¹En sang; en salme av Korahs barn; til sangmesteren; efter Mahalat leannot*; en læresalme av Heman, esrahitten. / {* meningen uviss.}

¹Viešpatie, mano išgelbėjimo Dieve, dieną ir naktį šaukiau Tavo akivaizdoje.

²Herre, min frelses Gud! Om dagen og om natten roper jeg for dig.

²Tepasiekia mano malda Tave! Išgirsk mano šauksmą!

³La min bønn komme for ditt åsyn, bøi ditt øre til mitt klagerop!

³Mano siela pilna skausmų ir mano gyvybė arti mirties.

⁴For min sjel er mett av ulykker, og mitt liv er kommet nær til dødsriket.

⁴Mane laiko tokiu, kuris nužengė į duobę, esu bejėgis žmogus.

⁵Jeg aktes like med dem som farer ned i hulen; jeg er som en mann uten kraft,

⁵Tarp mirusiųjų yra mano guolis, guliu kape kaip užmuštieji, kurių Tu nebeatsimeni, nes jie nuo Tavęs atskirti.

⁶frigitt* som en av de døde, lik de ihjelslagne som ligger i graven, som du ikke mere kommer i hu, fordi de er skilt fra din hånd. / {* d.e. ikke lenger stående i din tjeneste.}

⁶Tu įstūmei mane į giliausią duobę, į tamsą, į gelmes.

⁷Du har lagt mig i dypenes hule, på mørke steder, i avgrunner.

⁷Mane slegia Tavo rūstybė, Tavo bangos ritasi per mane.

⁸Din vrede tynger på mig, og med alle dine bølger trenger du mig. Sela.

⁸Tu atitolinai nuo manęs mano pažįstamus, jiems padarei mane bjaurų. Esu uždarytas ir negaliu išeiti.

⁹Du har drevet mine kjenninger langt bort fra mig, du har gjort mig vederstyggelig for dem; jeg er stengt inne og kommer ikke ut.

⁹Mano akys aptemo nuo vargo. Kasdien šaukiausi Tavęs, Viešpatie, tiesdamas į Tave rankas.

¹⁰Mitt øie er vansmektet av elendighet; jeg har påkalt dig, Herre, hver dag, jeg har utbredt mine hender til dig.

¹⁰Ar parodysi stebuklus mirusiems? Ar mirusieji kelsis ir girs Tave?

¹¹Mon du gjør undergjerninger for de døde, eller mon dødninger står op og priser dig? Sela.

¹¹Ar pasakojama apie Tavo malonę ir ištikimybę mirusiųjų karalystėje?

¹²Mon der fortelles i graven om din miskunnhet, i avgrunnen om din trofasthet?

¹²Ar žinomi Tavo stebuklai tamsoje ir Tavo teisumas užmiršimo šalyje?

¹³Mon din undergjerning blir kjent i mørket, og din rettferdighet i glemselens land?

¹³Viešpatie, Tavęs aš šaukiuosi, mano malda kas rytą kyla į Tave.

¹⁴Men jeg roper til dig, Herre, og om morgenen kommer min bønn dig i møte.

¹⁴Viešpatie, kodėl atstumi mane, slepi nuo manęs savo veidą?

¹⁵Hvorfor, Herre, forkaster du min sjel? Hvorfor skjuler du ditt åsyn for mig?

¹⁵Nuskurdęs ir pasiruošęs mirti esu nuo pat jaunystės, kenčiu Tavo siaubus, nežinau, ką daryti.

¹⁶Elendig er jeg og døende fra ungdommen av; jeg bærer dine redsler, jeg må fortvile.

¹⁶Tavo rūstybės įkarštis krinta ant manęs, naikina mane Tavo siaubai.

¹⁷Din vredes luer har gått over mig, dine redsler har tilintetgjort mig.

¹⁷Jie visą laiką supa mane kaip vandenys ir skandina.

¹⁸De har omgitt mig som vann hele dagen, de har omringet mig alle sammen.

¹⁸Tu atitolinai nuo manęs mielą bičiulį, mano pažįstami pamiršo mane.

¹⁹Du har drevet venn og næste langt bort fra mig; mine kjenninger er det mørke sted.