¹Synu mój! strzeż słów moich, a przykazanie moje chowaj u siebie.

¹Mu poeg, hoia mu sõnu ja pane mu käsud enesele tallele!

²Strzeż przykazaó moich, a żyć będziesz; a nauki mojej, jako źrenicy oczów swych.

²Pea mu käske, et sa jääksid elama, hoia mu õpetust kui oma silmatera!

³Uwiąż je na palcach twoich, napisz je na tablicy serca twego.

³Seo need enesele sõrmede ümber, kirjuta need oma südamelauale!

⁴Mów mądrości: Siostraś ty moja, a roztropność przyjaciółką nazywaj,

⁴Ütle tarkusele: 'Sa oled mu õde!' ja hüüa arukust sugulaseks,

⁵Aby cię strzegły od żony cudzej, i od obcej, która mówi łagodne słowa.

⁵et see hoiaks sind võõra naise eest, võõramaa naise eest, kes räägib libedaid sõnu.

⁶Bom oknem domu swego przez kratę moję wyglądał;

⁶Sest oma koja aknast, aknaavast ma vaatasin

⁷I widziałem między prostakami, obaczyłem między synami młodzieóca głupiego,

⁷ja nägin kogenematute seas, märkasin poiste hulgas arutut noormeest:

⁸Który szedł ulicą przy rogu jej, drogą postępując ku domowi jej.

⁸ta käis mööda tänavat kuni selle nurgani ja sammus siis naise koja poole,

⁹Ze zmierzkiem pod wieczór, w ciemności nocnej, i w mroku.

⁹videvikus, kui päev jõudis õhtule, südaööl ja pimedas.

¹⁰A oto niewiasta spotkała go, w ubiorze wszetecznicy, chytrego serca,

¹⁰Ja vaata, naine tuli temale vastu, hooraehtes ja kavala südamega.

¹¹Świegotliwa i nie ukrócona, a w domu własnym nie mogły się ostać nogi jej;

¹¹Ta oli rahutu ja isemeelne, ta jalad ei püsinud kodus:

¹²Raz na dworzu, raz na ulicach i po wszystkich kątach zasadzki czyniąca;

¹²mõnikord oli ta tänaval, mõnikord turgudel, ja ta varitses iga nurga juures.

¹³I uchwyciła go, i pocałowała go, a złożywszy wstyd z twarzy swojej, rzekła mu:

¹³Ta haaras temast kinni, suudles teda ja ütles temale häbitu näoga:

¹⁴Ofiary spokojne są u mnie; dzisiajm oddała śluby moje.

¹⁴'Ma pidin viima tänuohvreid ja ma tasusin täna oma tõotused.

¹⁵Przetożem wyszła przeciw tobie, abym pilnie szukała twarzy twojej, i znalazłam cię.

¹⁵Seepärast ma tulin välja sulle vastu, sind otsima, ja ma leidsin su.

¹⁶Obiłam kobiercami łoże moje, ozdobione rzezaniem i prześcieradłami egipskiemi.

¹⁶Ma katsin oma voodi vaipadega, kirju Egiptuse lõuendiga.

¹⁷Potrząsnęłam pokój swój myrrą, aloesem, i cynamonem.

¹⁷Ma riputasin voodisse mürri, aaloed ja kaneeli.

¹⁸Pójdźże, opójmy się miłością aż do poranku, ucieszmy się miłością.

¹⁸Tule, joobume kallistustest hommikuni, tundkem rõõmu armastusest!

¹⁹Boć męża mego w domu niemasz; pojechał w drogę daleką.

¹⁹Sest mu mees ei ole kodus, ta läks pikale teekonnale.

²⁰Worek pieniędzy wziął z sobą; dnia pewnego wróci się do domu swego.

²⁰Ta võttis rahakukru kaasa, ta tuleb koju alles täiskuu ajaks.'

²¹I nakłoniła go wielą słów swoich, a łagodnością warg swoich zniewoliła go.

²¹Ta võrgutas teda paljude meelitussõnadega, ahvatles oma libedate huultega.

²²Wnet poszedł za nią, jako wół, gdy go na rzeź wiodą, a jako głupi do pęta, którem karany bywa.

²²Äkitselt läks mees temale järele, nagu härg, keda viiakse tappa, otsekui jalarauad meeletu karistuseks,

²³I przebiła strzałą wątrobę jego; kwapił się jako ptak do sidła, nie wiedząc, iż je zgotowano na duszę jego.

²³nagu lind, kes tõttab võrku ega tea, et see maksab tema hinge, kuni nool lõhestab ta maksa.

²⁴Przetoż teraz, synowie! słuchajcie mię, a bądźcie pilni powieści ust moich.

²⁴Ja nüüd, pojad, kuulge mind, ja pange tähele mu suu sõnu!

²⁵Niechaj się nie uchyla za drogami jej serce twoje, ani się tułaj po ścieszkach jej.

²⁵Ärgu pöördugu su süda tema teedele, ära eksi tema radadele!

²⁶Albowiem wielu zraniwszy poraziła, i mocarze wszyscy pozabijani są od niej.

²⁶Sest palju on mahalööduid, keda tema on viinud langusele, rohkesti on neid, keda tema on tapnud.

²⁷Dom jej jest jako drogi piekielne, wiodące do gmachów śmierci.

²⁷Tema koda on põrgutee - see viib alla surma kambritesse.