¹Então Jó respondeu, dizendo:

¹А Јов одговори и рече:

²Na verdade sei que assim é; mas como pode o homem ser justo para com Deus?

²Заиста, знам да је тако; јер како би могао човек бити прав пред Богом?

³Se alguém quisesse contender com ele, não lhe poderia responder uma vez em mil.

³Ако би се хтео прети с Њим, не би Му могао одговорити од хиљаде на једну.

⁴Ele é sábio de coração e poderoso em forças; quem se endureceu contra ele, e ficou seguro?

⁴Мудар је срцем и јак снагом; ко се је опро Њему и био срећан?

⁵Ele é o que remove os montes, sem que o saibam, e os transtorna no seu furor;

⁵Он премешта горе, да нико и не опази; превраћа их у гневу свом;

⁶o que sacode a terra do seu lugar, de modo que as suas colunas estremecem;

⁶Он креће земљу с места њеног да јој се ступови дрмају;

⁷o que dá ordens ao sol, e ele não nasce; o que sela as estrelas;

⁷Он кад запрети сунцу, не излази; Он запечаћава звезде;

⁸o que sozinho estende os céus, e anda sobre as ondas do mar;

⁸Он разапиње небо сам, и гази по валима морским;

⁹o que fez a ursa, o Oriom, e as Plêiades, e as recâmaras do sul;

⁹Он је начинио звезде кола и штапе и влашиће и друге југу у дну;

¹⁰o que faz coisas grandes e insondáveis, e maravilhas que não se podem contar.

¹⁰Он чини ствари велике и неиспитиве и дивне, којима нема броја.

¹¹Eis que ele passa junto a mim, e, nao o vejo; sim, vai passando adiante, mas não o percebo.

¹¹Гле, иде мимо мене, а ја не видим; прође, а ја га не опазим.

¹²Eis que arrebata a presa; quem o pode impedir? Quem lhe dirá: Que é o que fazes?

¹²Гле, кад ухвати, ко ће Га нагнати да врати? Ко ће Му казати: Шта радиш?

¹³Deus não retirará a sua ira; debaixo dele se curvaram os aliados de Raabe;

¹³Бог не устеже гнева свог, падају пода Њ охоли помоћници.

¹⁴quanto menos lhe poderei eu responder ou escolher as minhas palavras para discutir com ele?

¹⁴А како би Му ја одговарао и бирао речи против Њега?

¹⁵Embora, eu seja justo, não lhe posso responder; tenho de pedir misericórdia ao meu juiz.

¹⁵Да сам и прав, нећу Му се одговорити, ваља да се молим судији свом.

¹⁶Ainda que eu chamasse, e ele me respondesse, não poderia crer que ele estivesse escutando a minha voz.

¹⁶Да Га зовем и да ми се одзове, још не могу веровати да је чуо глас мој.

¹⁷Pois ele me quebranta com uma tempestade, e multiplica as minhas chagas sem causa.

¹⁷Јер ме је вихором сатро и задао ми много рана низашта.

¹⁸Não me permite respirar, antes me farta de amarguras.

¹⁸Не да ми да одахнем, него ме сити горчинама.

¹⁹Se fosse uma prova de força, eis-me aqui, diria ele; e se fosse questão de juízo, quem o citaria para comparecer?

¹⁹Ако је на силу, гле, Он је најсилнији; ако на суд, ко ће ми сведочити?

²⁰Ainda que eu fosse justo, a minha própria boca me condenaria; ainda que eu fosse perfeito, então ela me declararia perverso:

²⁰Да се правдам, моја ће ме уста осудити; да сам добар, показаће да сам неваљао.

²¹Eu sou inocente; não estimo a mim mesmo; desprezo a minha vida.

²¹Ако сам добар, нећу знати за то; омрзао ми је живот мој.

²²Tudo é o mesmo, portanto digo: Ele destrói o reto e o ímpio.

²²Свеједно је; зато рекох: и доброг и безбожног Он потире.

²³Quando o açoite mata de repente, ele zomba da calamidade dos inocentes.

²³Кад би још убио бич наједанпут! Али се смеје искушавању правих.

²⁴A terra está entregue nas mãos do ímpio. Ele cobre o rosto dos juízes; se não é ele, quem é, logo?

²⁴Земља се даје у руке безбожнику; лице судија њених заклања; ако не Он, да ко?

²⁵Ora, os meus dias são mais velozes do que um correio; fogem, e não vêem o bem.

²⁵Али дани моји бише бржи од гласника; побегоше, не видеше добра.

²⁶Eles passam como balsas de junco, como águia que se lança sobre a presa.

²⁶Прођоше као брзе лађе, као орао кад лети за храну.

²⁷Se eu disser: Eu me esquecerei da minha queixa, mudarei o meu aspecto, e tomarei alento;

²⁷Ако кажем: Заборавићу тужњаву своју, оставићу гнев свој и окрепићу се;

²⁸então tenho pavor de todas as minhas dores; porque bem sei que não me terás por inocente.

²⁸Страх ме је од свих мука мојих, знам да ме нећеш оправдати.

²⁹Eu serei condenado; por que, pois, trabalharei em vão?

²⁹Бићу крив; зашто бих се мучио узалуд?

³⁰Se eu me lavar com água de neve, e limpar as minhas mãos com sabão,

³⁰Да се измијем водом снежницом, и да очистим сапуном руке своје,

³¹mesmo assim me submergirás no fosso, e as minhas próprias vestes me abominarão.

³¹Тада ћеш ме замочити у јаму да се гаде на ме моје хаљине.

³²Porque ele não é homem, como eu, para eu lhe responder, para nos encontrarmos em juízo.

³²Јер није човек као ја да Му одговарам, да идем с Њим на суд;

³³Não há entre nós árbitro para pôr a mão sobre nós ambos.

³³Нити има међу нама кмета да би ставио руку своју међу нас двојицу.

³⁴Tire ele a sua vara de cima de mim, e não me amedronte o seu terror;

³⁴Нека одмакне од мене прут свој, и страх Његов нека ме не страши;

³⁵então falarei, e não o temerei; pois eu não sou assim em mim mesmo.

³⁵Тада ћу говорити, и нећу Га се бојати; јер овако не знам за себе.