1(Przedniejszemu śpiewakowi z synów Korego psalm.)
1Náčelníkovi speváckeho sboru. Synov Kórachových. Žalm.
2Słuchajcie tego wszystkie narody; bierzcie to w uszy wszyscy mieszkający na okręgu ziemi!
2Počujte to, všetky národy; pozorujte ušima, všetci obyvatelia sveta,
3Tak z ludu pospolitego, jako z ludzi zacnych, tak bogaty jako ubogi!
3jako vysokého, tak i nízkeho rodu synovia, všetci dovedna, bohatý aj chudobný!
4Usta moje będą opowiadały mądrość, a myśl serca mego roztropność.
4Moje ústa budú hovoriť múdrosť, a to, o čom rozmýšľa moje srdce, je rozumnosť.
5Nakłonię do przypowieści ucha mego, wyłożę przy harfie zagadkę moję.
5Nakloním svoje ucho k prísloviu; pri harfe započnem svoju hlbokú, umnú reč:
6Przeczże się mam bać we złe dni, aby mię nieprawość tych, którzy mię depczą, miała ogarnąć?
6Prečo by som sa mal báť vo dňoch zlého? Len keby ma obkľúčila neprávosť mojich pätí.-
7Którzy ufają bogactwom swoim, a w mnóstwie dostatków swoich chlubią się.
7A nože tí, ktorí sa nadejú na svoju moc a chvália sa svojím veľkým bohatstvom, nech počujú!
8Gdyż brata swego nikt żadnym sposobem nie odkupi, ani może dać Bogu okupu jego zaó.
8Nikto nijakým činom nevykúpi brata, nedá Bohu za neho smierneho
9(Albowiem drogi jest okup duszy ich, i nie może się ostać na wieki.)
9(Lebo by predrahé bolo výkupné ich duše, a nechal by to na veky!),
10Aby żył na wieki, a nie oglądał grobu.
10aby žil ďalej na večnosť a nevidel porušenia!
11Bo widzimy, iż i mądrzy umierają, głupi i szalony zarówno giną, a zostawiają, obcym bogactwa swoje.
11Lebo vidieť, že i múdri zomierajú, spolu hynú blázon a nesmyselný a svoj majetok zanechávajú iným.
12Myślą, że domy ich są wieczne, a przybytki ich trwają od narodu do narodu; przetoż je nazywają od imion swych na ziemi.
12Myslia si, že ich domy budú trvať na veky, ich príbytky z pokolenia na pokolenie; nazývajú zeme po svojich menách.
13Ale człowiek we czci nie zostaje, podobnym będąc bydlętom, które giną.
13Ale človek netrvá vo svojej sláve; je podobný hovädám, ktoré hynú.
14Takowa myśl ich głupstwem ich jest, a przecież potomkowie ich pochwalają to usty swemi. Sela.
14Tá ich cesta je ich bláznovstvom, a ľudia po nich si ľubujú v ich rečiach. Sélah.
15Jako owce w grobie złożeni będą, śmierć ich strawi; ale sprawiedliwi panować będą nad nimi z poranku, a kształt ich zniszczony będzie w grobie, gdy ustąpią z mieszkania swego.
15Ako ovce budú složení v hrobe; smrť ich spasie, a ráno budú priami panovať nad nimi. A ich obraz? Je na to, aby sa rozpadol v hrobe jako vetché rúcho preč zo svojho vznešeného obydlia.
16Ale Bóg wykupi duszę moję z mocy grobu, gdy mię przyjmie. Sela.
16Ale Bôh vykúpi moju dušu z ruky pekla, lebo si ma vezme. Sélah.
17Nie bójże się, gdy się kto zbogaci, a gdy się rozmnoży sława domu jego.
17Neboj sa, keď niekto bohatne, keď sa množí sláva jeho domu!
18Bo umierając nie weźmie nic z sobą, ani za nim zstąpi sława jego.
18Lebo pri svojej smrti nevezme ničoho z toho; nesostúpi za ním jeho sláva.
19A choć duszy swej za żywota swego pobłaża i chwalono go, gdy sobie dobrze czynił:
19Lebo žehná svojej duši vo svojom živote. A budú ťa chváliť, keď si budeš hovieť.-
20Przecież musi iść za rodziną ojców swych, a na wieki nie ogląda światłości.
20Ale keď prijdeš až k pokoleniu jeho otcov, uzrieš, že neuvidia svetla až na večnosť.
21Owóż człowiek, który jest we czci, a nie zrozumiewa tego, podobny jest bydlętom, które giną.
21Človek v sláve, ak tomu nerozumie, podobný je hovädám, ktoré hynú.