¹En salme av Asaf. Ja, Gud er god mot Israel, mot de rene av hjertet.

¹Tikrai geras yra Dievas Izraeliui, tiems, kurių širdis tyra.

²Men jeg - nær hadde mine føtter snublet, på lite nær var mine trin glidd ut.

²Bet mano kojos vos nepasviro, vos nepaslydo mano žingsniai.

³For jeg harmedes over de overmodige da jeg så at det gikk de ugudelige vel.

³Aš pavydėjau kvailiams, matydamas nedorėlių pasisekimą.

⁴For de er fri for lidelser inntil sin død, og deres styrke er vel ved makt.

⁴Jie nepatiria kentėjimų mirdami, yra kupini jėgų.

⁵De kjenner ikke til nød som andre folk, og de blir ikke plaget som andre mennesker.

⁵Jie nevargsta kaip kiti žmonės, jų nepaliečia bėdos.

⁶Derfor er overmot deres halssmykke, vold omhyller dem som et klædebon.

⁶Išdidumu ir smurtu jie rengiasi lyg drabužiu.

⁷Deres øine står ut av fedme, hjertets tanker bryter frem.

⁷Iš riebaus kūno žiūri jų akys, jie turi daugiau, negu geidžia širdis.

⁸De håner og taler i ondskap om undertrykkelse; fra det høie taler de.

⁸Jie sugedę ir kalba piktai, iš aukšto grasina smurtu.

⁹De løfter sin munn op til himmelen, og deres tunge farer frem på jorden.

⁹Jų burnos dangui grūmoja, o liežuviai vaikštinėja po žemę.

¹⁰Derfor får de sitt folk til å vende sig om til dem, og vann i overflod suger de i sig*. / {* d.e. de nyter stor lykke.}

¹⁰Todėl Jo tauta pritaria jiems ir jų mokslą lyg vandenį geria.

¹¹Og de sier: Hvorledes skulde Gud vite noget? Er det vel kunnskap hos den Høieste?

¹¹Jie sako: “Kaip Dievas gali žinoti? Argi Aukščiausiajame yra pažinimas?”

¹²Se, dette er de ugudelige, og evig trygge vokser de i velmakt.

¹²Štai tokie yra bedieviai, kurie klesti pasaulyje ir turtėja.

¹³Ja, forgjeves har jeg renset mitt hjerte og tvettet mine hender i uskyld;

¹³Ar veltui saugojau tyrą širdį ir nekaltume ploviau rankas?

¹⁴jeg blev dog plaget hele dagen, og hver morgen kom til mig med tukt.

¹⁴Aš gi buvau spaudžiamas visą dieną ir plakamas kas rytą.

¹⁵Dersom jeg hadde sagt: Jeg vil tale således*, se, da hadde jeg vært troløs mot dine barns slekt. / {* SLM 73, 13. 14.}

¹⁵Jei būčiau galvojęs kalbėti kaip jie, būčiau nusikaltęs Tavo vaikų kartai.

¹⁶Og jeg tenkte efter for å forstå dette*; det var en plage i mine øine / {* SLM 73, 3-14.}

¹⁶Aš galvojau, norėdamas tai suprasti, bet nepajėgiau,

¹⁷- inntil jeg gikk inn i Guds helligdommer og gav akt på deres endelikt.

¹⁷kol įėjau į Dievo šventyklą ir pamačiau jų galą.

¹⁸Ja, på glatte steder setter du dem; du lot dem falle, så de gikk til grunne.

¹⁸Tikrai Tu pastatei juos labai slidžioje vietoje. Tu nustūmei juos į pražūtį.

¹⁹Hvor de blev ødelagt i et øieblikk! De gikk under og tok ende med forferdelse.

¹⁹Jie per akimirksnį sukniubo, pranyko ir žuvo nuo išgąsčio.

²⁰Likesom en akter for intet en drøm når en har våknet op, således akter du, Herre, deres skyggebillede for intet når du våkner op.

²⁰Kaip sapną prabundant, taip, Viešpatie, Tu pakilęs paniekinsi jų įsivaizdavimus.

²¹Når mitt hjerte var bittert, og det stakk mig i mine nyrer,

²¹Kai mano širdis buvo apkartus ir inkstus varstė diegliai,

²²da var jeg ufornuftig og forstod intet; som et dyr var jeg imot dig.

²²aš buvau kvailas ir neišmanantis­lyg gyvulys Tavo akivaizdoje.

²³Men jeg blir alltid hos dig, du har grepet min høire hånd.

²³Tačiau aš nuolat esu su Tavimi, Tu laikai nutvėręs mano dešinę ranką.

²⁴Du leder mig ved ditt råd, og derefter optar du mig i herlighet.

²⁴Tu vesi mane savo patarimu ir galiausiai paimsi į šlovę.

²⁵Hvem har jeg ellers i himmelen? Og når jeg har dig, har jeg ikke lyst til noget på jorden.

²⁵Ką aš turiu danguje? Ir žemėje aš trokštu tik Tavęs.

²⁶Vansmekter enn mitt kjød og mitt hjerte, så er dog Gud mitt hjertes klippe og min del evindelig.

²⁶Kai kūnas ir širdis sunyksta, Dievas yra mano širdies stiprybė ir mano dalis per amžius.

²⁷For se, de som holder sig borte fra dig, går til grunne; du utrydder hver den som faller fra dig i hor*. / {* d.e. i utroskap bryter pakten med dig.}

²⁷Tikrai, kas toli nuo Tavęs, pražus, Tu sunaikini visus, kurie Tave palieka.

²⁸Men for mig er det godt å holde mig nær til Gud; jeg setter min lit til Herren, Israels Gud, for å fortelle alle dine gjerninger.

²⁸Man gera artėti prie Dievo. Viešpačiu Dievu aš pasitikiu, kad pasakočiau apie visus Tavo darbus.