¹Então Jó respondeu, dizendo:

¹А Јов одговори и рече:

²Tenho ouvido muitas coisas como essas; todos vós sois consoladores molestos.

²Слушао сам много таквих ствари; сви сте досадни тешиоци.

³Não terão fim essas palavras de vento? Ou que é o que te provoca, para assim responderes?

³Хоће ли бити крај празним речима? Или шта те тера да тако одговараш?

⁴Eu também poderia falar como vós falais, se vós estivésseis em meu lugar; eu poderia amontoar palavras contra vós, e contra vós menear a minha cabeça;

⁴И ја бих могао говорити као ви, да сте на мом месту, гомилати на вас речи и махати главом на вас,

⁵poderia fortalecer-vos com a minha boca, e a consolação dos meus lábios poderia mitigar a vossa dor.

⁵Могао бих вас храбрити устима својим, и мицање усана мојих олакшало би бол ваш.

⁶Ainda que eu fale, a minha dor naõ se mitiga; e embora me cale, qual é o meu alívio?

⁶Ако говорим, неће одахнути бол мој; ако ли престанем, хоће ли отићи од мене?

⁷Mas agora, ó Deus, me deixaste exausto; assolaste toda a minha companhia.

⁷А сада ме је уморио; опустошио си сав збор мој.

⁸Tu me emagreceste, e isso constitui uma testemunha contra mim; contra mim se levanta a minha magreza, e o meu rosto testifica contra mim.

⁸Навукао си на ме мрштине за сведочанство; и моја мрша подиже се на ме, и сведочи ми у очи.

⁹Na sua ira ele me despedaçou, e me perseguiu; rangeu os dentes contra mim; o meu adversário aguça os seus olhos contra mim.

⁹Гнев Његов растрже ме, ненавиди ме, шкргуће зубима на ме, поставши ми непријатељ сева очима својим на ме.

¹⁰Os homens abrem contra mim a boca; com desprezo me ferem nas faces, e contra mim se ajuntam � uma.

¹⁰Разваљују на ме уста своја, срамотно ме бију по образима, скупљају се на ме.

¹¹Deus me entrega ao ímpio, nas mãos dos iníquos me faz cair.

¹¹Предао ме је Бог неправеднику, и у руке безбожницима бацио ме.

¹²Descansado estava eu, e ele me quebrantou; e pegou-me pelo pescoço, e me despedaçou; colocou-me por seu alvo;

¹²Бејах миран и затре ме, и ухвативши ме за врат смрска ме и метну ме себи за белегу.

¹³cercam-me os seus flecheiros. Atravessa-me os rins, e não me poupa; derrama o meu fel pela terra.

¹³Опколише ме Његови стрелци, цепа ми бубреге немилице, просипа на земљу жуч моју.

¹⁴Quebranta-me com golpe sobre golpe; arremete contra mim como um guerreiro.

¹⁴Задаје ми ране на ране, и удара на ме као јунак.

¹⁵Sobre a minha pele cosi saco, e deitei a minha glória no pó.

¹⁵Сашио сам кострет по кожи својој, и уваљао сам у прах славу своју.

¹⁶O meu rosto todo está inflamado de chorar, e há sombras escuras sobre as minhas pálpebras,

¹⁶Лице је моје подбуло од плача, на веђама је мојим смртни сен;

¹⁷embora não haja violência nas minhas maos, e seja pura a minha oração.

¹⁷Премда нема неправде у рукама мојим, и молитва је моја чиста.

¹⁸ó terra, não cubras o meu sangue, e não haja lugar em que seja abafado o meu clamor!

¹⁸Земљо, не криј крв што сам пролио, и нека нема места викању мом.

¹⁹Eis que agora mesmo a minha testemunha está no céu, e o meu fiador nas alturas.

¹⁹И сада ето је на небу сведок мој, сведок је мој на висини.

²⁰Os meus amigos zombam de mim; mas os meus olhos se desfazem em lágrimas diante de Deus,

²⁰Пријатељи се моји подругују мном; око моје рони сузе Богу.

²¹para que ele defenda o direito que o homem tem diante de Deus e o que o filho do homem tem perante, o seu proximo.

²¹О да би се човек могао правдати с Богом, као син човечији с пријатељем својим!

²²Pois quando houver decorrido poucos anos, eu seguirei o caminho por onde não tornarei.

²²Јер године избројане навршују се, и полазим путем одакле се нећу вратити.