1Kom, la oss juble for Herren, la oss rope med fryd for vår frelses klippe!
1Ateikite, giedokime Viešpačiui! Džiaugsmingą triukšmą kelkime savo išgelbėjimo uolai!
2La oss trede frem for hans åsyn med pris, la oss juble for ham med salmer!
2Ateikime į Jo akivaizdą su padėka, džiaugsmingai giedokime Jam psalmes!
3For Herren er en stor Gud og en stor konge over alle guder,
3Viešpats yra didis Dievas ir didis Karalius, didesnis už visus dievus.
4han som har jordens dyp i sin hånd og fjellenes høider i eie,
4Jo rankoje yra žemės gelmės ir Jam priklauso kalnų viršūnės.
5han som eier havet, for han har skapt det, og hans hender har gjort det tørre land.
5Jo yra jūra, nes Jis ją sutvėrė, ir sausuma Jo rankų darbas.
6Kom, la oss kaste oss ned og bøie kne, la oss knele for Herrens, vår skapers åsyn!
6Ateikite, pulkime žemėn prieš Dievą ir pagarbinkime, atsiklaupkime prieš Viešpatį, kuris sutvėrė mus!
7For han er vår Gud, og vi er det folk han før, og den hjord hans hånd leder. Vilde I dog idag høre hans røst!
7Jis yra mūsų Dievas, o mesJo ganoma tauta ir Jo rankų globojamos avys! Šiandien, jeigu išgirsite Jo balsą,
8Forherd ikke eders hjerte, likesom ved Meriba, likesom på Massadagen i ørkenen,
8“neužkietinkite savo širdžių kaip Meriboje, kaip gundymo dieną dykumoje,
9hvor eders fedre fristet mig! De satte mig på prøve, de som dog hadde sett min gjerning.
9kur jūsų tėvai mane gundė ir mėgino, nors mano darbus buvo matę!
10Firti år vemmedes jeg ved den slekt, og jeg sa: De er et folk med forvillet hjerte, og de kjenner ikke mine veier.
10Keturiasdešimt metų mane liūdino ta karta, ir Aš pasakiau: ‘Ši tauta klysta savo širdyje ir nepažįsta mano kelių’.
11Så svor jeg i min vrede: Sannelig, de skal ikke komme inn til min hvile.
11Užsirūstinęs jiems prisiekiau: ‘Jie neįeis į mano poilsį!’ ”