1En læresalme av Etan, esrahitten.
1Viešpatie, apie Tavo gailestingumą giedosiu amžinai; kartų kartoms skelbsiu Tavo ištikimybę.
2Om Herrens nådegjerninger vil jeg synge til evig tid; fra slekt til slekt vil jeg kunngjøre din trofasthet med min munn.
2Aš tariau: “Gailestingumas išliks per amžius. Tu įtvirtinsi savo ištikimybę danguose”.
3For jeg sier: Miskunnhet bygges op til evig tid, i himmelen grunnfester du din trofasthet.
3“Aš sudariau sandorą su išrinktuoju ir prisiekiau savo tarnui Dovydui:
4[Du sier:] Jeg har gjort en pakt med min utvalgte, jeg har svoret David, min tjener:
4‘Per amžius įtvirtinsiu tavo palikuonis, tavo sostą visoms kartoms pastatysiu’ ”.
5Til evig tid vil jeg grunnfeste ditt avkom, og jeg vil bygge din trone fra slekt til slekt. Sela.
5Viešpatie, dangūs giria Tavo stebuklus, Tavo ištikimybęšventųjų susirinkimas.
6Og himlene priser din underfulle gjerning, Herre, og din trofasthet prises i de helliges forsamling.
6Kas gi iš danguje esančių Viešpačiui prilygsta? Kas tarp Dievo sūnų panašus į Viešpatį?
7For hvem i det høie er å ligne med Herren? Hvem er Herren lik blandt Guds sønner,
7Bauginantis yra Dievas šventųjų susirinkime, gerbtinas visų aplink Jį esančių.
8en Gud, såre forferdelig i de helliges hemmelige råd og fryktelig for alle dem som er omkring ham?
8Viešpatie, kareivijų Dieve, kas yra Tau lygus savo jėga? Viešpatie, kas yra toks ištikimas, kaip Tu?
9Herre, hærskarenes Gud, hvem er sterk som du, Herre? Og din trofasthet er rundt omkring dig.
9Tu suvaldai jūros šėlimą, sukilusias bangas Tu sutramdai.
10Du er den som hersker over havets overmot; når dets bølger reiser sig, lar du dem legge sig.
10Tu sutriuškini Rahabą kaip nukautąjį, savo galinga ranka išgainioji savo priešus.
11Du har sønderknust Rahab* som en ihjelslått; med din styrkes arm har du spredt dine fiender. / {* SLM 87, 4.}
11Tau priklauso dangūs ir žemė, pasaulis ir visa, kas jame; Tu sukūrei juos.
12Dig hører himlene til, dig også jorden; jorderike og alt det som fyller det - du har grunnfestet dem;
12Tu sutvėrei šiaurę ir pietus; Taboras ir Hermonas džiaugiasi Tavimi.
13nord og syd - du har skapt dem; Tabor og Hermon jubler over ditt navn.
13Tu galingas: stipri Tavo ranka, aukštai pakelta Tavo dešinė!
14Du har en arm med velde; sterk er din hånd, ophøiet er din høire hånd.
14Tavo sosto pamatasteisumas ir teisingumas, gailestingumas ir tiesa eina Tavo priekyje.
15Rettferd og rett er din trones grunnvoll; nåde og sannhet går frem for ditt åsyn.
15Palaiminta tauta, kuri pažįsta džiaugsmingą garsą! Viešpatie, Tavo veido šviesoje jie vaikščios.
16Salig er det folk som kjenner til jubel*; Herre, i ditt åsyns lys skal de vandre. / {* nemlig over Herren, sin konge.}
16Tavo vardas juos linksmins, jie bus išaukštinti Tavo teisume.
17I ditt navn skal de fryde sig hele dagen, og ved din rettferdighet blir de ophøiet.
17Tu esi jų garbė ir galybė, Tavo palankumu išaukštintas mūsų ragas.
18For du er deres styrkes pryd, og ved din godhet ophøier du vårt horn.
18Viešpats yra mūsų apsauga, Izraelio Šventasismūsų karalius.
19For Herren er vårt skjold, og Israels Hellige vår konge.
19Regėjime Tu kalbėjai savo šventajam: “Aš suteikiau pagalbą karžygiui, išaukštinau tautos išrinktąjį.
20Dengang* talte du i et syn til dine fromme** og sa: Jeg har nedlagt hjelp hos en helt, jeg har ophøiet en ung mann av folket. / {* SLM 89, 4. 5.} / {** Guds folk.}
20Suradau Dovydą, savo tarną, ir šventu aliejumi jį patepiau.
21Jeg har funnet David, min tjener, jeg har salvet ham med min hellige olje.
21Mano ranka visuomet jį palaikys, mano dešinė stiprins jį.
22Min hånd skal alltid være med ham, og min arm skal gi ham styrke.
22Priešas nenugalės jo ir piktadarys nepažemins.
23Fienden skal ikke plage ham, og den urettferdige skal ikke undertrykke ham.
23Jo akivaizdoje parblokšiu priešus ir palaušiu tuos, kurie jo nekenčia.
24Men jeg vil sønderknuse hans motstandere for hans åsyn og slå dem som hater ham.
24Mano ištikimybė ir gailestingumas lydės jį, ir mano vardu aukštai iškils jo ragas.
