1Halleluja! Pris Herren, for han er god, hans miskunnhet varer evindelig.
1TOUPA tuh phat un, Aw, TOUPA kiangah kipahthu hilh un; amah lah a hoih ngala: a chitna leng khantawna om ding ahi ngala.
2Hvem kan utsi Herrens veldige gjerninger, forkynne all hans pris?
2Kua ahia TOUPA thilhih thupitakte gen theia a phatna tengteng theisak vek thei?
3Salige er de som tar vare på det som rett er, den som gjør rettferdighet til enhver tid.
3Vaihawmna kem hoihten nuam a sa uhi, chiklai peuha leng diktat taka hihmi toh.
4Kom mig i hu, Herre, efter din nåde mot ditt folk, se til mig med din frelse,
4TOUPA aw, na mite na deihsaknain hontheigige inla, aw, na hotdamna toh hongvehin;
5så jeg kan se på dine utvalgtes lykke, glede mig med ditt folks glede, rose mig med din arv!
5Na mi telte hamphatna ka muhtheiha, na namte kipahna ah ka nopsak theiha, na gouluahte toh ka suan theihna dingin.
6Vi har syndet med våre fedre, vi har gjort ille, vi har vært ugudelige.
6Ka pipute utoh thil ka na hihkhial ua, thilgilou ka hih ua, gilou takinka hihta uhi.
7Våre fedre i Egypten aktet ikke på dine undergjerninger, de kom ikke i hu dine mange nådegjerninger, men var gjenstridige ved havet, ved det Røde Hav.
7Ka pipute un Aigupta gama na thillamdang hihte a theisiam kei ua; na chitna thupitak a theigige ta kei ua; tuipi ah a hel zota ua, Tuipi San ah.
8Dog frelste han dem for sitt navns skyld, for å kunngjøre sitt velde,
8Huchi pipiin leng a mah minjiakin amau a hondamtaa, a thilhihtheihna thupitak a theihsakna dingin.
9og han truet det Røde Hav, og det blev tørt, og han lot dem gå gjennem dypene som i en ørken,
9Tuipi San a taia, huchiin a kangta a; huan amau gamdaia pi paisuak bangin tui thukte ah a pi paisuakta hi.
10og han frelste dem av hans hånd som hatet dem, og forløste dem av fiendens hånd,
10Amau homi khut akipan a hondama, melma khut akipan a tanta hi.
11og vannet skjulte deres motstandere, det blev ikke én av dem tilbake.
11Tuiten amau doute a khuh khina, khat leng dama pawt a om ta kei uhi.
12Da trodde de på hans ord, de sang hans pris.
12Huai laiin a thute a gingta ua; a phatna la a sa uhi.
13Men snart glemte de hans gjerninger, de bidde ikke på hans råd;
13Himahleh a thilhihte tuh a mangngilh zok ua; a lunggelna tuh a ngak ngamta kei uhi;
14men de blev grepet av begjærlighet i ørkenen, og de fristet Gud på det øde sted.
14Gamdai ah thil a lungulh mahmah ua, gam keu ah Pathian a zeetta uhi.
15Da gav han dem det de vilde ha, men sendte tærende sykdom over deres liv.
15A thil nget uh a pia a; himahleh a hinna uah gawnna a lutsakta hi.
16Og de blev avindsyke mot Moses i leiren, mot Aron, Herrens hellige.
16A giah mun uah Mosi a hazata ua, TOUPA mi siangthou Aron toh.
17Jorden oplot sig og slukte Datan og skjulte Abirams hop,
17Lei tuh a kamkaa, Dathan a valhta, Abiram pawlte tuh a khuh khinvek hi.
18og en ild satte deres hop i brand, en lue brente op de ugudelige.
18A pawl lak uah mei hihkuanin a hongoma, meikuang ah mi gilousaloute a kangmangta uhi.
19De gjorde en kalv ved Horeb og tilbad et støpt billede,
19Horeb tang ah bawngnou lim a siam ua, a lim sun tuh a beta uhi.
20og de byttet sin ære* mot billedet av en okse, som eter gress. / {* 5MO 10, 21.}
20Huchibangin a thupina uh bawngtal loupa ne bangphet a suaksakta uhi.
21De glemte Gud, sin frelser, som hadde gjort store ting i Egypten,
21Pathian a hondampa uh a mangngilhta ua, Aigupta gama thil thupi taktak.
22undergjerninger i Kams land, forferdelige ting ved det Røde Hav.
22Ham gama thillamdangte, Tuipi San dung athil mulkimhuaite hihte.
23Da sa han at han vilde ødelegge dem, dersom ikke Moses, hans utvalgte, hadde stilt sig i gapet for hans åsyn for å avvende hans vrede fra å ødelegge dem.
23Huaijiakin, a hihmang kha dinga, chi-a, a hehna hihkik dingin a mi tel Mosi tuh a lutna dingah a maah na ding kei ngial le houh, a hihmang ding chih a gen hi.
24Og de foraktet det herlige land, de trodde ikke hans ord,
24A hi, gam deihhuai tak a ngaineu ua, a thu tuh a gingta nuam kei ua;
25og de knurret i sine telt, de hørte ikke på Herrens røst.
