¹Ó Senhor, Deus da minha salvação, dia e noite clamo diante de ti.

¹Ljóð. Kóraíta-sálmur. Til söngstjórans. Syngist með Makalat-lagi. Hemans-maskíl Esraíta.

²Chegue � tua presença a minha oração, inclina os teus ouvidos ao meu clamor;

²Drottinn, Guð minn, ég kalla um daga, um nætur hrópa ég frammi fyrir þér.

³porque a minha alma está cheia de angústias, e a minha vida se aproxima do Seol.

³Lát bæn mína koma fyrir þig, hneig eyra að hrópi mínu,

⁴Já estou contado com os que descem � cova; estou como homem sem forças,

⁴því að sál mín er mett orðin af böli, og líf mitt nálægist Hel.

⁵atirado entre os finados; como os mortos que jazem na sepultura, dos quais já não te lembras, e que são desamparados da tua mão.

⁵Ég er talinn með þeim, sem gengnir eru til grafar, ég er sem magnþrota maður.

⁶Puseste-me na cova mais profunda, em lugares escuros, nas profundezas.

⁶Mér er fenginn bústaður með framliðnum, eins og vegnum mönnum, er liggja í gröfinni, er þú minnist eigi framar, því að þeir eru hrifnir burt úr hendi þinni.

⁷Sobre mim pesa a tua cólera; tu me esmagaste com todas as tuas ondas.

⁷Þú hefir lagt mig í gryfju undirheima, í myrkrið niðri í djúpinu.

⁸Apartaste de mim os meus conhecidos, fizeste-me abominável para eles; estou encerrado e não posso sair.

⁸Reiði þín hvílir á mér, og alla boða þína hefir þú látið skella á mér. [Sela]

⁹Os meus olhos desfalecem por causa da aflição. Clamo a ti todo dia, Senhor, estendendo-te as minhas mãos.

⁹Þú hefir fjarlægt frá mér kunningja mína, gjört mig að andstyggð í augum þeirra. Ég er byrgður inni og kemst ekki út,

¹⁰Mostrarás tu maravilhas aos mortos? ou levantam-se os mortos para te louvar?

¹⁰augu mín eru döpruð af eymd. Ég ákalla þig, Drottinn, dag hvern, breiði út hendurnar í móti þér.

¹¹Será anunciada a tua benignidade na sepultura, ou a tua fidelidade no Abadom?

¹¹Gjörir þú furðuverk vegna framliðinna, eða munu hinir dauðu rísa upp til þess að lofa þig? [Sela]

¹²Serão conhecidas nas trevas as tuas maravilhas, e a tua justiça na terra do esquecimento?

¹²Er sagt frá miskunn þinni í gröfinni, frá trúfesti þinni í undirdjúpunum?

¹³Eu, porém, Senhor, clamo a ti; de madrugada a minha oração chega � tua presença.

¹³Eru furðuverk þín kunngjörð í myrkrinu eða réttlæti þitt í landi gleymskunnar?

¹⁴Senhor, por que me rejeitas? por que escondes de mim a tua face?

¹⁴En ég hrópa til þín, Drottinn, og á morgnana kemur bæn mín fyrir þig.

¹⁵Estou aflito, e prestes a morrer desde a minha mocidade; sofro os teus terrores, estou desamparado.

¹⁵Hví útskúfar þú, Drottinn, sálu minni, hylur auglit þitt fyrir mér?

¹⁶Sobre mim tem passado a tua ardente indignação; os teus terrores deram cabo de mim.

¹⁶Ég er hrjáður og aðþrengdur frá æsku, ég ber skelfingar þínar og er ráðþrota.

¹⁷Como águas me rodeiam todo o dia; cercam-me todos juntos.

¹⁷Reiðiblossar þínir ganga yfir mig, ógnir þínar eyða mér.Þær umkringja mig eins og vötn allan liðlangan daginn, lykja um mig allar saman. [ (Psalms 88:19) Þú hefir fjarlægt frá mér ástvini og félaga og gjört myrkrið að kunningja mínum. ]

¹⁸Aparte de mim amigos e companheiros; os meus conhecidos se acham nas trevas.

¹⁸Þær umkringja mig eins og vötn allan liðlangan daginn, lykja um mig allar saman. [ (Psalms 88:19) Þú hefir fjarlægt frá mér ástvini og félaga og gjört myrkrið að kunningja mínum. ]