¹Bendize, ó minha alma, ao Senhor! Senhor, Deus meu, tu és magnificentíssimo! Estás vestido de honra e de majestade,

¹Lofa þú Drottin, sála mín! Drottinn, Guð minn, þú ert harla mikill. Þú ert klæddur hátign og vegsemd.

²tu que te cobres de luz como de um manto, que estendes os céus como uma cortina.

²Þú hylur þig ljósi eins og skikkju, þenur himininn út eins og tjalddúk.

³És tu que pões nas águas os vigamentos da tua morada, que fazes das nuvens o teu carro, que andas sobre as asas do vento;

³Þú hvelfir hásal þinn í vötnunum, gjörir ský að vagni þínum, og ferð um á vængjum vindarins.

⁴que fazes dos ventos teus mensageiros, dum fogo abrasador os teus ministros.

⁴Þú gjörir vindana að sendiboðum þínum, bálandi eld að þjónum þínum.

⁵Lançaste os fundamentos da terra, para que ela não fosse abalada em tempo algum.

⁵Þú grundvallar jörðina á undirstöðum hennar, svo að hún haggast eigi um aldur og ævi.

⁶Tu a cobriste do abismo, como dum vestido; as águas estavam sobre as montanhas.

⁶Hafflóðið huldi hana sem klæði, vötnin náðu upp yfir fjöllin,

⁷Â tua repreensão fugiram; � voz do teu trovão puseram-se em fuga.

⁷en fyrir þinni ógnun flýðu þau, fyrir þrumurödd þinni hörfuðu þau undan með skelfingu.

⁸Elevaram-se as montanhas, desceram os vales, até o lugar que lhes determinaste.

⁸Þau gengu yfir fjöllin, steyptust niður í dalina, þangað sem þú hafðir búið þeim stað.

⁹Limite lhes traçaste, que não haviam de ultrapassar, para que não tornassem a cobrir a terra.

⁹Þú settir takmörk, sem þau mega ekki fara yfir, þau skulu ekki hylja jörðina framar.

¹⁰És tu que nos vales fazes rebentar nascentes, que correm entre as colinas.

¹⁰Þú sendir lindir í dalina, þær renna milli fjallanna,

¹¹Dão de beber a todos os animais do campo; ali os asnos monteses matam a sua sede.

¹¹þær svala öllum dýrum merkurinnar, villiasnarnir slökkva þorsta sinn.

¹²Junto delas habitam as aves dos céus; dentre a ramagem fazem ouvir o seu canto.

¹²Yfir þeim byggja fuglar himins, láta kvak sitt heyrast milli greinanna.

¹³Da tua alta morada regas os montes; a terra se farta do fruto das tuas obras.

¹³Þú vökvar fjöllin frá hásal þínum, jörðin mettast af ávexti verka þinna.

¹⁴Fazes crescer erva para os animais, e a verdura para uso do homem, de sorte que da terra tire o alimento,

¹⁴Þú lætur gras spretta handa fénaðinum og jurtir, sem maðurinn ræktar, til þess að framleiða brauð af jörðinni

¹⁵o vinho que alegra o seu coração, o azeite que faz reluzir o seu rosto, e o pão que lhe fortalece o coração.

¹⁵og vín, sem gleður hjarta mannsins, olíu, sem gjörir andlitið gljáandi, og brauð, sem hressir hjarta mannsins.

¹⁶Saciam-se as árvores do Senhor, os cedros do Líbano que ele plantou,

¹⁶Tré Drottins mettast, sedrustrén á Líbanon, er hann hefir gróðursett

¹⁷nos quais as aves se aninham, e a cegonha, cuja casa está nos ciprestes.

¹⁷þar sem fuglarnir byggja hreiður, storkarnir, er hafa kýprestrén að húsi.

¹⁸Os altos montes são um refúgio para as cabras montesas, e as rochas para os querogrilos.

¹⁸Hin háu fjöll eru handa steingeitunum, klettarnir eru hæli fyrir stökkhérana.

