¹O homem, nascido da mulher, é de poucos dias e cheio de inquietação.

¹Човек рођен од жене кратка је века и пун немира.

²Nasce como a flor, e murcha; foge também como a sombra, e não permanece.

²Као цвет ниче, и одсеца се, и бежи као сен, и не остаје.

³Sobre esse tal abres os teus olhos, e a mim me fazes entrar em juízo contigo?

³И на таквог отвараш око своје, и мене водиш на суд са собом!

⁴Quem do imundo tirará o puro? Ninguém.

⁴Ко ће чисто извадити из нечиста? Нико.

⁵Visto que os seus dias estão determinados, contigo está o número dos seus meses; tu lhe puseste limites, e ele não poderá passar além deles.

⁵Измерени су дани његови, број месеца његових у Тебе је; поставио си му међу, преко које не може прећи.

⁶Desvia dele o teu rosto, para que ele descanse e, como o jornaleiro, tenha contentamento no seu dia.

⁶Одврати се од њега да почине докле не наврши као надничар дан свој.

⁷Porque há esperança para a árvore, que, se for cortada, ainda torne a brotar, e que não cessem os seus renovos.

⁷Јер за дрво има надања, ако се посече, да ће се још омладити и да неће бити без изданка;

⁸Ainda que envelheça a sua raiz na terra, e morra o seu tronco no pó,

⁸Ако и остари у земљи корен његов и у праху изумре пањ његов,

⁹contudo ao cheiro das águas brotará, e lançará ramos como uma planta nova.

⁹Чим осети воду, опет напупи и пусти гране као присад.

¹⁰O homem, porém, morre e se desfaz; sim, rende o homem o espírito, e então onde está?

¹⁰А човек умире изнемогао; и кад издахне човек, где је?

¹¹Como as águas se retiram de um lago, e um rio se esgota e seca,

¹¹Као кад вода отече из језера и река опадне и усахне,

¹²assim o homem se deita, e não se levanta; até que não haja mais céus não acordará nem será despertado de seu sono.

¹²Тако човек кад легне, не устаје више; докле је небеса неће се пробудити нити ће се пренути ода сна свог.

¹³Oxalá me escondesses no Seol, e me ocultasses até que a tua ira tenha passado; que me determinasses um tempo, e te lembrasses de mim!

¹³О да ме хоћеш у гробу сакрити и склонити ме докле не утоли гнев Твој, и да ми даш рок кад ћеш ме се опоменути!

¹⁴Morrendo o homem, acaso tornará a viver? Todos os dias da minha lida esperaria eu, até que viesse a minha mudança.

¹⁴Кад умре човек, хоће ли оживети? Све дане времена које ми је одређено чекаћу докле ми дође промена.

¹⁵Chamar-me-ias, e eu te responderia; almejarias a obra de tuas mãos.

¹⁵Зазваћеш, и ја ћу Ти се одазвати; дело руку својих пожелећеш.

¹⁶Então contarias os meus passos; não estarias a vigiar sobre o meu pecado;

¹⁶А сада бројиш кораке моје, и ништа не остављаш за грех мој.

¹⁷a minha transgressão estaria selada num saco, e ocultarias a minha iniqüidade.

¹⁷Запечаћени су у тобоцу моји преступи, и завезујеш безакоња моја.

¹⁸Mas, na verdade, a montanha cai e se desfaz, e a rocha se remove do seu lugar.

¹⁸Заиста, као што гора падне и распадне се, и као што се стена одвали с места свог,

¹⁹As águas gastam as pedras; as enchentes arrebatam o solo; assim tu fazes perecer a esperança do homem.

¹⁹И као што вода спира камење и поводањ односи прах земаљски, тако надање човечије обраћаш у ништа.

²⁰Prevaleces para sempre contra ele, e ele passa; mudas o seu rosto e o despedes.

²⁰Надвађујеш га једнако, те одлази, мењаш му лице и отпушташ га.

²¹Os seus filhos recebem honras, sem que ele o saiba; são humilhados sem que ele o perceba.

²¹Ако синови његови буду у части, он не зна; ако ли у срамоти, он се не брине.

²²Sente as dores do seu próprio corpo somente, e só por si mesmo lamenta.

²²Само тело док је жив болује, и душа његова у њему тужи.