¹En læresalme av Asaf. Hvorfor, Gud, har du forkastet oss for evig tid? Hvorfor ryker din vrede mot den hjord du før?

¹O Perëndi, pse na ke hedhur poshtë për gjithnjë? Pse vlon zemërimi yt kundër kopesë së kullotës sate?

²Kom i hu din menighet, som du vant din i fordums tid, som du gjenløste til å være din arvs stamme, Sions berg, hvor du tok bolig!

²Kujto popullin tënd, që dikur e more, që ti e shpengove që të ishte fisi i trashëgimisë sate, të këtij mali të Sionit, mbi të cilin ke banuar.

³Opløft dine trin til de evige grushoper! Alt har fienden fordervet i helligdommen.

³Drejto hapat e tua në këto rrënoja të pandreqshme; armiku i ka prishur të gjitha në shenjtërore.

⁴Dine motstandere har brølt midt i ditt forsamlingshus; de har satt sine egne tegn op til tegn.

⁴Armiqtë e tu vrumbullojnë në vendin e kuvendeve të tua; kanë vënë aty shenjat e tyre si flamuj.

⁵Det var et syn som når økser løftes i tykke skogen.

⁵Dukej sikur godisnin me sëpata në pjesën e dëndur të një pylli.

⁶Og nu, alt det som fantes av billedverk, det slo de sønder med øks og hammer.

⁶Dhe tani me sqeparë dhe çekane po prishin tërë skulpturat e tij.

⁷De har satt ild på din helligdom; like til grunnen har de vanhelliget ditt navns bolig.

⁷I kanë vënë zjarrin shenjtërores sate; kanë përdhosur banesën që mban emrin tënd, duke e hedhur poshtë.

⁸De har sagt i sitt hjerte: Vi vil ødelegge dem alle tilsammen! De har opbrent alle Guds forsamlingshus i landet.

⁸Kanë thënë në zemër të tyre: "T'i shkatërrojmë të gjithë"; kanë djegur tërë qendrat e kuvendeve të shenjta në vend.

⁹Våre egne tegn ser vi ikke; det er ikke nogen profet mere, ikke nogen hos oss som vet hvor lenge det skal vare.

⁹Ne nuk i shohim më shenjat tona; nuk ka më profet dhe midis nesh nuk ka asnjë që të dijë deri kur.

¹⁰Hvor lenge, Gud, skal motstanderen håne, fienden forakte ditt navn evindelig?

¹⁰Deri kur, o Perëndi, kundërshtari do të fyejë? Armiku vallë, do ta përçmojë emrin tënd përjetë?

¹¹Hvorfor drar du din hånd, din høire hånd tilbake? Ta den ut av din barm og ødelegg!

¹¹Pse e tërheq dorën tënde, pikërisht të djathtën? Nxirre nga gjiri yt dhe shkatërroji.

¹²Gud er dog min konge fra fordums tid, han som skaper frelse på den vide jord.

¹²Por Perëndia është mbreti im qysh prej kohëve të lashta; ai sjell shpëtimin mbi tokë.

¹³Du er den som skilte havet med din styrke, knuste dragenes hoder på vannene.

¹³Me forcën tënde ndave detin dhe shtype kokën e përbindëshve të detit në ujërat.

¹⁴Du sønderslo Leviatans* hoder, du gav den til føde for ørkenens folk. / {* d.e. et stort sjødyr.}

¹⁴Copëtove kokat e Levitanëve dhe ia dhe për të ngrënë popullit të shkretëtirës.

¹⁵Du lot kilde og bekk bryte frem, du uttørket evige strømmer.

¹⁵Bëre që të dalin burime dhe përrenj dhe thave lumenj të përhershëm.

¹⁶Dig hører dagen til, dig også natten; du har skapt himmellysene og solen.

¹⁶Jotja është dita, jotja është edhe nata; ti ke vendosur dritën dhe diellin.

¹⁷Du har fastsatt alle jordens grenser; sommer og vinter - du har dannet dem.

¹⁷Ti ke caktuar tërë kufijtë e tokës dhe ke bërë verën dhe dimrin.

¹⁸Kom dette i hu: Fienden har hånet Herren, og et dårlig folk har foraktet ditt navn!

¹⁸Mbaje mend këtë, o Zot, që armiku të ka fyer dhe që një popull i pamend ka përbuzur emrin tënd.

¹⁹Overgi ikke din turteldue til den mordlystne skare, glem ikke dine elendiges skare evindelig!

¹⁹Mos ia braktis bishave jetën e turtulleshës sate; mos harro përjetë jetën e të përvuajturve të tu.

²⁰Se til pakten! For landets mørke steder er fulle av volds boliger.

²⁰Respekto besëlidhjen, sepse vendet e errëta të tokës janë plot me strofka dhune.

²¹La ikke den undertrykte vende tilbake med skam, la den elendige og fattige love ditt navn!

²¹Mos lejo që i shtypuri të kthehet i turpëruar; bëj që i përvuajturi dhe nevojtari të lëvdojnë emrin tënd.

²²Reis dig, Gud, før din sak, kom i hu at du blir hånet av dåren hele dagen!

²²Çohu o Perëndi, mbro kauzën tënde! Mos harro që i pamendi të fyen tërë ditën.

²³Glem ikke dine fienders røst, dine motstanderes bulder, som stiger op all tid!

²³Mos harro britmën e armiqve të tu; zhurma e tyre që ngrihen kundër teje ngjitet vazhdimisht në qiell.