¹Halleluja! Pris Herren, for han er god, hans miskunnhet varer evindelig.

¹Aleluja. Kremtoni Zotin, sepse ai është i mirë, sepse mirësia e tij vazhdon përjetë.

²Hvem kan utsi Herrens veldige gjerninger, forkynne all hans pris?

²Kush mund të përshkruajë bëmat e Zotit ose të shpallë tërë lavdinë e tij?

³Salige er de som tar vare på det som rett er, den som gjør rettferdighet til enhver tid.

³Lum ata që respektojnë drejtësinë, që bëjnë atë që është e drejtë në çdo kohë.

⁴Kom mig i hu, Herre, efter din nåde mot ditt folk, se til mig med din frelse,

⁴Mos më harro mua, o Zot, sipas mirësisë sate që tregon ndaj popullit tënd, dhe më vizito me shpëtimin tënd,

⁵så jeg kan se på dine utvalgtes lykke, glede mig med ditt folks glede, rose mig med din arv!

⁵me qëllim që të shoh mirëqënien e të zgjedhurve të tu, të kënaqem në gëzimin e kombit tënd dhe të mbushem me lavdi për trashëgiminë tënde.

⁶Vi har syndet med våre fedre, vi har gjort ille, vi har vært ugudelige.

⁶Ne dhe etërit tanë kemi mëkatuar, kemi bërë paudhësi dhe të këqija.

⁷Våre fedre i Egypten aktet ikke på dine undergjerninger, de kom ikke i hu dine mange nådegjerninger, men var gjenstridige ved havet, ved det Røde Hav.

⁷Etërit tanë në Egjipt nuk i kuptuan mrekullitë e tua, nuk kujtuan numrin e madh të mirësive të tua dhe ngritën krye pranë detit, Deti i Kuq.

⁸Dog frelste han dem for sitt navns skyld, for å kunngjøre sitt velde,

⁸Megjithatë Zoti i shpëtoi për hir të emrit të tij, për të bërë të njohur fuqinë e tij.

⁹og han truet det Røde Hav, og det blev tørt, og han lot dem gå gjennem dypene som i en ørken,

⁹I bërtiti Detit të Kuq dhe ai u tha, dhe i udhëhoqi nëpër humnerat si nëpër një shkretëtirë.

¹⁰og han frelste dem av hans hånd som hatet dem, og forløste dem av fiendens hånd,

¹⁰I shpëtoi nga dora e atij që i urrente dhe i shpengoi nga dora e armikut.

¹¹og vannet skjulte deres motstandere, det blev ikke én av dem tilbake.

¹¹Dhe ujërat i mbuluan armiqtë e tyre, dhe nuk shpëtoi as edhe një prej tyre.

¹²Da trodde de på hans ord, de sang hans pris.

¹²Atëherë u besuan fjalëve të tij dhe kënduan lavdinë e tij.

¹³Men snart glemte de hans gjerninger, de bidde ikke på hans råd;

¹³Por shpejt i harruan veprat e tij dhe nuk pritën me besim plotësimin e planit të tij.

¹⁴men de blev grepet av begjærlighet i ørkenen, og de fristet Gud på det øde sted.

¹⁴U ndezën nga lakmia në shkretëtirë dhe e tunduan Perëndinë në vetmi.

¹⁵Da gav han dem det de vilde ha, men sendte tærende sykdom over deres liv.

¹⁵Dhe ai u dha atyre sa i kërkonin, por dërgoi midis tyre një lëngatë që pakësoi numrin e tyre.

¹⁶Og de blev avindsyke mot Moses i leiren, mot Aron, Herrens hellige.

¹⁶Kur në kamp patën smirë Moisiun dhe Aaronin, i shenjti i Zotit,

¹⁷Jorden oplot sig og slukte Datan og skjulte Abirams hop,

¹⁷toka u hap dhe përpiu Dathanin dhe groposi grupin e Abiramit.

¹⁸og en ild satte deres hop i brand, en lue brente op de ugudelige.

¹⁸Një zjarr shpërtheu në mes të tyre dhe flaka i përpiu të pabesët.

¹⁹De gjorde en kalv ved Horeb og tilbad et støpt billede,

¹⁹Bënë një viç në Horeb dhe adhuruan një shëmbëlltyrë prej metali të shkrirë,

²⁰og de byttet sin ære* mot billedet av en okse, som eter gress. / {* 5MO 10, 21.}

²⁰dhe e ndërruan lavdinë e tyre me shëmbëllytrën e një kau që ha bar.

²¹De glemte Gud, sin frelser, som hadde gjort store ting i Egypten,

²¹Harruan Perëndinë, Shpëtimtarin e tyre, që kishte bërë gjëra të mëdha në Egjipt,

²²undergjerninger i Kams land, forferdelige ting ved det Røde Hav.

²²mrekullitë në vendin e Kamit, gjëra të tmerrshme në Detin e Kuq.

²³Da sa han at han vilde ødelegge dem, dersom ikke Moses, hans utvalgte, hadde stilt sig i gapet for hans åsyn for å avvende hans vrede fra å ødelegge dem.

²³Prandaj ai foli t'i shfarosë, por Moisiu, i zgjedhuri i tij, u paraqit mbi të çarën përpara tij për të penguar që zemërimi i tij t'i shkatërronte.

²⁴Og de foraktet det herlige land, de trodde ikke hans ord,

²⁴Ata e përçmuan akoma vendin e mrekullueshëm, nuk i besuan fjalës së tij,

²⁵og de knurret i sine telt, de hørte ikke på Herrens røst.

