1Człowiek, narodzony z niewiasty, dni krótkich jest, i pełen kłopotów;
1 "Y mae pob un a anwyd o wraig yn fyr ei oes ac yn llawn helbul.
2Wyrasta jako kwiat, i bywa podcięty, a ucieka jako cieó, i nie ostoi się.
2 Y mae fel blodeuyn yn tyfu ac yna'n gwywo; diflanna fel cysgod ac nid erys.
3Wszakże i na takiego otwierasz oczy twoje, a przywodzisz mię do sądu z sobą.
3 A roi di sylw i un fel hyn, a'i ddwyn ef i farn gyda thi?
4Któż pokaże czystego z nieczystego? Ani jeden;
4 Pwy a gaiff lendid allan o aflendid? Neb!
5Gdyż zamierzone są dni jego, liczba miesięcy jego u ciebie; zamierzyłeś mu kres, którego nie może przestąpić.
5 Gan fod terfyn i'w ddyddiau, a chan iti rifo'i fisoedd, a gosod iddo ffin nas croesir,
6Odstąpże od niego, aż odpocznie, aż przejdzie jako najemniczy dzieó jego.
6 yna tro oddi wrtho fel y caiff lonydd, fel gwas cyflog yn mwynhau ei ddiwrnod gwaith.
7Albowiem i o drzewie jest nadzieja, choć je wytną, że się jeszcze odmłodzi, a latorośl jego nie ustanie.
7 "Er i goeden gael ei thorri, y mae gobaith iddi ailflaguro, ac ni pheidia ei blagur � thyfu.
8Choć się zstarzeje w ziemi korzeó jego, i w prochu obumrze pieó jego:
8 Er i'w gwraidd heneiddio yn y ddaear, ac i'w boncyff farweiddio yn y pridd,
9Wszakże gdy uczuje wilgotność, puści się, i rozpuści gałęzie, jako szczep młody.
9 pan synhwyra ddu373?r fe adfywia, ac fe flagura fel planhigyn ifanc.
10Ale człowiek umiera, zemdlony będąc, a umarłszy człowiek gdzież jest?
10 Ond pan fydd rhywun farw, �'n ddi-nerth, a phan rydd ei anadl olaf, nid yw'n bod mwyach.
11Jako uchodzą wody z morza, a rzeka opada i wysycha.
11 Derfydd y du373?r o'r llyn; disbyddir a sychir yr afon;
12Tak człowiek, gdy się układzie, nie wstanie więcej, a pokąd stoją nieba, nie ocuci się, ani będzie obudzony ze snu swego.
12 felly'r meidrol, fe orwedd ac ni chyfyd, ni ddeffry tra pery'r nefoedd, ac nis cynhyrfir o'i gwsg.
13Obyżeś mię w grobie ukrył i utaił, ażby się uciszył gniew twój, a iżbyś mi zamierzył kres, kędy chcesz wspomnieć na mię!
13 O na bait yn fy nghuddio yn Sheol, ac yn fy nghadw o'r golwg nes i'th lid gilio, a phennu amser arbennig imi, a'm dwyn i gof!
14Gdy umrze człowiek, izali żyć będzie? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej.
14 (Pan fydd meidrolyn farw, a gaiff ef fyw drachefn?) Yna fe obeithiwn holl ddyddiau fy llafur, hyd nes i'm rhyddhad ddod.
15Zawołasz, a ja tobie odpowiem; a spraw rąk twoich pożądasz.
15 Gelwit arnaf, ac atebwn innau; hiraethit am waith dy ddwylo.
16Aczkolwiekeś teraz kroki moje obliczył, ani odwłóczysz karania za grzech mój.
16 Yna cedwit gyfrif o'm camre, heb wylio fy mhechod;
17Zapięczętowane jest w wiązance przestępstwo moje, a zgromadzasz nieprawości moje.
17 selid fy nhrosedd mewn cod, a chuddid fy nghamwedd.
18Prawdziwie jako góra padłszy rozsypuje się, a skała przenosi się z miejsca swego.
18 "Ond, fel y diflanna'r mynydd sy'n llithro, ac fel y symud y graig o'i lle,
19Jako woda wzdrąża kamienie, a powodzią zalane bywa, co samo od siebie rośnie z prochu ziemi: tak nadzieję ludzką w niwecz obracasz.
19 ac fel y treulir y cerrig gan ddyfroedd, ac y golchir ymaith bridd y ddaear gan lifogydd, felly y gwnei i obaith meidrolyn ddiflannu.
20Przemagasz go ustawicznie, a on schodzi; odmieniasz postać jego, i wypuszczasz go.
20 Parhei i'w orthrymu nes derfydd; newidi ei wedd, a'i ollwng.
21Będąli zacni synowie jego, tego on nie wie; jeźli też wzgardzeni, on nie baczy.
21 Pan anrhydeddir ei blant, ni u373?yr; pan ddarostyngir hwy, ni sylwa.
22Tylko ciało jego, póki żyw, boleje, a dusza jego w nim kwili.
22 Ei gnawd ei hun yn unig sy'n ei boeni, a'i fywyd ei hun sy'n ei ofidio."