¹Sobre isso também treme o meu coração, e salta do seu lugar.

¹Já, yfir þessu titrar hjarta mitt og hrökkur upp úr stað sínum.

²Dai atentamente ouvidos ao estrondo da voz de Deus e ao sonido que sai da sua boca.

²Heyrið, heyrið drunur raddar hans og hvininn, sem út fer af munni hans.

³Ele o envia por debaixo de todo o céu, e o seu relâmpago até os confins da terra.

³Undir öllum himninum lætur hann eldinguna þjóta og leiftur sitt út á jaðra jarðarinnar.

⁴Depois do relâmpago ruge uma grande voz; ele troveja com a sua voz majestosa; e não retarda os raios, quando é ouvida a sua voz.

⁴Á eftir því kemur öskrandi skrugga, hann þrumar með sinni tignarlegu raust og heldur eldingunum ekki aftur, þá er raust hans lætur til sín heyra.

⁵Com a sua voz troveja Deus maravilhosamente; faz grandes coisas, que nós não compreendemos.

⁵Guð þrumar undursamlega með raust sinni, hann sem gjörir mikla hluti, er vér eigi skiljum.

⁶Pois � neve diz: Cai sobre a terra; como também �s chuvas e aos aguaceiros: Sede copiosos.

⁶Því að hann segir við snjóinn: ,,Fall þú á jörðina,`` og eins við hellirigninguna og hennar dynjandi helliskúrir.

⁷Ele sela as mãos de todo homem, para que todos saibam que ele os fez.

⁷Hann innsiglar hönd sérhvers manns, til þess að allir menn viðurkenni verk hans.

⁸E as feras entram nos esconderijos e ficam nos seus covis.

⁸Þá fara villidýrin í fylgsni sín og hvílast í bælum sínum.

⁹Da recâmara do sul sai o tufão, e do norte o frio.

⁹Stormurinn kemur úr forðabúrinu og kuldinn af norðanvindunum.

¹⁰Ao sopro de Deus forma-se o gelo, e as largas águas são congeladas.

¹⁰Fyrir andgust Guðs verður ísinn til, og víð vötnin eru lögð í læðing.

¹¹Também de umidade carrega as grossas nuvens; as nuvens espalham relâmpagos.

¹¹Hann hleður skýin vætu, tvístrar leifturskýi sínu víðsvegar.

¹²Fazem evoluções sob a sua direção, para efetuar tudo quanto lhes ordena sobre a superfície do mundo habitável:

¹²En það snýst í allar áttir, eftir því sem hann leiðir það, til þess að það framkvæmi allt það er hann býður því, á yfirborði allrar jarðarinnar.

¹³seja para disciplina, ou para a sua terra, ou para beneficência, que as faça vir.

¹³Hann lætur því ljósta niður, hvort sem það er til hirtingar eða til að vökva jörðina eða til að blessa hana.

¹⁴A isto, Jó, inclina os teus ouvidos; pára e considera as obras maravilhosas de Deus.

¹⁴Hlýð þú á þetta, Job, stattu kyrr og gef gaum að dásemdum Guðs.

¹⁵Sabes tu como Deus lhes dá as suas ordens, e faz resplandecer o relâmpago da sua nuvem?

¹⁵Skilur þú, hvernig Guð felur þeim hlutverk þeirra og lætur leiftur skýja sinna skína?

¹⁶Compreendes o equilíbrio das nuvens, e as maravilhas daquele que é perfeito nos conhecimentos;

¹⁶Skilur þú, hvernig skýin svífa, dásemdir hans, sem fullkominn er að vísdómi,

¹⁷tu cujas vestes são quentes, quando há calma sobre a terra por causa do vento sul?

¹⁷þú, sem fötin hitna á, þá er jörðin mókir í sunnanmollu?

¹⁸Acaso podes, como ele, estender o firmamento, que é sólido como um espelho fundido?

¹⁸Þenur þú út með honum heiðhimininn, sem fastur er eins og steyptur spegill?

¹⁹Ensina-nos o que lhe diremos; pois nós nada poderemos pôr em boa ordem, por causa das trevas.

¹⁹Kenn oss, hvað vér eigum að segja við hann! Vér megnum ekkert fram að færa fyrir myrkri.

²⁰Contar-lhe-ia alguém que eu quero falar. Ou desejaria um homem ser devorado?

²⁰Á að segja honum, að ég ætli að tala? Eða hefir nokkur sagt, að hann óski að verða gjöreyddur?

²¹E agora o homem não pode olhar para o sol, que resplandece no céu quando o vento, tendo passado, o deixa limpo.

²¹Og nú sjá menn að sönnu ekki ljósið, sem skín skært að skýjabaki, en vindurinn þýtur áfram og sópar skýjunum burt.

²²Do norte vem o áureo esplendor; em Deus há tremenda majestade.

²²Gullið kemur úr norðri, um Guð lykur ógurlegur ljómi.

²³Quanto ao Todo-Poderoso, não o podemos compreender; grande é em poder e justiça e pleno de retidão; a ninguém, pois, oprimirá.

²³Vér náum eigi til hins Almáttka, til hans, sem er mikill að mætti. En réttinn og hið fulla réttlæti vanrækir hann ekki.Fyrir því óttast mennirnir hann, en hann lítur ekki við neinum sjálfbirgingum.

²⁴Por isso o temem os homens; ele não respeita os que se julgam sábios.

²⁴Fyrir því óttast mennirnir hann, en hann lítur ekki við neinum sjálfbirgingum.