¹Til sangmesteren, for Jedutun*; av Asaf; en salme. / {* SLM 62, 1.}

¹Mano balsas kilo į Viešpatį, kai aš Jo šaukiausi. Mano balsas kilo, ir Jis išklausė mane!

²Min røst er til Gud, og jeg vil rope; min røst er til Gud, og han vil vende øret til mig.

²Savo nelaimės dieną ieškojau Viešpaties; per naktį ištiesta mano ranka nepavargo; mano siela nepriėmė paguodos.

³På min nøds dag søker jeg Herren; min hånd er utrakt om natten og blir ikke trett, min sjel vil ikke la sig trøste.

³Kai prisimenu Dievą­vaitoju, aš skundžiuosi ir alpsta mano dvasia.

⁴Jeg vil komme Gud i hu og sukke; jeg vil gruble, og min ånd vansmekter. Sela.

⁴Tu laikai atmerktas mano akis. Aš nerimauju ir negaliu kalbėti.

⁵Du holder mine øine oppe i nattevaktene; jeg er urolig og taler ikke.

⁵Apie praėjusias dienas mąstau, prisimenu senus laikus.

⁶Jeg tenker på fordums dager, på de lengst fremfarne år.

⁶Naktį prisimenu giesmę ir mąstau savo širdyje, mano dvasia vis tyrinėja:

⁷Jeg vil komme i hu mitt strengespill om natten, i mitt hjerte vil jeg gruble, og min ånd ransaker.

⁷“Nejaugi amžiams atstums Viešpats ir nebebus palankus?

⁸Vil da Herren forkaste i all evighet, og vil han ikke mere bli ved å vise nåde?

⁸Ar Jo gailestingumas aplenkė mane? Ar Jo pažadai, duoti kartų kartoms, neišsipildys?

⁹Er det for all tid ute med hans miskunnhet? er hans løfte blitt til intet slekt efter slekt?

⁹Argi Dievas pamiršo būti maloningas ir užsirūstinęs atsisakė būti gailestingas?”

¹⁰Har Gud glemt å være nådig? Har han i vrede tillukket sin barmhjertighet? Sela.

¹⁰Aš sakiau: “Man skaudu, kad Aukščiausiojo dešinė pasikeitusi”.

¹¹Jeg sier: Dette er min plage, det er år fra den Høiestes høire hånd.

¹¹Prisimenu Viešpaties darbus, Tavo senovėje darytus stebuklus;

¹²Jeg vil forkynne Herrens gjerninger; for jeg vil komme dine under i hu fra fordums tid.

¹²apgalvoju visą Tavo darbą, kalbu apie Tavo veiksmus.

¹³Og jeg vil eftertenke alt ditt verk, og på dine store gjerninger vil jeg grunde.

¹³Dieve, šventas yra Tavo kelias! Kuris dievas yra toks didis, kaip mūsų Dievas?

¹⁴Gud! Din vei er i hellighet; hvem er en gud stor som Gud?

¹⁴Tu esi stebuklus darantis Dievas, apreiškiantis tautose savo galią.

¹⁵Du er den Gud som gjør under; du har kunngjort din styrke blandt folkene.

¹⁵Tu savo ranka išpirkai savo tautą, Jokūbo ir Juozapo vaikus.

¹⁶Du har forløst ditt folk med velde, Jakobs og Josefs barn. Sela.

¹⁶Pamatę Tave vandenys, o Dieve, pamatę Tave vandenys sudrebėjo, gelmės sunerimo.

¹⁷Vannene så dig, Gud, vannene så dig, de bevet, ja avgrunnene skalv.

¹⁷Iš debesų vanduo pasipylė, pasigirdo padangėse garsas, švilpė Tavosios strėlės.

¹⁸Skyene utøste vann, himlene lot sin røst høre, ja dine piler fløi hit og dit.

¹⁸Griaustinis danguje sudundėjo, žaibai apšvietė pasaulį, drebėjo ir virpėjo žemė.

¹⁹Din tordens røst lød i stormhvirvelen, lyn lyste op jorderike, jorden bevet og skalv.

¹⁹Tavo kelias ėjo per jūrą, takas­ per plačius vandenis, kur praėjai­ neliko žymės.

²⁰Gjennem havet gikk din vei, og dine stier gjennem store vann, og dine fotspor blev ikke kjent.

²⁰Tu vedei savo tautą kaip avis Mozės ir Aarono ranka.

²¹Du førte ditt folk som en hjord ved Moses' og Arons hånd.