¹Da tok Bildad fra Suah til orde og sa:

¹Huchiin Bildad Sua miin a dawnga, hichiin a chi a:

²Hvor lenge vil du tale så? Hvor lenge skal din munns ord være som et veldig vær?

²Bangtan hiai thilte gen ding na hia? huan bangtan na kama thute huih hat bang ding ahi ua?

³Skulde vel Gud forvende retten, eller den Allmektige forvende rettferdigheten?

³Pathianin vaihawmna a hekkawi ahia? ahihkeileh Thilbang-kimhih theiin dikna a hekkawi ahia?

⁴Har dine sønner syndet mot ham, så har han gitt dem deres brøde i vold.

⁴Na tate a tunga a khelh ua, hua a tatlekna uh khuta amaute a pikhiak a leh:

⁵Hvis du vender dig til Gud og beder den Allmektige om nåde,

⁵Pathian lam kuhkaltaka na zona, hua Thilbangkimhihthei kianga na thilnget na bawl leh;

⁶hvis du er ren og opriktig, da vil han våke over dig og gjenreise din rettferds bolig,

⁶Na siangthoua na dik leh; nang jiakin tuin ka khanglou mahmah dia, huan na diktatna omna a lohching sak ding hi.

⁷og din forrige lykke vil bli ringe mot din senere lykke, for den skal være overmåte stor.

⁷Huan na kipatna neu mahleh, ahihhangin na tawpna na nunglam nakpiin a khang ding hi.

⁸For spør bare fremfarne slekter og akt på det som deres fedre har gransket ut

⁸Huai jiakin ka honngen ahi, hun masa thu kan inla, a pipute un a na zonkhiak uh lamah kisuk in:

⁹- for vi er fra igår og vet intet; for en skygge er våre dager på jorden -

⁹(Ei lah jana lel i hi ua, bangmah i theikei uh, leitungah i nite uh lah limliap ahi a: )

¹⁰de skal lære dig og si dig det og bære frem ord fra sitt hjerte.

¹⁰Amauten nang a honsinsak un, a honhilh un, a lungtang ua kipanin thute a gen kei ding ua hia?

¹¹Vokser sivet op hvor det ikke er myrlendt? Blir starrgresset stort uten vann?

¹¹Buannawi louin phaipek a khang khe thei ahia? tui louin loupa a khangthei ahia?

¹²Ennu står det friskt og grønt og blir ikke skåret; da visner det før alt annet gress.

¹²Hinga a oma, sat puk louh a hihlaiin, loupa dangte main a vuai nak hi.

¹³Således går det alle dem som glemmer Gud, og den gudløses håp går til grunne;

¹³Huaibangmahin Pathian manghilhte tengteng lampi ahi; huan pathianlimsaklou mi lametna a mangthang ding:

¹⁴hans tillit avskjæres, og det han trøster sig til, er spindelvev.

¹⁴A muanna a kitam dinga, a kingakna maimomlen ahi hi.

¹⁵Han støtter sig på sitt hus, men det står ikke; han holder sig fast i det, men det står ikke fast.

¹⁵A intung a ngai dia, himahleh a ding kei ding: huaiah a lenchinten dia, himahleh a pangsawt kei ding hi.

¹⁶Frodig står han der i solens skinn, og hans skudd breder sig ut over hans have;

¹⁶Ni suah main a hinga, huan a selte a huan tuamin a meng khia uh.

¹⁷om en stenrøs slynger sig hans røtter, mellem stener trenger han sig frem.

¹⁷A zungte leivum kimah a jam ua, suangte omna mun ah a hing hi.

¹⁸Ryddes han bort fra sitt sted, så kjennes det ikke ved ham, men sier: Jeg har aldri sett dig.

¹⁸A mun akipan lakmang hi leh, huchiin amah a kitheihmohbawl dinga, Ka honmu ngeikei, chiin.

¹⁹Se, det er gleden på hans vei, og av mulden spirer andre frem.

¹⁹Ngaiin, hiai a lampi kipahna ahia, huan lei akipanin adangte a hongsuak ding uh.

²⁰Nei, Gud forkaster ikke en som er ulastelig, og han holder ikke ugudelige ved hånden.

²⁰Ngaiin, Pathianin mi hoihkim a paikhe kei ding, gilouhihmite leng a tungding sam kei ding hi.

²¹Ennu vil han fylle din munn med latter og dine leber med jubel.

²¹Na kam nuihin a hondimsak lai lai dia, na mukte kikounain.Nang honmudahte zumnain akhuh dinga; huan gilou puanin omta kei ding hi.

²²De som hater dig, skal klædes med skam, og de ugudeliges telt skal ikke mere finnes.

²²Nang honmudahte zumnain akhuh dinga; huan gilou puanin omta kei ding hi.