¹Portanto, nós também, pois estamos rodeados de tão grande nuvem de testemunhas, deixemos todo embaraço, e o pecado que tão de perto nos rodeia, e corramos com perseverança a carreira que nos está proposta,

¹Зато, дакле, и ми имајући око себе толику гомилу сведока, да одбацимо свако бреме и грех који је за нас прионуо, и с трпљењем да трчимо у битку која нам је одређена,

²fitando os olhos em Jesus, autor e consumador da nossa fé, o qual, pelo gozo que lhe está proposto, suportou a cruz, desprezando a ignomínia, e está assentado � direita do trono de Deus.

²Гледајући на Начелника вере и Свршитеља Исуса, који место одређене себи радости претрпе крст, не марећи за срамоту, и седе с десне стране престола Божијег.

³Considerai, pois aquele que suportou tal contradição dos pecadores contra si mesmo, para que não vos canseis, desfalecendo em vossas almas.

³Помислите, дакле, на Оног који је такво противљење против себе од грешника поднео, да не ослабе душе ваше и да вам не дотужи.

⁴Ainda não resististes até o sangue, combatendo contra o pecado;

⁴Јер још до крви не дођосте борећи се против греха,

⁵e já vos esquecestes da exortação que vos admoesta como a filhos: Filho meu, não desprezes a correção do Senhor, nem te desanimes quando por ele és repreendido;

⁵И заборависте утеху коју вам говори, као синовима: Сине мој! Не пуштај у немар карања Господња, нити губи воље кад те Он покара;

⁶pois o Senhor corrige ao que ama, e açoita a todo o que recebe por filho.

⁶Јер кога љуби Господ оног и кара; а бије сваког сина ког прима.

⁷É para disciplina que sofreis; Deus vos trata como a filhos; pois qual é o filho a quem o pai não corrija?

⁷Ако трпите карање, као синовима показује вам се Бог: јер који је син ког отац не кара?

⁸Mas, se estais sem disciplina, da qual todos se têm tornado participantes, sois então bastardos, e não filhos.

⁸Ако ли сте без карања, у коме сви део добише, дакле сте копилад, а не синови.

⁹Além disto, tivemos nossos pais segundo a carne, para nos corrigirem, e os olhavamos com respeito; não nos sujeitaremos muito mais ao Pai dos espíritos, e viveremos?

⁹Ако су нам дакле телесни очеви наши карачи, и бојимо их се, како да не слушамо Оца духова, да живимо?

¹⁰Pois aqueles por pouco tempo nos corrigiam como bem lhes parecia, mas este, para nosso proveito, para sermos participantes da sua santidade.

¹⁰Јер они за мало дана, како им угодно беше, караху нас; а Овај на корист, да добијемо део од Његове светиње.

¹¹Na verdade, nenhuma correção parece no momento ser motivo de gozo, porém de tristeza; mas depois produz um fruto pacífico de justiça nos que por ele têm sido exercitados.

¹¹Јер свако карање кад бива не чини се да је радост, него жалост; али после даће миран род правде онима који су научени њиме.

¹²Portanto levantai as mãos cansadas, e os joelhos vacilantes,

¹²Зато ослабљене руке и ослабљена колена исправите,

¹³e fazei veredas direitas para os vossos pés, para que o que é manco não se desvie, antes seja curado.

¹³И стазе поравните ногама својим, да не сврне шта је хромо, него још да се исцели.

¹⁴Segui a paz com todos, e a santificação, sem a qual ninguém verá o Senhor,

¹⁴Мир имајте и светињу са свима; без овог нико неће видети Господа.

¹⁵tendo cuidado de que ninguém se prive da graça de Deus, e de que nenhuma raiz de amargura, brotando, vos perturbe, e por ela muitos se contaminem;

¹⁵Гледајте да ко не остане без благодати Божије: да не узрасте какав корен горчине, и не учини пакост, и тим да се многи не опогане.

¹⁶e ninguém seja devasso, ou profano como Esaú, que por uma simples refeição vendeu o seu direito de primogenitura.

¹⁶Да не буде ко курвар или опогањен, као Исав, који је за једно јело дао првородство своје.

¹⁷Porque bem sabeis que, querendo ele ainda depois herdar a bênção, foi rejeitado; porque não achou lugar de arrependimento, ainda que o buscou diligentemente com lágrimas.

¹⁷Јер знате да је и потом, кад хтеде да прими благослов, одбачен; јер покајање не нађе места, ако га и са сузама тражаше.

¹⁸Pois não tendes chegado ao monte palpável, aceso em fogo, e � escuridão, e �s trevas, e � tempestade,

¹⁸Јер не приступисте ка гори која се може опипати, и огњу разгорелом, облаку, и помрчини и олуји,

¹⁹e ao sonido da trombeta, e � voz das palavras, a qual os que a ouviram rogaram que não se lhes falasse mais;

¹⁹И трубном гласу, и гласу речи, ког се одрекоше они који чуше, да не чују више речи;

²⁰porque não podiam suportar o que se lhes mandava: Se até um animal tocar o monte, será apedrejado.

²⁰Јер не могаху да поднесу оно што се заповедаше: Ако се и звер дотакне до горе, биће камењем убијена.

²¹E tão terrível era a visão, que Moisés disse: Estou todo aterrorizado e trêmulo.

²¹И тако страшно беше оно што се виде да Мојсије рече: Уплашио сам се и дрхћем.

²²Mas tendes chegado ao Monte Sião, e � cidade do Deus vivo, � Jerusalém celestial, a miríades de anjos;

²²Него приступисте к Сионској гори, и ка граду Бога Живога, Јерусалиму небеском, и многим хиљадама анђела,

²³� universal assembléia e igreja dos primogênitos inscritos nos céus, e a Deus, o juiz de todos, e aos espíritos dos justos aperfeiçoados;

²³К сабору и цркви првородних који су написани на небесима, и Богу, судији свих, и духовима савршених праведника,

²⁴e a Jesus, o mediador de um novo pacto, e ao sangue da aspersão, que fala melhor do que o de Abel.

²⁴И к Исусу, Посреднику завета новог, и крви кропљења, која боље говори неголи Авељева.

²⁵Vede que não rejeiteis ao que fala; porque, se não escaparam aqueles quando rejeitaram o que sobre a terra os advertia, muito menos escaparemos nós, se nos desviarmos daquele que nos adverte lá dos céus;

²⁵Али гледајте да се не одрекнете Оног који говори; јер кад они не утекоше који се одрекоше оног који пророковаше на земљи, а камоли ми који се одричемо небеског,

²⁶a voz do qual abalou então a terra; mas agora tem ele prometido, dizendo: Ainda uma vez hei de abalar não só a terra, mas também o céu.

²⁶Ког глас потресе онда земљу, а сад обећа говорећи; још једном ја ћу потрести не само земљу него и небо.

²⁷Ora, esta palavra - Ainda uma vez - significa a remoção das coisas abaláveis, como coisas criadas, para que permaneçam as coisas inabaláveis.

²⁷А што вели: још једном, показује да ће се укинути оно што се помиче, као створено, да остане оно што се не помиче.

²⁸Pelo que, recebendo nós um reino que não pode ser abalado, retenhamos a graça, pela qual sirvamos a Deus agradavelmente, com reverência e temor;

²⁸Зато, примајући царство непоколебано, да имамо благодат којом служимо за угодност Богу, с поштовањем и са страхом.

²⁹pois o nosso Deus é um fogo consumidor.

²⁹Јер је Бог наш огањ који спаљује.