1A nad tem zdumiewa się serce moje, i porusza się z miejsca swego.
1Áno, preto sa trasie moje srdce strachom a skáče so svojho miesta.
2Słuchajcie z pilnością grzmienia głosu jego, i dźwięku który wychodzi z ust jego.
2Počujteže hrmot jeho hlasu a hovor, ktorý vychádza z jeho úst!
3Pod wszystkiem niebem prosto go wypuszcza, a światłość jego po wszystkich koóczynach ziemi.
3Púšťa ho popod všetky nebesia a svoje svetlo až na krýdla zeme.
4Za nią wnet huczy dźwiękiem, grzmi głosem zacności swojej, i nie odkłada innych rzeczy, gdy bywa słyszany głos jego.
4Za ním reve hlas; hrmí hlasom svojej velebnosti a nezdŕža toho, keď sa čuje jeho hlas.
5Dziwnie Bóg grzmi głosem swoim; sprawuje rzeczy tak wielkie, że ich rozumieć nie możemy.
5Silný Bôh hrmí predivne svojím hlasom, on, ktorý činí veľké veci, priveľké pre náš rozum.
6Bo mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także i do deszczu wolnego, i do deszczu gwałtownego.
6Lebo snehu hovorí: Padaj na zem! Tak i spŕche dažďa a spŕche svojich mohutných dažďov.
7Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.
7Pečatí ruku každého človeka, aby poznali všetci ľudia, ktorí sú jeho dielom.
8Tedy zwierz wchodzi do jaskini, a w jamach swoich zostaje.
8A divá zver vchádza do úkrytu a býva vo svojich brlohoch.
9Wicher z skrytych miejsc wychodzi, a zima z wiatrów północnych.
9Z komory juhu prichádza víchrica a od severa zima.
10Tchnieniem swojem Bóg czyni lód, tak iż się szerokość wód ściska.
10Od dychu silného Boha povstáva mráz, a šírina vody sa sovrie.
11Także dla pokropienia ziemi obciąża obłok, i rozpędza chmurę światłem swojem.
11Áno, vlahou obťažuje hustý oblak; naďaleko rozháňa oblak svojho svetla,
12A ten się obraca w koło według rady jego, aby czynił wszystko, co Bóg rozkaże, na oblicze okręgu ziemskiego.
12ktorý sa prevracia jeho riadením naokolo, aby tie veci vykonaly všetko to, čo im rozkazuje na tvári okruhu zeme,
13A czyni to Bóg, że się stawia bądź na skaranie, bądź dla pożytku ziemi swojej, bądź dla jakiej dobroczynności.
13buď čo do prútu za trest jeho zemi buď čo do milosti; dáva, aby to našlo svoj cieľ.
14Słuchajże tego pilnie, Ijobie! zastanów się, a uważaj dziwne sprawy Boże.
14Nože počuj to, Jobe, postoj a pozoruj divy silného Boha!
15Izali wiesz, kiedy co Bóg stanowi o tych rzeczach? albo gdy ma rozjaśnić światło obłoku swego?
15Či vieš o tom, keď im nakladá niečo Bôh? Alebo kedy dá, aby sa zablesklo svetlo jeho oblaku?
16Izali wiesz, co za waga obłoków? Izali wiesz cuda Doskonałego we wszelakiej umiejętności?
16Či vieš voľačo o tom, ako sa vznáša oblak? O divoch toho, ktorý je dokonalý čo do známosti?
17Wieszże, jako cię szaty twoje ogrzewają, gdy ucisza ziemię od południa?
17Ty, ktorého rúcho stáva sa priteplým, keď utíši zem od poludnia?
18Izażeś z nim rozpościerał niebiosa, które są trwałe, a zwierciadłu odlewanemu podobne?
18Rozťahoval si s ním nebeskú oblohu, však? Silnú, jako liate zrkadlo.
19Ukażże nam, co mu mamy powiedzieć; bo nie możemy sporządzić słów dla ciemności.
19Nože nám daj vedieť, čo mu povieme? Neupravíme reči pre tmu.
20Izali mu kto odniesie to, cobym mówił? I owszem, gdyby to kto przedłożył, byłby pewnie pożarty.
20Či sa mu porozpráva, keď budem hovoriť? Či povie niekto slovo, aby bol pohltený?
21Wszak teraz nie mogą ludzie patrzyć i na światło, gdy jest jasne na obłokach, gdy wiatr przechodzi, i przeczyszcza je.
21A teraz síce nevidia ľudia svetla, ktoré svieti jasne na nebesiach; ale prejde vietor a vyčistí ich.
22Od północy jako złoto przychodzi, ale w Bogu straszniejsza jest chwała.
22Od severa prichádza blesk ako zlato; ale nad Bohom je strašná sláva.
23Wszechmogący jest, doścignąć go nie możemy; wielki w mocy, wszakże sądem i ostrą sprawiedliwością ludzi nie trapi.
23Čo do Všemohúceho, nenajdeme a nevystihneme ho; je prevysoký v sile; a keď aj je u neho súd a množstvo spravedlivosti, netrápi.
24Przetoż boją się go ludzie; nie ma względu na żadnego, by też był i najmędrszy.
24Preto sa ho boja ľudia. Nehľadí na nikoho z tých, ktorí sú múdreho srdca.