¹Contende, Senhor, com aqueles que contendem comigo; combate contra os que me combatem.

¹Davíðssálmur. Deil þú, Drottinn, við þá er deila við mig, berst þú við þá er berjast við mig.

²Pega do escudo e do pavês, e levanta-te em meu socorro.

²Tak skjöld og törgu og rís upp mér til hjálpar.

³Tira da lança e do dardo contra os que me perseguem. Dize � minha alma: Eu sou a tua salvação.

³Tak til spjót og öxi til þess að mæta ofsækjendum mínum, seg við sál mína: ,,Ég er hjálp þín!``

⁴Sejam envergonhados e confundidos os que buscam a minha vida; voltem atrás e se confudam os que contra mim intentam o mal.

⁴Lát þá er sitja um líf mitt hljóta smán og svívirðing, lát þá hverfa aftur með skömm, er ætla að gjöra mér illt.

⁵Sejam como a moinha diante do vento, e o anjo do Senhor os faça fugir.

⁵Lát þá verða sem sáðir fyrir vindi, þegar engill Drottins varpar þeim um koll.

⁶Seja o seu caminho tenebroso e escorregadio, e o anjo do Senhor os persiga.

⁶Lát veg þeirra verða myrkan og hálan, þegar engill Drottins eltir þá.

⁷Pois sem causa me armaram ocultamente um laço; sem razão cavaram uma cova para a minha vida.

⁷Því að ástæðulausu hafa þeir lagt net sitt leynt fyrir mig, að ástæðulausu hafa þeir grafið gryfju fyrir mig.

⁸Sobrevenha-lhes inesperadamente a destruição, e prenda-os o laço que ocultaram; caiam eles nessa mesma destruição.

⁸Lát tortíming koma yfir þá, er þá varir minnst, lát netið, er þeir hafa lagt leynt, veiða sjálfa þá, lát þá falla í þeirra eigin gryfju.

⁹Então minha alma se regozijará no Senhor; exultará na sua salvação.

⁹En sál mín skal kætast yfir Drottni, gleðjast yfir hjálpræði hans.

¹⁰Todos os meus ossos dirão: Ó Senhor, quem é como tu, que livras o fraco daquele que é mais forte do que ele? sim, o pobre e o necessitado, daquele que o rouba.

¹⁰Öll bein mín skulu segja: ,,Drottinn, hver er sem þú, er frelsar hinn umkomulausa frá þeim sem er honum yfirsterkari, hinn hrjáða og snauða frá þeim sem rænir hann?``

¹¹Levantam-se testemunhas maliciosas; interrogam-me sobre coisas que eu ignoro.

¹¹Ljúgvottar rísa upp, þeir spyrja mig um það sem ég veit ekki um.

¹²Tornam-me o mal pelo bem, causando-me luto na alma.

¹²Þeir launa mér gott með illu, einsemd varð hlutfall mitt.

¹³Mas, quanto a mim, estando eles enfermos, vestia-me de cilício, humilhava-me com o jejum, e orava de cabeça sobre o peito.

¹³En þegar þeir voru sjúkir, klæddist ég hærusekk, þjáði mig með föstu og bað með niðurlútu höfði,

¹⁴Portava-me como o faria por meu amigo ou meu irmão; eu andava encurvado e lamentando-me, como quem chora por sua mãe.

¹⁴gekk um harmandi, sem vinur eða bróðir ætti í hlut, var beygður eins og sá er syrgir móður sína.

¹⁵Mas, quando eu tropeçava, eles se alegravam e se congregavam; congregavam-se contra mim, homens miseráveis que eu não conhecia; difamavam-me sem cessar.

¹⁵En þeir fagna yfir hrösun minni og safnast saman, útlendingar og ókunnugir menn safnast saman móti mér, mæla lastyrði og þagna eigi.

¹⁶Como hipócritas zombadores nas festas, rangiam os dentes contra mim.

¹⁶Þeir freista mín, smána og smána, nísta tönnum í gegn mér.

¹⁷Ó Senhor, até quando contemplarás isto? Livra-me das suas violências; salva a minha vida dos leões!

¹⁷Drottinn, hversu lengi vilt þú horfa á? Frelsa sál mína undan eyðileggingu þeirra, mína einmana sál undan ljónunum.

¹⁸Então te darei graças na grande assembléia; entre muitíssimo povo te louvarei.

¹⁸Þá vil ég lofa þig í miklum söfnuði, vegsama þig í miklum mannfjölda.

¹⁹Não se alegrem sobre mim os que são meus inimigos sem razão, nem pisquem os olhos aqueles que me odeiam sem causa.

¹⁹Lát eigi þá sem án saka eru óvinir mínir, hlakka yfir mér, lát eigi þá sem að ástæðulausu hata mig, skotra augunum.

²⁰Pois não falaram de paz, antes inventam contra os quietos da terra palavras enganosas.

²⁰Því að frið tala þeir eigi, og móti hinum kyrrlátu í landinu hugsa þeir upp sviksamleg orð.

²¹Escancararam contra mim a sua boca, e dizem: Ah! Ah! os nossos olhos o viram.

²¹Þeir glenna upp ginið í móti mér, segja: ,,Hæ, hæ! Nú höfum vér séð það með eigin augum!``

²²Tu, Senhor, o viste, não te cales; Senhor, não te alongues de mim.

²²Þú hefir séð það, Drottinn, ver eigi hljóður, Drottinn, ver eigi langt í burtu frá mér.

²³Acorda e desperta para o meu julgamento, para a minha causa, Deus meu, e Senhor meu.

²³Vakna, rís upp og lát mig ná rétti mínum, Guð minn og Drottinn, til þess að flytja mál mitt.

²⁴Justifica-me segundo a tua justiça, Senhor Deus meu, e não se regozijem eles sobre mim.

²⁴Dæm mig eftir réttlæti þínu, Drottinn, Guð minn, og lát þá eigi hlakka yfir mér,

²⁵Não digam em seu coração: Eia! cumpriu-se o nosso desejo! Não digam: Nós o havemos devorado.

²⁵lát þá ekki segja í hjarta sínu: ,,Hæ! Ósk vor er uppfyllt!`` lát þá ekki segja: ,,Vér höfum gjört út af við hann.``

²⁶Envergonhem-se e confundam-se � uma os que se alegram com o meu mal; vistam-se de vergonha e de confusão os que se engrandecem contra mim.

²⁶Lát þá alla verða til skammar og hljóta kinnroða, er hlakka yfir ógæfu minni, lát þá íklæðast skömm og svívirðing, er hreykja sér upp gegn mér.

²⁷Bradem de júbilo e se alegrem os que desejam a minha justificação, e digam a minha justificação, e digam continuamente: Seja engrandecido o Senhor, que se deleita na prosperidade do seu servo.

²⁷Lát þá kveða fagnaðarópi og gleðjast, er unna mér réttar, lát þá ætíð segja: ,,Vegsamaður sé Drottinn, hann sem ann þjóni sínum heilla!``Og tunga mín skal boða réttlæti þitt, lofstír þinn liðlangan daginn.

²⁸Então a minha língua falará da tua justiça e do teu louvor o dia todo.

²⁸Og tunga mín skal boða réttlæti þitt, lofstír þinn liðlangan daginn.