¹Então Jó respondeu:

¹А Јов одговори и рече:

²Ouvi atentamente as minhas palavras; seja isto a vossa consolação.

²Слушајте добро речи моје, и то ће ми бити од вас утеха.

³Sofrei-me, e eu falarei; e, havendo eu falado, zombai.

³Потрпите ме да ја говорим, а кад изговорим, подсмевајте ми се.

⁴É porventura do homem que eu me queixo? Mas, ainda que assim fosse, não teria motivo de me impacientar?

⁴Еда ли се ја човеку тужим? И како не би био жалостан дух мој?

⁵Olhai para mim, e pasmai, e ponde a mão sobre a boca.

⁵Погледајте на ме, и дивите се, и метните руку на уста.

⁶Quando me lembro disto, me perturbo, e a minha carne estremece de horror.

⁶Ја кад помислим, страх ме је, и гроза подузима тело моје.

⁷Por que razão vivem os ímpios, envelhecem, e ainda se robustecem em poder?

⁷Зашто безбожници живе? Старе? И богате се?

⁸Os seus filhos se estabelecem � vista deles, e os seus descendentes perante os seus olhos.

⁸Семе њихово стоји тврдо пред њима заједно с њима, и натражје њихово пред њиховим очима.

⁹As suas casas estão em paz, sem temor, e a vara de Deus não está sobre eles.

⁹Куће су њихове на миру без страха, и прут Божји није над њима.

¹⁰O seu touro gera, e não falha; pare a sua vaca, e não aborta.

¹⁰Бикови њихови скачу, и не промашују; краве њихове теле се, и не јалове се.

¹¹Eles fazem sair os seus pequeninos, como a um rebanho, e suas crianças andam saltando.

¹¹Испуштају као стадо децу своју, и синови њихови поскакују.

¹²Levantam a voz, ao som do tamboril e da harpa, e regozijam-se ao som da flauta.

¹²Подвикују уз бубањ и уз гусле, веселе се уза свиралу.

¹³Na prosperidade passam os seus dias, e num momento descem ao Seol.

¹³Проводе у добру дане своје, и за час силазе у гроб.

¹⁴Eles dizem a Deus: retira-te de nós, pois não desejamos ter conhecimento dos teus caminhos.

¹⁴А Богу кажу: Иди од нас, јер нећемо да знамо за путеве твоје.

¹⁵Que é o Todo-Poderoso, para que nós o sirvamos? E que nos aproveitará, se lhe fizermos orações?

¹⁵Шта је свемогући да му служимо? И каква нам је корист, да му се молимо?

¹⁶Vede, porém, que eles não têm na mão a prosperidade; esteja longe de mim o conselho dos ímpios!

¹⁶Гле, добро њихово није у њиховој руци; намера безбожничка далеко је од мене.

¹⁷Quantas vezes sucede que se apague a lâmpada dos ímpios? que lhes sobrevenha a sua destruição? que Deus na sua ira lhes reparta dores?

¹⁷Колико се пута гаси жижак безбожнички и долази им погибао, дели им муке у делу свом Бог?

¹⁸que eles sejam como a palha diante do vento, e como a pragana, que o redemoinho arrebata?

¹⁸Бивају као плева на ветру, као прах који разноси вихор?

¹⁹Deus, dizeis vós, reserva a iniqüidade do pai para seus filhos, mas é a ele mesmo que Deus deveria punir, para que o conheça.

¹⁹Чува ли Бог синовима његовим погибао њихову, плаћа им да осете?

²⁰Vejam os seus próprios olhos a sua ruina, e beba ele do furor do Todo-Poderoso.

²⁰Виде ли својим очима погибао своју, и пију ли гнев Свемогућег?

²¹Pois, que lhe importa a sua casa depois de morto, quando lhe for cortado o número dos seus meses?

²¹Јер шта је њима стало до куће њихове након њих, кад се број месеца њихових прекрати?

²²Acaso se ensinará ciência a Deus, a ele que julga os excelsos?

²²Еда ли ће Бога ко учити мудрости, који суди високима?

²³Um morre em plena prosperidade, inteiramente sossegado e tranqüilo;

²³Један умире у потпуној сили својој, у миру и у срећи.

²⁴com os seus baldes cheios de leite, e a medula dos seus ossos umedecida.

²⁴Музилице су му пуне млека, и кости су му влажне од мождина.

²⁵Outro, ao contrário, morre em amargura de alma, não havendo provado do bem.

²⁵А други умире ојађене душе, који није уживао добра.

²⁶Juntamente jazem no pó, e os vermes os cobrem.

²⁶Обојица леже у праху, и црви их покривају.

²⁷Eis que conheço os vossos pensamentos, e os maus intentos com que me fazeis injustiça.

²⁷Ето, знам ваше мисли и судове, којима ми чините криво.

²⁸Pois dizeis: Onde está a casa do príncipe, e onde a tenda em que morava o ímpio?

²⁸Јер говорите: Где је кућа силног, и где је шатор у коме наставају безбожници?

²⁹Porventura não perguntastes aos viandantes? e não aceitais o seu testemunho,

²⁹Нисте ли никад питали путника? И шта вам казаше нећете да знате,

³⁰de que o mau é preservado no dia da destruição, e poupado no dia do furor?

³⁰Да се на дан погибли оставља задац, кад се пусти гнев.

³¹Quem acusará diante dele o seu caminho? e quem lhe dará o pago do que fez?

³¹Ко ће га укорити у очи за живот његов? И ко ће му вратити шта је учинио?

³²Ele é levado para a sepultura, e vigiam-lhe o túmulo.

³²Али се износи у гробље и остаје у гомили.

³³Os torrões do vale lhe são doces, e o seguirão todos os homens, como ele o fez aos inumeráveis que o precederam.

³³Слатке су му груде од долине, и вуче за собом све људе, а онима који га претекоше нема броја.

³⁴Como, pois, me ofereceis consolações vãs, quando nas vossas respostas só resta falsidade?

³⁴Како ме, дакле, напразно тешите кад у одговорима вашим остаје превара?