¹Sabes tu o tempo do parto das cabras montesas, ou podes observar quando é que parem as corças?

¹Veist þú tímann, nær steingeiturnar bera? Gefur þú gaum að fæðingarhríðum hindanna?

²Podes contar os meses que cumprem, ou sabes o tempo do seu parto?

²Telur þú mánuðina, sem þær ganga með, og veist þú tímann, nær þær bera?

³Encurvam-se, dão � luz as suas crias, lançam de si a sua prole.

³Þær leggjast á knén, fæða kálfa sína, þær losna fljótt við kvalir sínar.

⁴Seus filhos enrijam, crescem no campo livre; saem, e não tornam para elas:

⁴Kálfar þeirra verða sterkir, vaxa í haganum, fara burt og koma ekki aftur til þeirra.

⁵Quem despediu livre o jumento montês, e quem soltou as prisões ao asno veloz,

⁵Hver hefir látið skógarasnann ganga lausan og hver hefir leyst fjötra villiasnans,

⁶ao qual dei o ermo por casa, e a terra salgada por morada?

⁶sem ég hefi gefið eyðivelli að bústað og saltsléttu að heimkynni?

⁷Ele despreza o tumulto da cidade; não obedece os gritos do condutor.

⁷Hann hlær að hávaða borgarinnar, hann heyrir ekki köll rekstrarmannsins.

⁸O circuito das montanhas é o seu pasto, e anda buscando tudo o que está verde.

⁸Það sem hann leitar uppi á fjöllunum, er haglendi hans, og öllu því sem grænt er, sækist hann eftir.

⁹Quererá o boi selvagem servir-te? ou ficará junto � tua manjedoura?

⁹Mun vísundurinn vera fús til að þjóna þér eða mun hann standa um nætur við stall þinn?

¹⁰Podes amarrar o boi selvagem ao arado com uma corda, ou esterroará ele após ti os vales?

¹⁰Getur þú bundið vísundinn með bandinu við plógfarið eða mun hann herfa dalgrundirnar á eftir þér?

¹¹Ou confiarás nele, por ser grande a sua força, ou deixarás a seu cargo o teu trabalho?

¹¹Reiðir þú þig á hann, af því að kraftur hans er mikill, og trúir þú honum fyrir arði þínum?

¹²Fiarás dele que te torne o que semeaste e o recolha � tua eira?

¹²Treystir þú honum til að flytja sáð þitt heim og til að safna því á þreskivöll þinn?

¹³Movem-se alegremente as asas da avestruz; mas é benigno o adorno da sua plumagem?

¹³Strúthænan baðar glaðlega vængjunum, en er nokkurt ástríki í þeim vængjum og flugfjöðrum?

¹⁴Pois ela deixa os seus ovos na terra, e os aquenta no pó,

¹⁴Nei, hún fær jörðinni egg sín og lætur þau hitna í moldinni

¹⁵e se esquece de que algum pé os pode pisar, ou de que a fera os pode calcar.

¹⁵og gleymir, að fótur getur brotið þau og dýr merkurinnar troðið þau sundur.

¹⁶Endurece-se para com seus filhos, como se não fossem seus; embora se perca o seu trabalho, ela está sem temor;

¹⁶Hún er hörð við unga sína, eins og hún ætti þá ekki, þótt fyrirhöfn hennar sé árangurslaus, þá er hún laus við ótta,

¹⁷porque Deus a privou de sabedoria, e não lhe repartiu entendimento.

¹⁷því að Guð synjaði henni um visku og veitti henni enga hlutdeild í hyggindum.

¹⁸Quando ela se levanta para correr, zomba do cavalo, e do cavaleiro.

¹⁸En þegar hún sveiflar sér í loft upp, þá hlær hún að hestinum og þeim sem á honum situr.

¹⁹Acaso deste força ao cavalo, ou revestiste de força o seu pescoço?

¹⁹Gefur þú hestinum styrkleika, klæðir þú makka hans flaksandi faxi?

²⁰Fizeste-o pular como o gafanhoto? Terrível é o fogoso respirar das suas ventas.

²⁰Lætur þú hann stökkva eins og engisprettu? Fagurlega frýsar hann, en hræðilega!

²¹Escarva no vale, e folga na sua força, e sai ao encontro dos armados.

²¹Hann krafsar upp grundina og kætist af styrkleikanum, hann fer út á móti hertygjunum.

²²Ri-se do temor, e não se espanta; e não torna atrás por causa da espada.

²²Hann hlær að hræðslunni og skelfist ekki og hopar ekki fyrir sverðinu.

²³Sobre ele rangem a aljava, a lança cintilante e o dardo.

²³Á baki hans glamrar í örvamælinum, spjót og lensa leiftra.

²⁴Tremendo e enfurecido devora a terra, e não se contém ao som da trombeta.

²⁴Með hávaða og harki hendist hann yfir jörðina og eigi verður honum haldið, þá er lúðurinn gellur.

²⁵Toda vez que soa a trombeta, diz: Eia! E de longe cheira a guerra, e o trovão dos capitães e os gritos.

²⁵Í hvert sinn er lúðurinn gellur, hvíar hann, og langar leiðir nasar hann bardagann, þrumurödd fyrirliðanna og herópið.

²⁶É pelo teu entendimento que se eleva o gavião, e estende as suas asas para o sul?

²⁶Er það fyrir þín hyggindi að haukurinn lyftir flugfjöðrunum, breiðir út vængi sína í suðurátt?

²⁷Ou se remonta a águia ao teu mandado, e põe no alto o seu ninho?

²⁷Er það eftir þinni skipun að örninn flýgur svo hátt og byggir hreiður sitt hátt uppi?

²⁸Mora nas penhas e ali tem a sua pousada, no cume das penhas, no lugar seguro.

²⁸Á klettunum á hann sér býli og ból, á klettasnösum og fjallatindum.

²⁹Dali descobre a presa; seus olhos a avistam de longe.

²⁹Þaðan skyggnist hann að æti, augu hans sjá langar leiðir.Og ungar hans svelgja blóð, og hvar sem vegnir menn liggja, þar er hann.

³⁰Seus filhos chupam o sangue; e onde há mortos, ela aí está.

³⁰Og ungar hans svelgja blóð, og hvar sem vegnir menn liggja, þar er hann.