¹I odpowiedział Ijob, a rzekł:

¹Zase odpovedal Job a riekol:

²Prawdziwieć wiem, że tak jest; bo jakożby miał być usprawiedliwiony człowiek przed Bogiem?

²Áno, je pravda, viem, že je tak; lebo veď ako by mohol byť smrteľný človek spravedlivý pred silným Bohom?

³Jeźliby się z nim chciał spierać, nie odpowie mu z tysiąca na jednę rzecz.

³Keby sa chcel s ním pravotiť, neodpovie mu na jedno z tisíc.

⁴Mądry jest sercem, i mocny siłą; któż użył pokoju, stawiwszy się mu upornie?

⁴Je múdreho srdca a premocný v sile. Kde kedy sa zatvrdil niekto proti nemu a mal pokoj?!

⁵On przenosi góry, a nie wiedzą ludzie, kto je podwraca w gniewie swym.

⁵On, ktorý prenáša vrchy, a nevedia, že ich podvracia vo svojom hneve;

⁶On wzrusza ziemię z miejsca swego, a słupy jej trzęsą się.

⁶ktorý pohybuje zem s jej miesta, takže sa trasie, a jej stĺpy sa chvejú;

⁷Gdy on zakaże słoócu, nie wschodzi; i gwiazdy pieczętuje.

⁷ktorý keď zakáže slnku, nevyjde, a zapečaťuje hviezdy;

⁸On sam rozpościera niebiosa, i depcze po wałach morskich.

⁸ktorý sám rozťahuje nebesia a šliape po výšinách mora;

⁹On sprawił wóz niebieski z gwiazd, Oryjona i Hyjady, i inne gwiazdy skryte na południe.

⁹ktorý učinil Arktúra, Oriona a Kuriatka i komory juhu;

¹⁰On czyni rzeczy wielkie, a niewybadane i dziwne, którym niemasz liczby.

¹⁰ktorý činí veliké veci nevyzpytateľné a prepodivné a tak mnohé, že im neni počtu.

¹¹Oto, idzieli mimo mię, nie widzę go; a przychodzili, nie baczę go.

¹¹Hľa, ide popri mne, a nevidím toho; ta ide pomimo, a ja ho nepozorujem.

¹²Oto gdy co porwie, któż go przymusi, aby przywrócił? Albo któż mu rzecze: Cóż czynisz?

¹²Hľa, jestli uchvatne, kto mu rozkáže, aby navrátil? Kto mu povie: Čo to robíš?

¹³Gdyby Bóg nie odwrócił gniewu swego, upadliby przed nim pomocnicy hardzi.

¹³Bôh neodvráti svojho hnevu; pod neho sa zohnú pomocníci Rahaba.

¹⁴Jakoż mu ja tedy odpowiem? Jakie słowa obiorę przeciwko niemu?

¹⁴A jako by som mu tedy ja mohol odpovedať, aké by som si vybral svoje slová, aby som mohol s ním hovoriť?!

¹⁵Któremu, chociażbym był sprawiedliwym, nie odpowiem; owszem się sędziemu memu upokorzę.

¹⁵Ktorému, i keby som bol spravedlivý, neodpoviem; svojho sudcu budem pokorne prosiť o milosť.

¹⁶Choćbym go wzywał, a onby mi się ozwał, przecię nie wierzę, aby przypuścił do uszów głos mój:

¹⁶Keby som volal, a ozval by sa mi, neuveril by som, že uslyšal môj hlas,

¹⁷Bo mię starł w wichrze, i rozmnożył rany moje bez przyczyny;

¹⁷on, ktorý ma zdrtil víchricou a rozmnožil moje rany bez príčiny.

¹⁸Nie dopuszcza mi odetchnąć, owszem mię nasyca gorzkościami.

¹⁸Nedá mi oddýchnuť si, ale ma sýti horkosťami.

¹⁹Jeźli się udam do mocy, oto on najmocniejszy; a jeźli do sądu, któż mię z nim sprowadzi?

¹⁹Ak ide o silu mocného, riekne: Hľa, tu! Alebo ak o súd, povie: Kto mi stanoví deň?

²⁰Jeźlibym się usprawiedliwiał, usta moje potępią mię; jeźlibym się doskonałym czynił, tedy mię przewrotnym być pokaże.

²⁰Keby som sa robil spravedlivým, odsúdia ma moje vlastné ústa, a keby bezúhonným, dokáže mi, že som prevrátený.

²¹Chociażbym był doskonały, przecież ja tego do siebie znać nie będę; ale dam naganę żywotowi memu.

²¹Jestli aj som bezúhonný, neznám svojej duše; opovrhujem svojím životom.

²²Jedno jest, dla czegom to mówił: że tak doskonałego, jako i niezbożnego on niszczy;

²²Je to jedno; preto hovorím: On ničí bezúhonného i bezbožného.

²³Jeźli biczem nagle zabija, z pokuszenia niewinnych naśmiewa się;

²³Ak náhle usmrtí bičom, smeje sa zkúške nevinných.

²⁴Ziemia podana bywa w ręce niezbożnika, oblicze sędziów jej zakrywa. A jeźliż nie on, któż tedy inny jest, co to czyni?

²⁴Zem býva vydaná do ruky bezbožného; zakrýva tvár jej sudcov. Ak nie on, kde kto je to tedy?

²⁵Ale dni moje prędsze były niż poseł; uciekły, a nie widziały nic dobrego.

²⁵A moje dni boly rýchlejšie ako bežec, utiekly; nevidely dobrého.

²⁶Przeminęły jako prędkie łodzie, jako orzeł lecący do żeru.

²⁶Prebehly jako rýchle lode, jako keď sa orol vrhne na korisť.

²⁷Jeźli rzekę: Zapomnę narzekania mego, zaniecham gniewu swego, a posilę się:

²⁷Ak poviem: Zabudnem na svoju žiaľbu, zanechám svoju smutnú tvár a poveselím sa;

²⁸Tedy się lękam wszystkich boleści moich, widząc, że mię z nich nie wypuścisz.

²⁸obávam sa všetkých svojich bolestí; viem, že ma neuznáš za nevinného.

²⁹Jeźlim ja niezbożny, przeczże próżno pracuję?

²⁹Ja budem len bezbožný; načože by som sa nadarmo unúval?!

³⁰A choćbym się umywał wodami śnieżnemi, i oczyściłbym mydłem ręce moje:

³⁰Keby som sa umyl hoci v snehovej vode a keby som očistil svoje ruky mydlom,

³¹Wszakże w dole zanurzysz mię, i brzydzić się mną będą szaty moje.

³¹i vtedy ma pohrúžiš do jamy, a bridkým ma učiní moje rúcho.

³²Albowiem on nie jest człowiekiem jako ja, abym mu śmiał odpowiedzieć, albo żebym z nim miał iść w prawo.

³²Pretože Bôh nie je človekom ako ja, aby som mu odpovedal, aby sme vošli spolu v súd.

³³Bo nie masz między nami rozjemcy, któryby mógł rozwieść sprawę naszę.

³³Nieto nikoho, kto by rozsúdil medzi nami, kto by položil svoju ruku na nás na oboch.

³⁴Niech tylko zdejmie zemnie rózgę swoję, a strach jego niech mię nie straszy;

³⁴Nech odníme odo mňa svoj prút, a nech ma nedesí jeho strach,

³⁵Tedy będę mówił, a nie będę się go bał; bom ja nie jest taki sam u siebie.

³⁵vtedy budem hovoriť a nebudem sa ho báť, lebo nie je toho tak u mňa.