¹Mas agora zombam de mim os de menos idade do que eu, cujos pais teria eu desdenhado de pôr com os cães do meu rebanho.

¹En nú hlæja þeir að mér, sem yngri eru en ég, mundi ég þó ekki hafa virt feður þeirra þess að setja þá hjá fjárhundum mínum.

²Pois de que me serviria a força das suas mãos, homens nos quais já pereceu o vigor?

²Hvað hefði og kraftur handa þeirra stoðað mig, þar sem þeir aldrei verða fullþroska?

³De míngua e fome emagrecem; andam roendo pelo deserto, lugar de ruínas e desolação.

³Þeir eru örmagna af skorti og hungri, naga þurrt landið, sem í gær var auðn og eyðimörk.

⁴Apanham malvas junto aos arbustos, e o seu mantimento são as raízes dos zimbros.

⁴Þeir reyta hrímblöðku hjá runnunum, og gýfilrætur er fæða þeirra.

⁵São expulsos do meio dos homens, que gritam atrás deles, como atrás de um ladrão.

⁵Þeir eru flæmdir úr félagi manna, menn æpa að þeim eins og að þjóf,

⁶Têm que habitar nos desfiladeiros sombrios, nas cavernas da terra e dos penhascos.

⁶svo að þeir verða að hafast við í hræðilegum gjám, í jarðholum og berghellum.

⁷Bramam entre os arbustos, ajuntam-se debaixo das urtigas.

⁷Milli runnanna rymja þeir, og undir netlunum safnast þeir saman,

⁸São filhos de insensatos, filhos de gente sem nome; da terra foram enxotados.

⁸guðlaust og ærulaust kyn, útreknir úr landinu.

⁹Mas agora vim a ser a sua canção, e lhes sirvo de provérbio.

⁹Og nú er ég orðinn þeim að háðkvæði og orðinn umtalsefni þeirra.

¹⁰Eles me abominam, afastam-se de mim, e no meu rosto não se privam de cuspir.

¹⁰Þeir hafa andstyggð á mér, koma ekki nærri mér og hlífast jafnvel ekki við að hrækja framan í mig.

¹¹Porquanto Deus desatou a minha corda e me humilhou, eles sacudiram de si o freio perante o meu rosto.

¹¹Þar sem Guð hefir leyst streng sinn og beygt mig, þá sleppa þeir og beislinu fram af sér gagnvart mér.

¹²ë direita levanta-se gente vil; empurram os meus pés, e contra mim erigem os seus caminhos de destruição.

¹²Mér til hægri handar vex hyski þeirra upp, fótum mínum hrinda þeir frá sér og leggja glötunarbrautir sínar gegn mér.

¹³Estragam a minha vereda, promovem a minha calamidade; não há quem os detenha.

¹³Þeir hafa rifið upp stig minn, að falli mínu styðja þeir, sem engan hjálparmann eiga.

¹⁴Vêm como por uma grande brecha, por entre as ruínas se precipitam.

¹⁴Þeir koma sem inn um vítt múrskarð, velta sér áfram innan um rústir.

¹⁵Sobrevieram-me pavores; é perseguida a minha honra como pelo vento; e como nuvem passou a minha felicidade.

¹⁵Skelfingar hafa snúist móti mér, tign mín er ofsótt eins og af stormi, og gæfa mín er horfin eins og ský.

¹⁶E agora dentro de mim se derrama a minha alma; os dias da aflição se apoderaram de mim.

¹⁶Og nú rennur sála mín sundur í tárum, eymdardagar halda mér föstum.

¹⁷De noite me são traspassados os ossos, e o mal que me corrói não descansa.

¹⁷Nóttin nístir bein mín, svo að þau losna frá mér, og hinar nagandi kvalir mínar hvílast ekki.

¹⁸Pela violência do mal está desfigurada a minha veste; como a gola da minha túnica, me aperta.

¹⁸Fyrir mikilleik máttar hans er klæðnaður minn aflagaður, hann lykur fast um mig, eins og hálsmál kyrtils míns.

¹⁹Ele me lançou na lama, e fiquei semelhante ao pó e � cinza.

¹⁹Guð hefir kastað mér ofan í saurinn, svo að ég er orðinn eins og mold og aska.

²⁰Clamo a ti, e não me respondes; ponho-me em pé, e não atentas para mim.

²⁰Ég hrópa til þín, en þú svarar ekki, ég stend þarna, en þú starir á mig.

²¹Tornas-te cruel para comigo; com a força da tua mão me persegues.

²¹Þú ert orðinn grimmur við mig, með krafti handar þinnar ofsækir þú mig.

²²Levantas-me sobre o vento, fazes-me cavalgar sobre ele, e dissolves-me na tempestade.

²²Þú lyftir mér upp á vindinn, lætur mig þeytast áfram, og þú lætur mig farast í stormgný.

²³Pois eu sei que me levarás � morte, e � casa do ajuntamento destinada a todos os viventes.

²³Því að ég veit, að þú vilt leiða mig til Heljar, í samkomustað allra þeirra er lifa.

²⁴Contudo não estende a mão quem está a cair? ou não clama por socorro na sua calamidade?

²⁴En _ rétta menn ekki út höndina, þegar allt hrynur? eða hrópa menn ekki á hjálp, þegar þeir eru að farast?

²⁵Não chorava eu sobre aquele que estava aflito? ou não se angustiava a minha alma pelo necessitado?

²⁵Eða grét ég ekki yfir þeim, sem átti illa daga, og hryggðist ekki sál mín vegna fátæklingsins?

²⁶Todavia aguardando eu o bem, eis que me veio o mal, e esperando eu a luz, veio a escuridão.

²⁶Já, ég bjóst við góðu, en þá kom illt, vænti ljóss, en þá kom myrkur.

²⁷As minhas entranhas fervem e não descansam; os dias da aflição me surpreenderam.

²⁷Það sýður í innýflum mínum án afláts, eymdardagar eru yfir mig komnir.

²⁸Denegrido ando, mas não do sol; levanto-me na congregação, e clamo por socorro.

²⁸Svartur geng ég um, þó ekki af sólarhita, ég stend upp, í söfnuðinum hrópa ég á hjálp.

²⁹Tornei-me irmão dos chacais, e companheiro dos avestruzes.

²⁹Ég er orðinn bróðir sjakalanna og félagi strútsfuglanna.

³⁰A minha pele enegrece e se me cai, e os meus ossos estão queimados do calor.

³⁰Hörund mitt er orðið svart og flagnar af mér, og bein mín eru brunnin af hita.Og fyrir því varð gígja mín að gráti og hjarðpípa mín að harmakveini.

³¹Pelo que se tornou em pranto a minha harpa, e a minha flauta em voz dos que choram.

³¹Og fyrir því varð gígja mín að gráti og hjarðpípa mín að harmakveini.