¹ تا به کی می‌خواهید با سخنانتان مرا عذاب بدهید و دلم را بشکنید؟

¹Så tog Job til Orde og svarede:

² بارها به من اهانت کرده‌اید و از رفتار خود با من خجالت نمی‌کشید.

²"Hvor længe vil I krænke min Sjæl og slå mig sønder med Ord?

³ اگر من گناهی کرده باشم، ضرر آن به خودم می‌رسد و به شما آسیبی نمی‌رساند.

³I håner mig nu for tiende Gang, mishandler mig uden Skam.

⁴ شما خود را بهتر و برتر از من می‌دانید و مصیبتهای مرا نتیجهٔ گناه من می‌پندارید.

⁴Har jeg da virkelig fejlet, hænger der Fejl ved mig?

⁵ درحالی‌که خدا این روز بد را بر سر من آورده و به دام خود گرفتارم کرده است.

⁵Eller gør I jer store imod mig og revser mig ved at smæde?

⁶ حتّی وقتی از ظلمی که به من شده است، فریاد می‌زنم و کمک می‌طلبم، کسی به داد من نمی‌رسد.

⁶Så vid da, at Gud har bøjet min Ret, omspændt mig med sit Net.

⁷ خدا راه مرا بسته و آن را تاریک کرده است و امید رهایی از این وضع برای من نیست.

⁷Se, jeg skriger: Vold! men får ikke Svar, råber om Hjælp, der er ingen Ret.

⁸ او عزّت و اعتبار مرا از بین برد و هرچه که داشتم از من گرفته.

⁸Han spærred min Vej, jeg kom ikke frem, han hylled mine Stier i Mørke;

⁹ از هر طرف مرا خُرد نموده و نهال آرزوهای مرا از ریشه کنده است.

⁹han klædte mig af for min Ære, berøved mit Hoved Kronen,

¹⁰ آتش غضب خود را بر من افروخته و مرا دشمن خود می‌شمارد.

¹⁰brød mig ned overalt, så jeg må bort, oprykked mit Håb som Træet;

¹¹ لشکر خود را می‌فرستد تا چادر مرا محاصره کنند.

¹¹hans Vrede blussede mod mig, han regner mig for sin Fjende;

¹² او خانواده‌ام را از من جدا کرد و آشنایانم را با من بیگانه ساخت.

¹²samlede rykker hans Flokke frem og bryder sig Vej imod mig, de lejrer sig om mit Telt.

¹³ خویشاوندان و دوستانِ نزدیک من، فراموشم کرده‌اند

¹³Mine Brødre har fjernet sig fra mig, Venner er fremmede for mig,

¹⁴ و مهمان خانه‌ام مرا از یاد برده است. کنیزان خانه‌ام مرا نمی‌شناسند و برای آنها بیگانه شده‌ام.

¹⁴mine nærmeste og Hendinge holder sig fra mig, de, der er i mit Hus, har glemt mig;

¹⁵ خدمتکار خود را با زاری و التماس صدا می‌کنم، امّا او جوابم را نمی‌دهد.

¹⁵mine Piger regner mig for en fremmed, vildfremmed er jeg i deres Øjne;

¹⁶ زن من طاقت بوی دهان مرا ندارد و برادرانم از من بیزار هستند.

¹⁶ej svarer min Træl, når jeg kalder, jeg må trygle ham med min Mund;

¹⁷ حتّی بچّه‌ها با حقارت به من می‌نگرند و مسخره‌ام می‌کنند.

¹⁷ved min Ånde væmmes min Hustru, mine egne Brødre er jeg en Stank;

¹⁸ دوستان صمیمی‌ام از من نفرت دارند و کسانی را که دوست می‌داشتم، از من روی‌گردان شده‌اند.

¹⁸selv Drenge agter mig ringe, når jeg reljser mig, taler de mod mig;

¹⁹ از من فقط پوست و استخوان باقیمانده است و به سختی از مرگ گریخته‌ام.

¹⁹Standsfælleræmmes til Hobe ved mig, de, jeg elskede, vender sig mod mig.

²⁰ شما دوستان من هستید، بر من رحم کنید، زیرا دست خدا مرا به این روز انداخته است.

²⁰Benene hænger fast ved min Hud, med Kødet i Tænderne slap jeg bort.

²¹ چرا شما هم مانند خدا مرا عذاب می‌دهید؟ چرا مرا به حال خودم نمی‌گذارید؟

²¹Nåde, mine Venner, Nåde, thi Guds Hånd har rørt mig!

²² ای کاش سخنان مرا کسی به یاد می‌آورد و در کتابی می‌نوشت

²²Hvi forfølger og I mig som Gud og mættes ej af mit Kød?

²³ و یا با قلم آهنین آنها را بر سنگی حک می‌کرد، تا برای همیشه باقی بمانند.

²³Ak, gid mine Ord blev skrevet op, blev tegnet op i en Bog,

²⁴ امّا می‌دانم که نجات‌دهندهٔ من در آسمان است و روزی برای دفاع من به زمین خواهد آمد.

²⁴med Griffel af Jern, med Bly indristet i Hlippen for evigt!

²⁵ یقین دارم که حتّی پس از آن که گوشت و پوست بدنم بپوسند، خدا را می‌بینم.

²⁵Men jeg ved, at min Løser lever, over Støvet vil en Forsvarer stå frem.

²⁶ او برای من بیگانه نیست. او را با همین چشمان خود خواهم دید.

²⁶Når min sønderslidte Hud er borte, skal jeg ud fra mit Kød skue Gud,

²⁷ وقتی گفتید: «چگونه او را عذاب دهیم؟» از حال رفتم. شما می‌خواستید با بهانه‌ای مرا متّهم سازید. پس از شمشیر مجازات خدا بترسید و بدانید که روز داوری خدا در انتظار شماست.

²⁷hvem jeg skal se på min Side; ham skal mine Øjne se, ingen fremmed! Mine Nyrer forgår i mit Indre!

²⁸ پس از شمشیر مجازات خدا بترسید و بدانید که روز داوری خدا در انتظار شماست.

²⁸Når I siger: "Hor vi skal forfølge ham, Sagens Rod vil vi udfinde hos ham!"

²⁹så tag jer i Vare for Sværdet; thi Vrede rammer de lovløse, at I skal kende, der kommer en Dom!