¹Mas deliberei isto comigo mesmo: não ir mais ter convosco em tristeza.

¹Ово пак судих у себи да опет не дођем к вама у жалости.

²Porque, se eu vos entristeço, quem é, pois, o que me alegra, senão aquele que por mim é entristecido?

²Јер ако ја чиним жалост вама, ко је који ће мене веселити осим оног који прима жалост од мене?

³E escrevi isto mesmo, para que, chegando, eu não tenha tristeza da parte dos que deveriam alegrar-me; confiando em vós todos, que a minha alegria é a de todos vós.

³И писах вам ово исто, да кад дођем не примим жалост на жалост, а за које би ваљало да се веселим надајући се на све вас да је моја радост свих вас.

⁴Porque em muita tribulação e angústia de coração vos escrevi, com muitas lágrimas, não para que vos entristecêsseis, mas para que conhecêsseis o amor que abundantemente vos tenho.

⁴Јер од бриге многе и туге срца написах вам с многим сузама, не да бисте се ожалостили него да бисте познали љубав коју имам изобилно к вама.

⁵Ora, se alguém tem causado tristeza, não me tem contristado a mim, mas em parte (para não ser por demais severo) a todos vós.

⁵Ако ли је ко мене ражалио, не ражали мене, до неколико, да не отежам свима вама.

⁶Basta a esse tal esta repreensão feita pela maioria.

⁶Јер је довољно таквоме кар овај од многих.

⁷De maneira que, pelo contrário, deveis antes perdoar-lhe e consolá-lo, para que ele não seja devorado por excessiva tristeza.

⁷Зато ви, насупрот, већма да опраштате и тешите, да такав како не падне у превелику жалост.

⁸Pelo que vos rogo que confirmeis para com ele o vosso amor.

⁸Зато вас молим, утврдите к њему љубав.

⁹É pois para isso também que escrevi, para, por esta prova, saber se sois obedientes em tudo.

⁹Јер вам зато и писах, да познам поштење ваше јесте ли у свачему послушни.

¹⁰E a quem perdoardes alguma coisa, também eu; pois, o que eu também perdoei, se é que alguma coisa tenho perdoado, por causa de vós o fiz na presença de Cristo, para que Satanás não leve vantagem sobre nós;

¹⁰А коме ви шта опростите оном опраштам и ја; јер ја ако шта коме опростих, опростих му вас ради место Исуса Христа,

¹¹porque não ignoramos as suas maquinações.

¹¹Да нас не превари сотона; јер знамо шта он мисли.

¹²Ora, quando cheguei a Trôade para pregar o evangelho de Cristo, e quando se me abriu uma porta no Senhor,

¹²А кад дођох у Троаду да проповедам јеванђеље Христово, и отворише ми се врата у Господу,

¹³não tive descanso no meu espírito, porque não achei ali irmão Tito; mas, despedindo-me deles, parti para a Macedônia.

¹³Не имадох мира у духу свом, не нашавши Тита, брата свог; него опростивши се с њима изиђох у Македонију.

¹⁴Graças, porém, a Deus que em Cristo sempre nos conduz em triunfo, e por meio de nós difunde em todo lugar o cheiro do seu conhecimento;

¹⁴Али хвала Богу који свагда нама даје победу у Христу Исусу, и кроз нас јавља мирис познања свог на сваком месту.

¹⁵porque para Deus somos um aroma de Cristo, nos que se salvam e nos que se perdem.

¹⁵Јер смо ми Христов мирис Богу и међу онима који се спасавају и који гину:

¹⁶Para uns, na verdade, cheiro de morte para morte; mas para outros cheiro de vida para vida. E para estas coisas quem é idôneo?

¹⁶Једнима дакле мирис смртни за смрт, а другима мирис животни за живот. И за ово ко је вредан?

¹⁷Porque nós não somos falsificadores da palavra de Deus, como tantos outros; mas é com sinceridade, é da parte de Deus e na presença do próprio Deus que, em Cristo, falamos.

¹⁷Јер ми нисмо као многи који нечисто проповедају реч Божију, него из чистоте, и као из Бога, пред Богом, у Христу говоримо.