¹O homem, nascido da mulher, é de poucos dias e cheio de inquietação.

¹Človek, rojen iz žene, je kratkih dni in dosita ima nadlog,

²Nasce como a flor, e murcha; foge também como a sombra, e não permanece.

²je kakor cvetka, ki se dvigne iz popka, pa uvene, in beži kakor senca in nima obstanka.

³Sobre esse tal abres os teus olhos, e a mim me fazes entrar em juízo contigo?

³In nad takim še odpiraš oko svoje, in mene vodiš v sodbo s seboj?

⁴Quem do imundo tirará o puro? Ninguém.

⁴O, da bi kdaj prišel čist iz nečistega! Niti eden!

⁵Visto que os seus dias estão determinados, contigo está o número dos seus meses; tu lhe puseste limites, e ele não poderá passar além deles.

⁵Ker so torej določeni njegovi dnevi in meseci po številu pri tebi, ker si mu napravil meje, ki jih ne sme prestopiti:

⁶Desvia dele o teu rosto, para que ele descanse e, como o jornaleiro, tenha contentamento no seu dia.

⁶ozri se stran od njega, da dobi pokoj, dokler ne dokonča kakor najemnik dneva svojega.

⁷Porque há esperança para a árvore, que, se for cortada, ainda torne a brotar, e que não cessem os seus renovos.

⁷Kajti za drevo je upanje: če ga posekajo, zopet požene odrastke, in njegovo mladje ne prestane.

⁸Ainda que envelheça a sua raiz na terra, e morra o seu tronco no pó,

⁸Ko se v zemlji mu postara korenina in mu parobek umira v prahu,

⁹contudo ao cheiro das águas brotará, e lançará ramos como uma planta nova.

⁹da le začuti duh vode, vnovič ozeleni in požene veje kakor mlada sajenica.

¹⁰O homem, porém, morre e se desfaz; sim, rende o homem o espírito, e então onde está?

¹⁰Mož pa umre in leži strt, človek izpusti duha, in kje je?

¹¹Como as águas se retiram de um lago, e um rio se esgota e seca,

¹¹Kakor se voda razteče iz jezera in reka usahne in se posuši,

¹²assim o homem se deita, e não se levanta; até que não haja mais céus não acordará nem será despertado de seu sono.

¹²tako leže človek in ne vstane; dokler bodo nebesa, se ne prebude in nič jih ne vzdrami iz spanja.

¹³Oxalá me escondesses no Seol, e me ocultasses até que a tua ira tenha passado; que me determinasses um tempo, e te lembrasses de mim!

¹³O da bi me shranil v šeolu, da bi me skril, dokler ne mine jeza tvoja, mi določil rok, in potem se me spomnil!

¹⁴Morrendo o homem, acaso tornará a viver? Todos os dias da minha lida esperaria eu, até que viesse a minha mudança.

¹⁴(Ko človek umre, bo li spet živel?) Vse dni, dokler sem v vojni službi, bi hotel čakati, dokler mi ne pride prememba.

¹⁵Chamar-me-ias, e eu te responderia; almejarias a obra de tuas mãos.

¹⁵Ti bi poklical, in jaz bi ti odgovoril; tožilo bi se ti po svojih rok stvari.

¹⁶Então contarias os meus passos; não estarias a vigiar sobre o meu pecado;

¹⁶Kajti sedaj šteješ korake moje; ne paziš li na greh moj?

¹⁷a minha transgressão estaria selada num saco, e ocultarias a minha iniqüidade.

¹⁷Zapečatena je v zvezku pregreha moja, in še pridevaš h krivici moji.

¹⁸Mas, na verdade, a montanha cai e se desfaz, e a rocha se remove do seu lugar.

¹⁸Saj še gora se sesuje in razdrobi in skalovje preperi z mesta svojega,

¹⁹As águas gastam as pedras; as enchentes arrebatam o solo; assim tu fazes perecer a esperança do homem.

¹⁹vode prevotlijo kamene, njih nalivi odplavijo zemeljski prah: enako uničuješ smrtniku upanje.

²⁰Prevaleces para sempre contra ele, e ele passa; mudas o seu rosto e o despedes.

²⁰Ti ga ukrotiš za vselej, in odide; ko mu onespodobiš lice, ga pošlješ v grob.

²¹Os seus filhos recebem honras, sem que ele o saiba; são humilhados sem que ele o perceba.

²¹Ako so v časti otroci njegovi, on tega ne ve, in so li ponižani, tega ne zazna.Samo meso njegovo občuti ob njem bolečine in duša njegova žaluje v njem.

²²Sente as dores do seu próprio corpo somente, e só por si mesmo lamenta.

²²Samo meso njegovo občuti ob njem bolečine in duša njegova žaluje v njem.