¹Du hevnens Gud, Herre, du hevnens Gud, åpenbar dig i herlighet!

¹Viešpatie Dieve, kuris atkeršiji, Dieve, kuris atkeršiji, pasirodyk!

²Reis dig, du jordens dommer, la gjengjeldelse komme over de overmodige!

²Kelkis, pasaulio Teisėjau, atlygink išdidiesiems, ką jie nusipelnė!

³Hvor lenge skal de ugudelige, Herre, hvor lenge skal de ugudelige fryde sig?

³Viešpatie, ar ilgai dar nedorėliai džiūgaus?

⁴De utgyder en strøm av ord, de fører frekk tale; alle de som gjør urett, taler store ord.

⁴Ar ilgai kalbės įžūliai ir didžiuosis visi piktadariai?

⁵Ditt folk, Herre, knuser de, og din arv plager de.

⁵Viešpatie, jie trypia Tavo tautą, spaudžia Tavo paveldą.

⁶Enken og den fremmede slår de ihjel, og farløse myrder de.

⁶Jie užmuša našlę ir ateivį, žudo našlaičius.

⁷Og de sier: Herren ser ikke, og Jakobs Gud gir ikke akt.

⁷Jie sako: “Viešpats nemato, Jokūbo Dievas nepastebi”.

⁸Gi dog akt, I ufornuftige blandt folket, og I dårer, når vil I bli kloke?

⁸Susipraskite, tautos neišmanėliai! Jūs kvailiai, kada išminties įgysite?

⁹Mon han som planter øret, ikke skulde høre? Mon han som skaper øiet, ikke skulde se?

⁹Nejaugi Tas, kuris padarė ausį, negirdėtų, ir Tas, kuris sukūrė akį, nematytų?

¹⁰Mon han som refser hedningene, ikke skulde straffe, han som gir menneskene forstand?

¹⁰Argi Tas, kuris auklėja tautas ir moko žmones išminties, nesudraustų?

¹¹Herren kjenner menneskenes tanker, han vet at de er tomhet.

¹¹Viešpats žino žmonių mintis, kad jos yra tuščios.

¹²Salig er den mann som du, Herre, refser og gir lærdom av din lov

¹²Palaimintas žmogus, Viešpatie, kurį Tu auklėji ir savo įstatymo mokai;

¹³for å gi ham ro for onde dager, inntil det blir gravd en grav for den ugudelige.

¹³ramybę jam teiki nelaimių dienomis, kol nedorėliui kasama duobė.

¹⁴For Herren skal ikke forkaste sitt folk og ikke forlate sin arv;

¹⁴Juk Viešpats neatmes savo tautos ir neapleis savo paveldėjimo.

¹⁵for dommen skal vende tilbake til rettferdighet, og alle de opriktige av hjertet skal gi den medhold.

¹⁵Teisingumas sugrįš teisiajam ir juo paseks visi tiesiaširdžiai.

¹⁶Hvem reiser sig for mig imot de onde? Hvem stiller sig frem for mig imot dem som gjør urett?

¹⁶Kas gins mane nuo piktadarių? Kas užstos mane prieš skriaudėjus?

¹⁷Dersom ikke Herren var min hjelp, vilde min sjel snart bo i dødsrikets stillhet.

¹⁷Jei Viešpats man nebūtų padėjęs, būčiau atsidūręs tylos karalystėje.

¹⁸Når jeg sier: Min fot vakler, da holder din miskunnhet mig oppe, Herre!

¹⁸Kai pasakiau: “Slysta mano koja”, Tavo gailestingumas, Viešpatie, palaikė mane.

¹⁹Når mine urolige tanker i mitt hjerte blir mange, da husvaler din trøst min sjel.

¹⁹Kai mano širdis prisikaupė rūpesčių, Tavo paguoda sielai džiaugsmą grąžino.

²⁰Har vel fordervelsens domstol noget samfund med dig, der hvor de skaper urett under skinn av rett?

²⁰Argi Tu nedorėlių sostui pritarsi, kai iškraipydami įstatymą jie spaudžia žmones?

²¹De slår sig skarevis sammen imot den rettferdiges sjel, og uskyldig blod dømmer de skyldig.

²¹Teisiojo sielą jie puola, nekaltą kraują pasmerkia.

²²Da blir Herren mig en borg, og min Gud min tilflukts klippe.

²²Bet Viešpats yra mano apsauga ir mano Dievas­priebėgos uola.

²³Og han lar deres urett komme tilbake over dem, og for deres ondskaps skyld skal han utrydde dem; ja, Herren vår Gud skal utrydde dem.

²³Jis atlygins jiems už jų nedorybes, jų pačių neteisybėse sunaikins juos. Viešpats, mūsų Dievas, sunaikins juos.