¹⁹Designou a lua para marcar as estações; o sol sabe a hora do seu ocaso.

¹⁹Þú gjörðir tunglið til þess að ákvarða tíðirnar, sólin veit, hvar hún á að ganga til viðar.

²⁰Fazes as trevas, e vem a noite, na qual saem todos os animais da selva.

²⁰Þegar þú gjörir myrkur, verður nótt, og þá fara öll skógardýrin á kreik.

²¹Os leões novos os animais bramam pela presa, e de Deus buscam o seu sustento.

²¹Ljónin öskra eftir bráð og heimta æti sitt af Guði.

²²Quando nasce o sol, logo se recolhem e se deitam nos seus covis.

²²Þegar sól rennur upp, draga þau sig í hlé og leggjast fyrir í fylgsnum sínum,

²³Então sai o homem para a sua lida e para o seu trabalho, até a tarde.

²³en þá fer maðurinn út til starfa sinna, til vinnu sinnar fram á kveld.

²⁴Ó Senhor, quão multiformes são as tuas obras! Todas elas as fizeste com sabedoria; a terra está cheia das tuas riquezas.

²⁴Hversu mörg eru verk þín, Drottinn, þú gjörðir þau öll með speki, jörðin er full af því, er þú hefir skapað.

²⁵Eis também o vasto e espaçoso mar, no qual se movem seres inumeráveis, animais pequenos e grandes.

²⁵Þar er hafið, mikið og vítt á alla vegu, þar er óteljandi grúi, smá dýr og stór.

²⁶Ali andam os navios, e o leviatã que formaste para nele folgar.

²⁶Þar fara skipin um og Levjatan, er þú hefir skapað til þess að leika sér þar.

²⁷Todos esperam de ti que lhes dês o sustento a seu tempo.

²⁷Öll vona þau á þig, að þú gefir þeim fæðu þeirra á réttum tíma.

²⁸Tu lho dás, e eles o recolhem; abres a tua mão, e eles se fartam de bens.

²⁸Þú gefur þeim, og þau tína, þú lýkur upp hendi þinni, og þau mettast gæðum.

²⁹Escondes o teu rosto, e ficam perturbados; se lhes tiras a respiração, morrem, e voltam para o seu pó.

²⁹Þú byrgir auglit þitt, þá skelfast þau, þú tekur aftur anda þeirra, þá andast þau og hverfa aftur til moldarinnar.

³⁰Envias o teu fôlego, e são criados; e assim renovas a face da terra.

³⁰Þú sendir út anda þinn, þá verða þau til, og þú endurnýjar ásjónu jarðar.

³¹Permaneça para sempre a glória do Senhor; regozije-se o Senhor nas suas obras;

³¹Dýrð Drottins vari að eilífu, Drottinn gleðjist yfir verkum sínum,

³²ele olha para a terra, e ela treme; ele toca nas montanhas, e elas fumegam.

³²hann sem lítur til jarðar, svo að hún nötrar, sem snertir við fjöllunum, svo að úr þeim rýkur.

³³Cantarei ao Senhor enquanto eu viver; cantarei louvores ao meu Deus enquanto eu existir.

³³Ég vil ljóða um Drottin meðan lifi, lofsyngja Guði mínum meðan ég er til.

³⁴Seja-lhe agradável a minha meditação; eu me regozijarei no Senhor.

³⁴Ó að mál mitt mætti falla honum í geð! Ég gleðst yfir Drottni.Ó að syndarar mættu hverfa af jörðunni og óguðlegir eigi vera til framar. Vegsama þú Drottin, sála mín. Halelúja.

³⁵Sejam extirpados da terra os pecadores, e não subsistam mais os ímpios. Bendize, ó minha alma, ao Senhor. Louvai ao Senhor.

³⁵Ó að syndarar mættu hverfa af jörðunni og óguðlegir eigi vera til framar. Vegsama þú Drottin, sála mín. Halelúja.