¹Ainda que eu falasse as línguas dos homens e dos anjos, e não tivesse amor, seria como o metal que soa ou como o címbalo que retine.

¹Ако језике човечије и анђеоске говорим а љубави немам, онда сам као звоно које звони, или прапорац који звечи.

²E ainda que tivesse o dom de profecia, e conhecesse todos os mistérios e toda a ciência, e ainda que tivesse toda fé, de maneira tal que transportasse os montes, e não tivesse amor, nada seria.

²И ако имам пророштво и знам све тајне и сва знања, и ако имам сву веру да и горе премештам, а љубави немам, ништа сам.

³E ainda que distribuísse todos os meus bens para sustento dos pobres, e ainda que entregasse o meu corpo para ser queimado, e não tivesse amor, nada disso me aproveitaria.

³И ако раздам све имање своје, и ако предам тело своје да се сажеже, а љубави немам, ништа ми не помаже.

⁴O amor é sofredor, é benigno; o amor não é invejoso; o amor não se vangloria, não se ensoberbece,

⁴Љубав дуго трпи, милокрвна је; љубав не завиди; љубав се не велича, не надима се,

⁵não se porta inconvenientemente, não busca os seus próprios interesses, não se irrita, não suspeita mal;

⁵Не чини шта не ваља, не тражи своје, не срди се, не мисли о злу,

⁶não se regozija com a injustiça, mas se regozija com a verdade;

⁶Не радује се неправди, а радује се истини,

⁷tudo sofre, tudo crê, tudo espera, tudo suporta.

⁷Све сноси, све верује, свему се нада, све трпи.

⁸O amor jamais acaba; mas havendo profecias, serão aniquiladas; havendo línguas, cessarão; havendo ciência, desaparecerá;

⁸Љубав никад не престаје, а пророштво ако ће и престати, језици ако ће умукнути, разума ако ће нестати.

⁹porque, em parte conhecemos, e em parte profetizamos;

⁹Јер нешто знамо и нешто пророкујемо;

¹⁰mas, quando vier o que é perfeito, então o que é em parte será aniquilado.

¹⁰А кад дође савршено, онда ће престати шта је нешто.

¹¹Quando eu era menino, pensava como menino; mas, logo que cheguei a ser homem, acabei com as coisas de menino.

¹¹Кад ја бејах мало дете као дете говорах, као дете мишљах, као дете размишљах; а кад постадох човек, одбацих детињство.

¹²Porque agora vemos como por espelho, em enigma, mas então veremos face a face; agora conheço em parte, mas então conhecerei plenamente, como também sou plenamente conhecido.

¹²Тако сад видимо као кроз стакло, у загонетки, а онда ћемо лицем к лицу; сад познајем нешто, а онда ћу познати као што сам познат.

¹³Agora, pois, permanecem a fé, a esperança, o amor, estes três; mas o maior destes é o amor.

¹³А сад остаје вера, нада, љубав, ово троје; али је љубав највећа међу њима.