¹Synu mój! jeźlibyś ręczył za przyjaciela twego, a dałbyś obcemu rękę twoję:

¹HIJO mío, si salieres fiador por tu amigo, Si tocaste tu mano por el extraño,

²Usidliłeś się słowy ust twoich, pojmanyś mowami ust twoich.

²Enlazado eres con las palabras de tu boca, Y preso con las razones de tu boca.

³Przetoż uczyó tak, synu mój! a wyzwól się, gdyżeś wpadł w rękę przyjaciela twego; idźże, upokórz się, a nalegaj na przyjaciela twego.

³Haz esto ahora, hijo mío, y líbrate, Ya que has caído en la mano de tu prójimo: Ve, humíllate, y asegúrate de tu amigo.

⁴Nie dawaj snu oczom twoim, ani drzemania powiekom twoim.

⁴No des sueño á tus ojos, Ni á tus párpados adormecimiento.

⁵Wyrwij się jako łani z rąk myśliwca i jako ptak z ręki ptasznika.

⁵Escápate como el corzo de la mano del cazador, Y como el ave de la mano del parancero.

⁶Idź do mrówki, leniwcze! obacz drogi jej, a nabądź mądrości;

⁶Ve á la hormiga, oh perezoso Mira sus caminos, y sé sabio;

⁷Która, choć nie ma wodza, ani przełożonego, ani pana,

⁷La cual no teniendo capitán, Ni gobernador, ni señor,

⁸Przecież w lecie gotuje pokarm swój, a zgromadza w żniwa żywność swoję.

⁸Prepara en el verano su comida Y allega en el tiempo de la siega su mantenimiento.

⁹Leniwcze! dokądże leżeć będziesz? kiedyż wstaniesz ze snu swego?

⁹Perezoso, ¿hasta cuándo has de dormir? ¿Cuándo te levantarás de tu sueño?

¹⁰Trochę się prześpisz, trochę podrzemiesz, trochę złożysz ręce, abyś odpoczywał.

¹⁰Un poco de sueño, un poco de dormitar, Y cruzar por un poco las manos para reposo:

¹¹A wtem ubóstwo twoje przyjdzie jako podróżny, a niedostatek twój, jako mąż zbrojny.

¹¹Así vendrá tu necesidad como caminante, Y tu pobreza como hombre de escudo.

¹²Człowiek niepobożny, mąż złośliwy chodzi w przewrotności ust;

¹²El hombre malo, el hombre depravado, Anda en perversidad de boca;

¹³Mruga oczyma swemi, mówi nogami swemi, ukazuje palcami swemi;

¹³Guiña de sus ojos, habla con sus pies, Indica con sus dedos;

¹⁴Przewrotności są w sercu jego, myśli złe na każdy czas, a zwady rozsiewa.

¹⁴Perversidades hay en su corazón, anda pensando mal en todo tiempo; Enciende rencillas.

¹⁵Przetoż prędko przyjdzie upadek jego; nagle skruszony będzie bez uleczenia.

¹⁵Por tanto su calamidad vendrá de repente; Súbitamente será quebrantado, y no habrá remedio.

¹⁶Sześć jest rzeczy, których nienawidzi Pan, a siódma jest obrzydliwością duszy jego;

¹⁶Seis cosas aborrece Jehová, Y aun siete abomina su alma:

¹⁷Oczów wyniosłych, języka kłamliwego, i rąk wylewających krew niewinną;

¹⁷Los ojos altivos, la lengua mentirosa, Las manos derramadoras de sangre inocente,

¹⁸Serca, które knuje myśli złe; nóg, które się kwapią bieżeć ku złemu;

¹⁸El corazón que maquina pensamientos inicuos, Los pies presurosos para correr al mal,

¹⁹Świadka fałszywego, który mówi kłamstwo, i tego, który sieje rosterki między braćmi.

¹⁹El testigo falso que habla mentiras, Y el que enciende rencillas entre los hermanos.

²⁰Strzeżże, synu mój! przykazania ojca twego, a nie opuszczaj nauki matki twojej.

²⁰Guarda, hijo mío, el mandamiento de tu padre, Y no dejes la enseñanza de tu madre:

²¹Wiążże je zawżdy u serca twego, a wieszaj je u szyi twojej.

²¹Atalos siempre en tu corazón, Enlázalos á tu cuello.

²²Gdziekolwiek pójdziesz, poprowadzi cię; gdy, zaśniesz strzedz cię będzie, a gdy się ocucisz, rozmawiać z tobą będzie,

²²Te guiarán cuando anduvieres; cuando durmieres te guardarán; Hablarán contigo cuando despertares.

²³(Bo przykazanie jest pochodnią, nauka światłością, a drogą żywota są karności ćwiczenia.)

²³Porque el mandamiento es antorcha, y la enseñanza luz; Y camino de vida las reprensiones de la enseñanza:

²⁴Aby cię strzegły od niewiasty złej, i od łagodnego języka niewiasty obcej.

²⁴Para que te guarden de la mala mujer, De la blandura de la lengua de la extraña.

²⁵Nie pożądaj piękności jej w sercu twojem, a niech cię nie łowi powiekami swemi.

²⁵No codicies su hermosura en tu corazón, Ni ella te prenda con sus ojos:

²⁶Albowiem dla niewiasty wszetecznej zubożeje człowiek aż do kęsa chleba; owszem żona cudzołożna drogą duszę łowi.

²⁶Porque á causa de la mujer ramera es reducido el hombre á un bocado de pan; Y la mujer caza la preciosa alma del varón.

²⁷Izaż może kto brać ogieó do zanadrzy swoich, aby szaty jego nie zgorzały?

²⁷¿Tomará el hombre fuego en su seno, Sin que sus vestidos se quemen?

²⁸Izaż może kto chodzić po rozpalonym węglu, aby się nogi jego nie poparzyły?

²⁸¿Andará el hombre sobre las brasas, Sin que sus pies se abrasen?

²⁹Tak kto wchodzi do żony bliźniego swego, nie będzie bez winy, ktokolwiek się jej dotknie.

²⁹Así el que entrare á la mujer de su prójimo; No será sin culpa cualquiera que la tocare.

³⁰Nie kładą haóby na złodzieja, jeżliż co ukradnie, chcąc nasycić duszę swoję, będąc głodnym;

³⁰No tienen en poco al ladrón, cuando hurtare Para saciar su alma teniendo hambre:

³¹Ale gdy go zastaną, nagradza siedmiorako, albo wszystkę majętność domu swego daje.

³¹Empero tomado, paga las setenas, Da toda la sustancia de su casa.

³²Lecz cudzołożący z niewiastą głupi jest, a kto chce zatracić duszę swoję, ten to czyni.

³²Mas el que comete adulterio con la mujer, es falto de entendimiento: Corrompe su alma el que tal hace.

³³Karanie i zelżywość odniesie, a haóba jego nie będzie zgładzona.

³³Plaga y vergüenza hallará; Y su afrenta nunca será raída.

³⁴Bo zawisna miłość jest zapalczywością męża, a nie sfolguje w dzieó pomsty.

³⁴Porque los celos son el furor del hombre, Y no perdonará en el día de la venganza.

³⁵Nie będzie miał względu na żaden okup, ani przyjmie, chociażby mu najwięcej darów dawano.

³⁵No tendrá respeto á ninguna redención; Ni querrá perdonar, aunque multipliques los dones.