²⁵por murmuritën në çadrat e tyre dhe nuk dëgjuan zërin e Zotit.

²⁶Da opløftet han sin hånd og svor at han vilde la dem falle i ørkenen

²⁶Prandaj ai ngriti dorën kundër tyre, duke u betuar se do t'i rrëzonte në shkretëtirë,

²⁷og la deres avkom falle iblandt hedningene og sprede dem i landene.

²⁷dhe se do t'i zhdukte pasardhësit e tyre midis kombeve dhe se do t'i shpërndante në të gjitha vendet.

²⁸Og de bandt sig til Ba'al-Peor og åt av offere til døde*, / {* d.e. de livløse avgudsbilleder.}

²⁸Ata i shërbyen edhe Baal-Peorit dhe hëngrën flijimet e të vdekurve.

²⁹og de vakte harme ved sine gjerninger, og en plage brøt inn iblandt dem.

²⁹E zemëruan Perëndinë me veprimet e tyre dhe në mes tyre plasi murtaja.

³⁰Da stod Pinehas frem og holdt dom, og plagen stanset;

³⁰Por Finehasi u ngrit dhe bëri drejtësi; dhe murtaja pushoi.

³¹og det blev regnet ham til rettferdighet fra slekt til slekt evindelig.

³¹Dhe kjo iu vu në llogari të drejtësisë, brez pas brezi, përjetë.

³²Og de vakte vrede ved Meribas vann, og det gikk Moses ille for deres skyld;

³²Ata e provokuan përsëri në ujërat e Meribas, dhe Moisiu pësoi të keqen për shkak të tyre,

³³for de var gjenstridige mot hans* Ånd, og han talte tankeløst med sine leber. / {* d.e. Guds.}

³³sepse e ashpërsoi frymën e tij (të Moisiut) dhe ai foli pa u menduar me buzët e tij.

³⁴De ødela ikke de folk som Herren hadde talt til dem om,

³⁴Ata nuk shkatërruan popujt, siç i kishte porositur Zoti;

³⁵men de blandet sig med hedningene og lærte deres gjerninger,

³⁵por u përzien midis popujve dhe mësuan veprat e tyre;

³⁶og de tjente deres avguder, og disse blev dem til en snare,

³⁶u shërbyen idhujve të tyre, dhe këta u bënë një lak për ta;

³⁷og de ofret sine sønner og sine døtre til maktene*. / {* d.e. avgudene.}

³⁷ua flijuan demonëve bijtë dhe bijat e tyre,

³⁸og de utøste uskyldig blod, sine sønners og sine døtres blod, som de ofret til Kana'ans avguder, og landet blev vanhelliget ved blod.

³⁸dhe derdhën gjak të pafajshëm, gjakun e bijve të tyre dhe të bijave të tyre, që u flijuan për idhujtë e Kanaanit; dhe vendi u ndot nga gjaku i derdhur.

³⁹De blev urene ved sine gjerninger og drev hor ved sin adferd.

³⁹Kështu ata u ndotën me veprat e tyre dhe u kurvëruan me aktet e tyre.

⁴⁰Da optendtes Herrens vrede mot hans folk, og han fikk avsky for sin arv.

⁴⁰Dhe zemërimi i Zotit u ndez kundër popullit të tij, dhe ai ndjeu një neveri për trashëgiminë e tij.

⁴¹Og han gav dem i hedningers hånd, og de som hatet dem, hersket over dem,

⁴¹I la në dorë të kombeve, dhe u sunduan nga ata që i urrenin.

⁴²og deres fiender trengte dem, og de blev ydmyket under deres hånd.

⁴²Armiqtë e tyre i shtypën dhe ata iu nënshtruan pushtetit të tyre.

⁴³Mange ganger utfridde han dem; men de var gjenstridige i sine råd, og de sank ned i usseldom for sin misgjernings skyld.

⁴³Ai i çliroi shumë herë, por ata vazhduan të ngrenë krye dhe të zhyten në paudhësinë e tyre.

⁴⁴Og han så til dem når de var i nød, idet han hørte deres klagerop.

⁴⁴Megjithatë ai i kushtoi kujdes ankthit të tyre, kur dëgjoi britmat e tyre,

⁴⁵Og i sin godhet mot dem kom han sin pakt i hu, og det gjorde ham ondt efter hans store miskunnhet,

⁴⁵dhe iu kujtua besëlidhja e lidhur me ta dhe në dhemshurinë e madhe të tij u qetësua.

⁴⁶og han lot dem finne barmhjertighet for alle deres åsyn som hadde ført dem i fangenskap.

⁴⁶Bëri që ata të fitojnë përkrahje ndër të gjithë ata që i kishin çuar në robëri.

⁴⁷Frels oss, Herre vår Gud, og samle oss fra hedningene til å love ditt hellige navn, rose oss av å kunne prise dig!

⁴⁷Na shpëto, o Zot, Perëndia ynë, dhe na mblidh midis kombeve, me qëllim që të kremtojmë emrin tënd të shenjtë dhe të lumturohemi duke të lëvduar.

⁴⁸Lovet være Herren, Israels Gud, fra evighet og til evighet! Og alt folket sier: Amen. Halleluja!

⁴⁸I bekuar qoftë Zoti, Perëndia i Izraelit, nga përjetësia në përjetësi. Dhe tërë populli le të thotë: "Amen". Aleluja.