1A gdy przestali oni trzej mężowie odpowiadać Ijobowi, przeto, że się sobie zdał być sprawiedliwym:
1Vtedy prestali tí traja mužovia odpovedať Jobovi, pretože bol spravedlivý vo svojich očiach.
2Tedy się rozpalił gniewem Elihu, syn Barachela Buzytczyka z rodu Syryjskiego, przeciw Ijobowi się rozpalił gniewem, iż usprawiedliwiał duszę swoję, więcej niż Boga.
2Ale tu sa rozpálil hnev Elíhuva, syna Barachéla, Buzitu, z čeľade Rám-ov, na Joba sa rozpálil jeho hnev, pretože ospravedlňoval svoju dušu skôr než Boha.
3Także przeciwko trzem przyjaciołom jego rozpalił się gniew jego, że nie znalazłszy odpowiedzi, przecię potępiali Ijoba.
3I na jeho troch priateľov sa rozpálil jeho hnev, pretože nenašli odpovedi a odsudzovali Joba.
4Bo Elihu oczekiwał, jako oni Ijobowi odpowiedzą, gdyż oni starsi byli w latach niż on.
4A Elíhu čakal na Joba i na jeho priateľov slovami, pretože boli starší vekom než on.
5Ale widząc Elihu, że nie było odpowiedzi w ustach onych trzech mężów, rozpalił się w gniewie swoim.
5A vidiac Elíhu, že niet odpovedi v ústach tých troch mužov, rozpálil sa jeho hnev.
6I odpowiedział Elihu, syn Barachela Buzytczyka, i rzekł: Jam najmłodszy w latach, a wyście starcy; przetoż wstydziłem się, i nie śmiałem wam oznajmić zdania swego.
6A tak odpovedal Elíhu, syn Barachéla, Buzitu, a riekol: Ja som mladý vekom, a vy ste starci, preto som sa ostýchal a bál som sa vysloviť s vami to, čo viem,
7Myślałem: Długi wiek mówić będzie, a mnóstwo lat nauczy mądrości.
7a povedal som: Nech hovorí vek a množstvo rokov, tí nech dajú znať múdrosť.
8Aleć duch, który jest w ludziach, i natchnienie Wszechmogącego daje rozum.
8Ale vidím, že je ona Duch Boží v smrteľnom človekovi, a dych Všemohúceho je to, ktorý robí ľudí rozumnými.
9Zacni nie zawsze mądrzy, a starcy nie zawżdy rozumieją sądu.
9Nie sú vždy veľkí múdri, ani starci nerozumejú vždycky súdu.
10Przetoż mówię: słuchaj mię; ja też oznajmię zdanie swoje.
10Preto hovorím: Nože počuj mňa, nech i ja poviem, čo viem!
11Otom oczekiwał słów waszych, a przysłuchiwałem się dowodom waszym, czekając, ażbyście doszli rzeczy.
11Hľa, čakal som na vaše slová; počúval som až na vašu umnosť, dokiaľ nevyzkúmate slov.
12I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was Ijoba przekonać nie mógł; i nie masz między wami, ktoby odpowiedział słowom jego.
12A bedlivo som vás pozoroval, a hľa, nie je toho, kto by pokarhal Joba, kto by z vás odpovedal na jeho reči.
13Ale snać rzeczecie: Znaleźliśmy mądrość; sam go Bóg przekonywa, nie człowiek.
13Aby ste nepovedali: Našli sme múdrosť: Silný Bôh ho bude stíhať, nie človek!
14Aczci się Ijob nie zemną wdał w rzecz, a ja mu też nie waszemi słowy odpowiem.
14Ale Job neobrátil proti mne reči, ale ani mu neodpoviem vašimi slovami.
15Polękali się, nie odpowiadają dalej; niedostaje im słów.
15Zľakli sa; neodpovedajú viacej; pošly im slová.
16Czekałemci, ale nie mówią; umilknęli, a nic więcej nie odpowiadają.
16A či budem azda čakať, keď nehovoria, keď stoja, neodpovedajú viacej?
17Odpowiem ja też z mej strony; oznajmię ja też zdanie swoje.
17Odpoviem i ja svoj diel; poviem i ja to, čo viem.
18Bom pełen słów; ciasno we mnie duchowi żywota mego.
18Lebo som plný slov; soviera ma duch môjho lona.
19Oto żywot mój jest jako moszcz bez oddechu, a jako beczka nowa rozpękłby się.
19Hľa, moja hruď je ako víno, ktoré nemá prieduchu, jako nové kožice, ide sa rozpuknúť.
20Będę tedy mówił, a wytchnę sobie; otworzę wargi swe, i odpowiem.
20Budem hovoriť, a uvoľní sa mi; otvorím svoje rty a budem odpovedať.
21Nie będę teraz miał względu na żadną osobę, a z człowiekiem bez tytułów mówić będę.
21Nebudem hľadieť na ničiu osobu ani nebudem pochlebovať človekovi.
22Bo nie umiem tytułować, by mię w rychle nie porwał stworzyciel mój.
22Lebo neviem pochlebovať. Rýchle by ma vychvátil ten, ktorý ma učinil!