¹Tendo tédio � minha vida; darei livre curso � minha queixa, falarei na amargura da minha alma:

¹Додијао је души мојој живот мој; пустићу од себе тужњаву своју, говорићу у јаду душе своје.

²Direi a Deus: Não me condenes; faze-me saber por que contendes comigo.

²Рећи ћу Богу: Немој ме осудити; кажи ми зашто се преш са мном.

³Tens prazer em oprimir, em desprezar a obra das tuas mãos e favorecer o desígnio dos ímpios?

³Је ли Ти мило да чиниш силу, да одбацујеш дело руку својих и савет безбожнички обасјаваш?

⁴Tens tu olhos de carne? Ou vês tu como vê o homem?

⁴Јесу ли у Тебе очи телесне? Видиш ли као што види човек?

⁵São os teus dias como os dias do homem? Ou são os teus anos como os anos de um homem,

⁵Јесу ли дани твоји као дани човечији, и године твоје као век људски,

⁶para te informares da minha iniqüidade, e averiguares o meu pecado,

⁶Те истражујеш моје безакоње и за грех мој разбираш?

⁷ainda que tu sabes que eu não sou ímpio, e que não há ninguém que possa livrar-me da tua mão?

⁷Ти знаш да нисам крив, и нема никога ко би избавио из Твоје руке.

⁸As tuas mãos me fizeram e me deram forma; e te voltas agora para me consumir?

⁸Твоје су ме руке створиле и начиниле, и Ти ме одсвуда потиреш.

⁹Lembra-te, pois, de que do barro me formaste; e queres fazer-me tornar ao pó?

⁹Опомени се да си ме као од кала начинио, и опет ћеш ме у прах обратити.

¹⁰Não me vazaste como leite, e não me coalhaste como queijo?

¹⁰Ниси ли ме као млеко слио и као сир усирио ме?

¹¹De pele e carne me vestiste, e de ossos e nervos me teceste.

¹¹Навукао си на ме кожу и месо, и костима и жилама сплео си ме.

¹²Vida e misericórdia me tens concedido, e a tua providência me tem conservado o espírito.

¹²Животом и милошћу даривао си ме; и старање Твоје чувало је дух мој.

¹³Contudo ocultaste estas coisas no teu coração; bem sei que isso foi o teu desígnio.

¹³И сакрио си то у срцу свом; али знам да је у Тебе.

¹⁴Se eu pecar, tu me observas, e da minha iniqüidade não me absolverás.

¹⁴Ако сам згрешио, опазио си ме, и ниси ме опростио безакоња мог.

¹⁵Se for ímpio, ai de mim! Se for justo, não poderei levantar a minha cabeça, estando farto de ignomínia, e de contemplar a minha miséria.

¹⁵Ако сам скривио, тешко мени! Ако ли сам прав, не могу подигнути главе, пун срамоте и видећи муку своју.

¹⁶Se a minha cabeça se exaltar, tu me caças como a um leão feroz; e de novo fazes maravilhas contra mim.

¹⁶И ако се подигне, гониш ме као лав, и опет чиниш чудеса на мени.

¹⁷Tu renovas contra mim as tuas testemunhas, e multiplicas contra mim a tua ira; reveses e combate estão comigo.

¹⁷Понављаш сведочанства своја против мене, и умножаваш гнев свој на ме; војске једне за другом излазе на ме.

¹⁸Por que, pois, me tiraste da madre? Ah! se então tivera expirado, e olhos nenhuns me vissem!

¹⁸Зашто си ме извадио из утробе? О да умрех! Да ме ни око не виде!

¹⁹Então fora como se nunca houvera sido; e da madre teria sido levado para a sepultura.

¹⁹Био бих као да никада нисам био; из утробе у гроб био бих однесен.

²⁰Não são poucos os meus dias? Cessa, pois, e deixa-me, para que por um pouco eu tome alento;

²⁰Није ли мало дана мојих? Престани дакле и окани ме се да се мало опоравим,

²¹antes que me vá para o lugar de que não voltarei, para a terra da escuridão e das densas trevas,

²¹Пре него отидем одакле се нећу вратити, у земљу тамну и у сен смртни,

²²terra escuríssima, como a própria escuridão, terra da sombra trevosa e do caos, e onde a própria luz é como a escuridão.

²²У земљу тамну као мрак и у сен смртни, где нема промене и где је видело као тама.