

⁴Jis šaukia dangų iš aukštybių ir žemę, kad galėtų teisti savo tautą:

⁵Samle til mig mine fromme, som har inngått pakt med mig om offer!

⁵“Surinkite mano šventuosius, padariusius sandorą su manimi per auką”.

⁶Og himmelen kunngjør hans rettferdighet; for Gud er den som skal dømme. Sela.

⁶Dangus skelbs Jo teisumą, nes pats Dievas yra teisėjas.

⁷Hør, mitt folk, jeg vil tale, Israel, jeg vil vidne for dig: Gud, din Gud, er jeg.

⁷“Klausyk, mano tauta, Aš kalbėsiu! Izraeli, Aš liudysiu prieš tave! Dievas, tavo Dievas, Aš esu!

⁸Ikke for dine offers skyld vil jeg straffe dig; dine brennoffer er alltid for mig.

⁸Ne dėl aukų barsiu tave­deginamąsias aukas visada man aukojai.

⁹Jeg vil ikke ta okser fra ditt hus eller bukker fra dine hegn.

⁹Man nereikia veršio iš tavo tvarto, nei ožio iš tavo bandos.

¹⁰For mig hører alle dyr i skogen til, dyrene på fjellene i tusentall.

¹⁰Mano yra visi miškų žvėrys, gyvuliai ant tūkstančio kalvų.

¹¹Jeg kjenner alle fjellenes fugler, og det som rører sig på marken, står for mig.

¹¹Pažįstu visus kalnų paukščius, ir laukiniai žvėrys yra mano žinioje.

¹²Om jeg hungret, vilde jeg ikke si det til dig; for mig hører jorderike til og alt det som fyller det.

¹²Jei alkanas būčiau, nesakyčiau tau, nes mano yra pasaulis ir visa, kas jame.

¹³Mon jeg skulde ete oksers kjøtt og drikke bukkers blod?

¹³Argi Aš valgysiu jaučių mėsą, argi gersiu ožių kraują?

¹⁴Ofre Gud takksigelse og gi den Høieste det du har lovt,

¹⁴Aukok Dievui padėką ir ištesėk Aukščiausiajam įžadus.

¹⁵og kall på mig på nødens dag, så vil jeg utfri dig, og du skal prise mig.

¹⁵Šaukis manęs nelaimės dieną­tai išgelbėsiu tave, o tu šlovinsi mane”.

¹⁶Men til den ugudelige sier Gud: Hvad har du med å fortelle om mine lover og føre min pakt i din munn?

¹⁶O nedorėliui Dievas sako: “Kodėl tu mano nuostatus skelbi ir savo burna mano sandorą mini?

¹⁷Du hater jo tukt og kaster mine ord bak dig.

¹⁷Nes tu nekenti pamokymo ir atmeti mano žodžius.

¹⁸Når du ser en tyv, er du gjerne med ham, og med horkarler gjør du felles sak.

¹⁸Pamatęs vagį, susitari su juo ir su svetimautojais draugauji.

¹⁹Din munn slipper du løs med ondt, og din tunge spinner sammen svik.

¹⁹Tavo burna kalba pikta ir tavo liežuvis sako klastą.

²⁰Du sitter og taler imot din bror, du baktaler din mors sønn.

²⁰Tu kalbi prieš savo brolį ir šmeiži savo motinos sūnų.

²¹Dette har du gjort, og jeg har tidd; du tenkte jeg var som du; men jeg vil straffe dig og stille det frem for dine øine.

²¹Tu tai darei, ir Aš tylėjau. Tu manai, kad Aš esu toks, kaip tu. Aš tave barsiu ir tavo darbus statysiu tau prieš akis.

²²Legg merke til dette, I som glemmer Gud, forat jeg ikke skal sønderrive, og det er ingen som redder!

²²Susipraskite, kurie pamiršote Dievą, kad nesudraskyčiau jūsų, ir tada nebus, kas jus išgelbėtų.

²³Den som ofrer takksigelse, ærer mig, og den som går den rette vei, ham vil jeg la skue Guds frelse.

²³Kas aukoja gyrių, pašlovina mane; o kuris teisingai elgiasi, tam parodysiu Dievo išgelbėjimą”.