¹Til sangmesteren; med strengelek; en læresalme av David.

¹Dieve, klausykis mano maldos ir nesišalink nuo mano maldavimo!

²Vend øret, Gud, til min bønn, og skjul dig ikke for min inderlige begjæring!

²Pažvelk į mane ir išklausyk. Aš blaškaus ir nerimstu

³Gi akt på mig og svar mig! Mine sorgfylte tanker farer hit og dit, og jeg må stønne,

³dėl priešo balso, dėl nedorėlių siautimo. Jie daro man pikta, užsirūstinę neapkenčia manęs.

⁴for fiendens røst, for den ugudeliges undertrykkelse; for de velter elendighet over mig, og i vrede forfølger de mig.

⁴Širdis dreba mano krūtinėje, mirties siaubai apėmė mane.

⁵Mitt hjerte bever i mitt bryst, og dødens redsler er falt på mig.

⁵Mane užklupo baimė ir drebulys, siaubas užpuolė mane.

⁶Frykt og beven kommer over mig, og forferdelse legger sig over mig.

⁶Aš sakiau: “O kad turėčiau balandžio sparnus; išskrisčiau ir būčiau ramus.

⁷Og jeg sier: Gid jeg hadde vinger som duen! Da vilde jeg flyve bort og feste bo.

⁷Toli nuskrisčiau, dykumoje apsinakvočiau.

⁸Se, jeg vilde flykte langt bort, jeg vilde ta herberge i ørkenen. Sela.

⁸Skubėčiau pasislėpti nuo viesulų ir audrų”.

⁹Jeg vilde i hast søke mig et tilfluktssted for den rasende vind, for stormen.

⁹Viešpatie, suardyk ir sumaišyk jų kalbas! Mieste mačiau tik smurtą ir vaidus.

¹⁰Opsluk dem, Herre, kløv deres tungemål! For jeg ser vold og kiv i byen.

¹⁰Dieną ir naktį jie slankioja aplink jo sienas, o viduje neteisybė ir priespauda.

¹¹Dag og natt vandrer de omkring den på dens murer, og elendighet og ulykke er inneni den.

¹¹Nedorybė viduryje, apgaulė ir klasta gatvėse.

¹²Fordervelse er inneni den, og undertrykkelse og svik viker ikke fra dens torv.

¹²Jei priešas mane užgauliotų, galėčiau pakęsti. Jei tas, kuris nekenčia manęs, prieš mane pakiltų, pasislėpčiau nuo jo.

¹³For ikke er det en fiende som håner mig, ellers vilde jeg bære det; ikke er det min avindsmann som ophøier sig over mig, ellers vilde jeg skjule mig for ham;

¹³Bet tu­žmogus man lygus, mano bendras, artimas bičiulis!

¹⁴men det er du, du som var min likemann, min venn og min kjenning -

¹⁴Mums buvo malonu kartu, minioje eidavome į Dievo namus.

¹⁵vi som levde sammen i fortrolig omgang, som vandret til Guds hus blandt den glade høitidsskare.

¹⁵Juos mirtis teužklumpa! Gyvi į mirusiųjų buveinę tenužengia! Nedorybės jų buveinėse ir tarp jų.

¹⁶Ødeleggelse komme over dem! La dem fare levende ned i dødsriket! For ondskap hersker i deres bolig, i deres hjerte.

¹⁶Aš šauksiuosi Dievo, ir Viešpats išgelbės mane.

¹⁷Jeg vil rope til Gud, og Herren skal frelse mig.

¹⁷Vakare, rytą ir vidudienį melsiuosi ir garsiai šauksiu; Jis išgirs mano balsą,

¹⁸Aften og morgen og middag vil jeg klage og sukke, så hører han min røst.

¹⁸išvaduos mano sielą, grąžins ramybę, apgins nuo puolančių priešų daugybės.

¹⁹Han forløser min sjel fra striden imot mig og gir mig fred; for i mengde er de omkring mig.

¹⁹Dievas išgirs ir pažemins juos, Jis gyvena nuo amžių. Jie nesikeičia ir Dievo nebijo.

²⁰Gud skal høre og svare* dem - han troner jo fra fordums tid, sela - dem som ikke vil bli anderledes, og som ikke frykter Gud. / {* d.e. straffe.}

²⁰Jie pakelia ranką prieš tuos, kurie yra taikoje su jais, laužo duotąjį žodį.

²¹Han* legger hånd på dem som har fred med ham, han vanhelliger sin pakt. / {* SLM 55, 13. 14.}

²¹Slidesnė už sviestą jų burna, o širdyse karas; žodžiai švelnesni už aliejų, tačiau jie yra nuogi kardai.

²²Hans munns ord er glatte som smør, men hans hjertes tanke er strid; hans ord er bløtere enn olje, og dog er de dragne sverd.

²²Pavesk Viešpačiui savo naštą, ir Jis palaikys tave, Jis niekados neleis teisiajam svyruoti.

²³Kast på Herren det som tynger dig! Han skal holde dig oppe; han skal i evighet ikke la den rettferdige rokkes.

²³Tu, Dieve, juos nuvesi į gilią prarają. Žmogžudžiai ir apgavikai žus nė pusės amžiaus nesulaukę. Tačiau aš pasitikėsiu Tavimi.

²⁴Og du, Gud, skal støte dem ned i gravens dyp; blodgjerrige og falske menn skal ikke nå det halve av sine dager; men jeg setter min lit til dig.