25Og min trofasthet og min miskunnhet skal være med ham, og i mitt navn skal hans horn ophøies.
25Aš jo ranką padėsiu ant jūros ir ant upių jo dešinę.
26Og jeg vil la ham legge sin hånd på havet og sin høire hånd på elvene.
26Jis sakys man: ‘Tu esi mano tėvas, mano Dievas ir išgelbėjimo uola!’
27Han skal rope til mig: Du er min far, min Gud og min frelses klippe.
27Aš padarysiu jį savo pirmagimiu, jis bus aukščiau negu žemės karaliai.
28Og jeg vil gjøre ham til den førstefødte, til den høieste blandt kongene på jorden.
28Aš būsiu jam gailestingas per amžius, tvirta pasiliks sandora tarp mūsų.
29Jeg vil bevare min miskunnhet mot ham til evig tid, og min pakt skal stå fast for ham.
29Jo palikuonims leisiu gyventi per amžius, kol bus dangus, stovės jo sostas.
30Og jeg vil la hans avkom bli til evig tid og hans trone som himmelens dager.
30Jei jo vaikai paniekins mano įstatymą, jei nesielgs, kaip jiems įsakyta,
31Dersom hans barn forlater min lov og ikke vandrer i mine bud,
31jei mano nuostatus laužys ir įsakymų mano nepaisys,
32dersom de krenker mine forskrifter og ikke holder mine befalinger,
32bausiu už jų nuodėmes lazda, plaksiu rykštėmis už jų kaltę.
33da vil jeg hjemsøke deres synd med ris og deres misgjerning med plager.
33Bet savo malonės iš jo neatimsiu ir ištikimybės jam neatsakysiu,
34Men min miskunnhet vil jeg ikke ta fra ham, og min trofasthet skal ikke svikte;
34nesulaužysiu sandoros ir savo lūpų žodžio nekeisiu.
35jeg vil ikke bryte min pakt og ikke forandre hvad som gikk ut fra mine leber.
35Kartą esu prisiekęs šventumu savo, Dovydui nemeluosiu.
36Ett har jeg svoret ved min hellighet, sannelig, for David vil jeg ikke lyve:
36Jo palikuonys gyvens per amžius, ir jo sostas stovės kaip saulė priešais mane,
37Hans avkom skal bli til evig tid, og hans trone som solen for mitt åsyn.
37bus įtvirtintas kaip mėnulisištikimas liudytojas danguje”.
38Som månen skal den stå evindelig, og vidnet i det høie er trofast. Sela.
38Bet Tu atstūmei, atmetei ir pasibjaurėjai pateptuoju savo.
39Og du har forkastet og forsmådd, du er blitt harm på din salvede.
39Išsižadėjai sandoros su savo tarnu, nusviedei žemėn jo karūną ir suteršei ją.
40Du har rystet av dig pakten med din tjener, du har vanhelliget hans krone ned i støvet.
40Tu sugriovei jo mūrus, pavertei griuvėsiais tvirtoves.
41Du har revet ned alle hans murer, du har lagt hans festninger i grus.
41Jį plėšia visi praeiviai, jis tapo pajuoka kaimynams.
42Alle de som går forbi på veien, har plyndret ham; han er blitt til hån for sine naboer.
42Tu leidai jo priešų galybei iškilti, jiems visiems suteikei džiaugsmą.
43Du har ophøiet hans motstanderes høire hånd, du har gledet alle hans fiender.
43Nukreipei ašmenis jo kardo, neleidai laimėti mūšyje.
44Og du lot hans skarpe sverd vike og lot ham ikke holde stand i striden.
44Tu atėmei jo šlovę ir nuvertei jo sostą.
45Du har gjort ende på hans glans og kastet hans trone i støvet.
45Sutrumpinai jo jaunystės dienas, padengei jį gėda.
46Du har forkortet hans ungdoms dager, du har dekket ham med skam. Sela.
46Ar ilgai, Viešpatie? Ar slėpsies amžinai? Ar degs kaip ugnis Tavo rūstybė?
47Hvor lenge, Herre, vil du skjule dig evindelig? Hvor lenge skal din harme brenne som ild?
47Viešpatie, atsimink, koks trumpas yra mano gyvenimas! Kokius menkus Tu sukūrei visus žmones!
48Kom dog i hu hvor kort mitt liv er, hvor forgjengelige du har skapt alle menneskenes barn!
48Koks žmogus gyvena ir nepatiria mirties? Kieno siela mirusiųjų buveinės išvengia?
49Hvem er den mann som lever og ikke ser døden, som frir sin sjel fra dødsrikets vold? Sela.
49Viešpatie, kur yra Tavo ankstesnė malonė, kurią Dovydui savo tiesoje pažadėjai?
50Hvor er, Herre, dine forrige nådegjerninger, som du tilsvor David i din trofasthet?
50Viešpatie, atsimink savo tarno gėdą; nešioju širdyje daugelio tautų panieką,
51Kom i hu, Herre, dine tjeneres vanære, at jeg må bære alle de mange folk i mitt skjød,
51kuria, Viešpatie, Tavo priešai niekino Tavo pateptojo kelius.
52at dine fiender håner, Herre, at de håner din salvedes fotspor!
52Tebūna palaimintas Viešpats per amžius! Amen! Amen!
53Lovet være Herren til evig tid! Amen, amen.