25A puanin uahte khawng a phun zota ua, TOUPA aw tuh a ngaikhe nuam kei uhi.
26Da opløftet han sin hånd og svor at han vilde la dem falle i ørkenen
26Huaijiakin amau lamah a khut ajaka, amaute tuh gamdaia a hihpukna ding leh,
27og la deres avkom falle iblandt hedningene og sprede dem i landene.
27A chi suan dingte uh nam chih laka a hihpuka, gam china a hihjakna dingin.
28Og de bandt sig til Ba'al-Peor og åt av offere til døde*, / {* d.e. de livløse avgudsbilleder.}
28Boal-peor lamah a velh ua, misi kianga thil latte tuh a ne samta uhi.
29og de vakte harme ved sine gjerninger, og en plage brøt inn iblandt dem.
29Huchibangin a thilhihte un amah a hihheh ua; huchiin a tunguah hi honlengta hi.
30Da stod Pinehas frem og holdt dom, og plagen stanset;
30Huai laiin Phinehas a dinga, vai a hawma: huchiin hi tuh daihsakin a omta hi.
31og det blev regnet ham til rettferdighet fra slekt til slekt evindelig.
31Huai tuh amah tunga diktatnaa seh ahi, khantawnin suan tengteng tanin.
32Og de vakte vrede ved Meribas vann, og det gikk Moses ille for deres skyld;
32Meribah tuite ah tekhawng leng amah a hihheh ua, huchiin amau jiakin Mosi tungah thilhoihlou a tung hialta hi.
33for de var gjenstridige mot hans* Ånd, og han talte tankeløst med sine leber. / {* d.e. Guds.}
33A kha tungah a hel ua, a mukin kilawmlou pi thu a gen jiakin;
34De ødela ikke de folk som Herren hadde talt til dem om,
34TOUPAN a kiang ua hihman thu a piak bangin mipite a hihmang kei ua.
35men de blandet sig med hedningene og lærte deres gjerninger,
35Nam chih tuh a kihelpih ua, a thilhihte uh tuh a ching jaw ua;
36og de tjente deres avguder, og disse blev dem til en snare,
36A milim nate khawng uh a sem ua; huaite tuh amau adingin thang a honghita:
37og de ofret sine sønner og sine døtre til maktene*. / {* d.e. avgudene.}
37A hi, dawi kiangah tekhawng a tapate a tanute un a kithoih ua.
38og de utøste uskyldig blod, sine sønners og sine døtres blod, som de ofret til Kana'ans avguder, og landet blev vanhelliget ved blod.
38Sisan gensiatbei, a tapate uleh a tanute u sisan ngei a suahta ua, huaitein Kanaan gam milimte kiangah a kithoih uhi; huai gam tuh sisanin a na ninta hi.
39De blev urene ved sine gjerninger og drev hor ved sin adferd.
39Huchibangin a nasepte ua hihbuahin a om ua, a thilhihte un ang a kawmta uhi.
40Da optendtes Herrens vrede mot hans folk, og han fikk avsky for sin arv.
40Huaijiakin TOUPA a mit tungah a thangpaitaa, a gouluah tuh a kih hi.
41Og han gav dem i hedningers hånd, og de som hatet dem, hersket over dem,
41Huchiin amau tuh nam chihkhut ah a paia; amau hoten a tunguah vai a hawmta uhi.
42og deres fiender trengte dem, og de blev ydmyket under deres hånd.
42Amau douten a nuaisiah ua, a khut nuai uah hihneuin a omta uhi.
43Mange ganger utfridde han dem; men de var gjenstridige i sine råd, og de sank ned i usseldom for sin misgjernings skyld.
43Tamveipi amau a humbita; himahleh a lunggelna uah a hel nak uhi, a gitlou a satlouhna uah hihniamin aomta uhi.
44Og han så til dem når de var i nød, idet han hørte deres klagerop.
44Huchi pipiin leng aman, a kikou husa uh a jain, a mangbat uh a limsak ahi.
45Og i sin godhet mot dem kom han sin pakt i hu, og det gjorde ham ondt efter hans store miskunnhet,
45A thukhun tuh amau a theisak gigea a chitna thupidan bang jelin alungsim a kisikta hi.
46og han lot dem finne barmhjertighet for alle deres åsyn som hadde ført dem i fangenskap.
46Sala pite tengteng tuh amau a hehpihsak hi.
47Frels oss, Herre vår Gud, og samle oss fra hedningene til å love ditt hellige navn, rose oss av å kunne prise dig!
47TOUPA ka Pathian u-aw, honhondam inla, nam chih laka kipan honpikhawmin, na min siangthou phat ding leh na phatna suang dingin.TOUPA, Israelte Pathian, phatin om heh, khantawn akipan khantawn phain leng. Mi tengtengin, Amen, chi uhen, TOUPA tuh phat un.
48Lovet være Herren, Israels Gud, fra evighet og til evighet! Og alt folket sier: Amen. Halleluja!
48TOUPA, Israelte Pathian, phatin om heh, khantawn akipan khantawn phain leng. Mi tengtengin, Amen, chi uhen, TOUPA tuh phat un.