¹E prosseguindo Jó no seu discurso, disse:

¹Og Job hélt áfram að flytja ræðu sína og mælti:

²Ah! quem me dera ser como eu fui nos meses do passado, como nos dias em que Deus me guardava;

²Ó að mér liði eins og forðum daga, eins og þá er Guð varðveitti mig,

³quando a sua lâmpada luzia sobre o minha cabeça, e eu com a sua luz caminhava através das trevas;

³þá er lampi hans skein yfir höfði mér, og ég gekk við ljós hans í myrkrinu,

⁴como era nos dias do meu vigor, quando o íntimo favor de Deus estava sobre a minha tenda;

⁴eins og þá er ég var á sumri ævi minnar, þá er vinátta Guðs var yfir tjaldi mínu,

⁵quando o Todo-Poderoso ainda estava comigo, e os meus filhos em redor de mim;

⁵þá er hinn Almáttki var enn með mér og börn mín hringinn í kringum mig,

⁶quando os meus passos eram banhados em leite, e a rocha me deitava ribeiros de azeite!

⁶þá er ég óð í rjóma, og olífuolían rann í lækjum úr klettinum hjá mér,

⁷Quando eu saía para a porta da cidade, e na praça preparava a minha cadeira,

⁷þá er ég gekk út í borgarhliðið, upp í borgina, bjó mér sæti á torginu.

⁸os moços me viam e se escondiam, e os idosos se levantavam e se punham em pé;

⁸Þegar sveinarnir sáu mig, földu þeir sig, og öldungarnir risu úr sæti og stóðu.

⁹os príncipes continham as suas palavras, e punham a mão sobre a sua boca;

⁹Höfðingjarnir hættu að tala og lögðu hönd á munn sér.

¹⁰a voz dos nobres emudecia, e a língua se lhes pegava ao paladar.

¹⁰Rödd tignarmannanna þagnaði, og tunga þeirra loddi við góminn.

¹¹Pois, ouvindo-me algum ouvido, me tinha por bem-aventurado; e vendo-me algum olho, dava testemunho de mim;

¹¹Því að ef eyra heyrði, taldi það mig sælan, og ef auga sá, bar það mér vitni.

¹²porque eu livrava o miserável que clamava, e o órfão que não tinha quem o socorresse.

¹²Því að ég bjargaði bágstöddum, sem hrópuðu á hjálp, og munaðarleysingjum, sem enga aðstoð áttu.

¹³A bênção do que estava a perecer vinha sobre mim, e eu fazia rejubilar-se o coração da viúva.

¹³Blessunarósk aumingjans kom yfir mig, og hjarta ekkjunnar fyllti ég fögnuði.

¹⁴vestia-me da retidão, e ela se vestia de mim; como manto e diadema era a minha justiça.

¹⁴Ég íklæddist réttlætinu, og það íklæddist mér, ráðvendni mín var mér sem skikkja og vefjarhöttur.

¹⁵Fazia-me olhos para o cego, e pés para o coxo;

¹⁵Ég var auga hins blinda og fótur hins halta.

¹⁶dos necessitados era pai, e a causa do que me era desconhecido examinava com diligência.

¹⁶Ég var faðir hinna snauðu, og málefni þess, sem ég eigi þekkti, rannsakaði ég.

¹⁷E quebrava os caninos do perverso, e arrancava-lhe a presa dentre os dentes.

¹⁷Ég braut jaxlana í hinum rangláta og reif bráðina úr tönnum hans.

¹⁸Então dizia eu: No meu ninho expirarei, e multiplicarei os meus dias como a areia;

¹⁸Þá hugsaði ég: ,,Í hreiðri mínu mun ég gefa upp andann og lifa langa ævi, eins og Fönix-fuglinn.

¹⁹as minhas raízes se estendem até as águas, e o orvalho fica a noite toda sobre os meus ramos;

¹⁹Rót mín er opin fyrir vatninu, og döggin hefir náttstað á greinum mínum.

²⁰a minha honra se renova em mim, e o meu arco se revigora na minhã mão.

²⁰Heiður minn er æ nýr hjá mér, og bogi minn yngist upp í hendi minni.``

²¹A mim me ouviam e esperavam, e em silêncio atendiam ao meu conselho.

²¹Þeir hlustuðu á mig og biðu og hlýddu þegjandi á tillögu mína.

²²Depois de eu falar, nada replicavam, e minha palavra destilava sobre eles;

²²Þá er ég hafði talað, tóku þeir eigi aftur til máls, og ræða mín draup niður á þá.

²³esperavam-me como � chuva; e abriam a sua boca como � chuva tardia.

²³Þeir biðu mín eins og regns, og opnuðu munn sinn, eins og von væri á vorskúr.

²⁴Eu lhes sorria quando não tinham confiança; e não desprezavam a luz do meu rosto;

²⁴Ég brosti til þeirra, þegar þeim féllst hugur, og ljós auglitis míns gjörðu þeir aldrei dapurt.Fús lagði ég leið til þeirra og sat þar efstur, sat þar sem konungur umkringdur af hersveit sinni, eins og huggari harmþrunginna.

²⁵eu lhes escolhia o caminho, assentava-me como chefe, e habitava como rei entre as suas tropas, como aquele que consola os aflitos.

²⁵Fús lagði ég leið til þeirra og sat þar efstur, sat þar sem konungur umkringdur af hersveit sinni, eins og huggari harmþrunginna.