¹Então Jó respondeu:

¹А Јов одговори и рече:

²Até quando afligireis a minha alma, e me atormentareis com palavras?

²Докле ћете мучити душу моју и сатирати ме речима?

³Já dez vezes me haveis humilhado; não vos envergonhais de me maltratardes?

³Већ сте ме десет пута наружили; није вас стид што тако наваљујете на ме?

⁴Embora haja eu, na verdade, errado, comigo fica o meu erro.

⁴Али ако сам доиста погрешио, погрешка ће моја остати код мене.

⁵Se deveras vos quereis engrandecer contra mim, e me incriminar pelo meu opróbrio,

⁵Ако ли се још хоћете да дижете на ме и да ме корите мојом срамотом,

⁶sabei então que Deus é o que transtornou a minha causa, e com a sua rede me cercou.

⁶Онда знајте да ме је Бог оборио и мрежу своју разапео око мене.

⁷Eis que clamo: Violência! mas não sou ouvido; grito: Socorro! mas não há justiça.

⁷Ето, вичем на неправду, али се не слушам; вапим, али нема суда.

⁸com muros fechou ele o meu caminho, de modo que não posso passar; e pôs trevas nas minhas veredas.

⁸Заградио је пут мој да не могу проћи; на стазе моје метнуо је мрак.

⁹Da minha honra me despojou, e tirou-me da cabeça a coroa.

⁹Свукао је с мене славу моју и скинуо венац с главе моје.

¹⁰Quebrou-me de todos os lados, e eu me vou; arrancou a minha esperança, como a, uma árvore.

¹⁰Порушио ме је од свуда, да ме нема; и као дрво ишчупао је надање моје.

¹¹Acende contra mim a sua ira, e me considera como um de seus adversários.

¹¹Распалио се на ме гнев Његов, и узео ме је међу непријатеље своје.

¹²Juntas as suas tropas avançam, levantam contra mim o seu caminho, e se acampam ao redor da minha tenda.

¹²Војске Његове дођоше све заједно и насуше к себи пут к мени, стадоше у логор около шатора мог.

¹³Ele pôs longe de mim os meus irmãos, e os que me conhecem tornaram-se estranhos para mim.

¹³Браћу моју удаљио је од мене, и знанци моји туђе се од мене.

¹⁴Os meus parentes se afastam, e os meus conhecidos se esquecem de, mim.

¹⁴Ближњи моји оставише ме, и знанци моји заборавише ме.

¹⁵Os meus domésticos e as minhas servas me têm por estranho; vim a ser um estrangeiro aos seus olhos.

¹⁵Домашњи моји и моје слушкиње гледају ме као туђина; странац сам у очима њиховим.

¹⁶Chamo ao meu criado, e ele não me responde; tenho que suplicar-lhe com a minha boca.

¹⁶Зовем слугу свог, а он се не одзива, а молим га устима својим.

¹⁷O meu hÁlito é intolerável � minha mulher; sou repugnante aos filhos de minhã mae.

¹⁷Дах је мој мрзак жени мојој, а преклињем је синовима утробе своје.

¹⁸Até os pequeninos me desprezam; quando me levanto, falam contra mim.

¹⁸Ни деца не хају за ме; кад устанем, руже ме.

¹⁹Todos os meus amigos íntimos me abominam, e até os que eu amava se tornaram contra mim.

¹⁹Мрзак сам свима неверним својим, и које љубљах посташе ми противници.

²⁰Os meus ossos se apegam � minha pele e � minha carne, e só escapei com a pele dos meus dentes.

²⁰За кожу моју као за месо моје прионуше кости моје; једва оста кожа око зуба мојих.

²¹Compadecei-vos de mim, amigos meus; compadecei-vos de mim; pois a mão de Deus me tocou.

²¹Смилујте се на ме, смилујте се на ме, пријатељи моји, јер се рука Божија дотакла мене.

²²Por que me perseguis assim como Deus, e da minha carne não vos fartais?

²²Зашто ме гоните као Бог, и меса мог не можете да се наситите?

²³Oxalá que as minhas palavras fossem escritas! Oxalá que fossem gravadas num livro!

²³О кад би се написале речи моје! Кад би се ставиле у књигу!

²⁴Que, com pena de ferro, e com chumbo, fossem para sempre esculpidas na rocha!

²⁴Писаљком гвозденом и оловом на камену за вечни спомен кад би се урезале!

²⁵Pois eu sei que o meu Redentor vive, e que por fim se levantará sobre a terra.

²⁵Али знам да је жив мој Искупитељ, и на последак да ће стати над прахом.

²⁶E depois de consumida esta minha pele, então fora da minha carne verei a Deus;

²⁶И ако се ова кожа моја и рашчини, опет ћу у телу свом видети Бога.

²⁷vê-lo-ei ao meu lado, e os meus olhos o contemplarão, e não mais como adversário. O meu coração desfalece dentro de mim!

²⁷Ја исти видећу Га, и очи моје гледаће Га, а не друге. А бубрега мојих нестаје у мени.

²⁸Se disserdes: Como o havemos de perseguir! e que a causa deste mal se acha em mim,

²⁸Него би требало да кажете: Зашто га гонимо? Кад је корен беседе у мени.

²⁹temei vós a espada; porque o furor traz os castigos da espada, para saberdes que há um juízo.

²⁹Бојте се мача; јер је мач освета за безакоње; и знајте да има суд.