¹E prosseguindo Jó no seu discurso, disse:

¹Још настави Јов беседу своју и рече:

²Ah! quem me dera ser como eu fui nos meses do passado, como nos dias em que Deus me guardava;

²О да бих био као пређашњих месеца, као оних дана кад ме Бог чуваше,

³quando a sua lâmpada luzia sobre o minha cabeça, e eu com a sua luz caminhava através das trevas;

³Кад светљаше свећом својом над главом мојом, и при виделу Његовом хођах по мраку,

⁴como era nos dias do meu vigor, quando o íntimo favor de Deus estava sobre a minha tenda;

⁴Како бејах за младости своје, кад тајна Божија беше у шатору мом,

⁵quando o Todo-Poderoso ainda estava comigo, e os meus filhos em redor de mim;

⁵Кад још беше Свемогући са мном, и деца моја око мене,

⁶quando os meus passos eram banhados em leite, e a rocha me deitava ribeiros de azeite!

⁶Кад се траг мој обливаше маслом, и стена ми точаше уље потоцима,

⁷Quando eu saía para a porta da cidade, e na praça preparava a minha cadeira,

⁷Кад излажах на врата кроз град, и на улици намештах себи столицу:

⁸os moços me viam e se escondiam, e os idosos se levantavam e se punham em pé;

⁸Младићи видећи ме уклањаху се, а старци устајаху и стајаху,

⁹os príncipes continham as suas palavras, e punham a mão sobre a sua boca;

⁹Кнезови престајаху говорити и метаху руку на уста своја,

¹⁰a voz dos nobres emudecia, e a língua se lhes pegava ao paladar.

¹⁰Управитељи устезаху глас свој и језик им пријањаше за грло.

¹¹Pois, ouvindo-me algum ouvido, me tinha por bem-aventurado; e vendo-me algum olho, dava testemunho de mim;

¹¹Јер које ме ухо чујаше, називаше ме блаженим; и које ме око виђаше, сведочаше ми

¹²porque eu livrava o miserável que clamava, e o órfão que não tinha quem o socorresse.

¹²Да избављам сиромаха који виче, и сироту и који нема никог да му помогне;

¹³A bênção do que estava a perecer vinha sobre mim, e eu fazia rejubilar-se o coração da viúva.

¹³Благослов оног који пропадаше долажаше на ме, и удовици срце распевах;

¹⁴vestia-me da retidão, e ela se vestia de mim; como manto e diadema era a minha justiça.

¹⁴У правду се облачих и она ми беше одело, као плашт и као венац беше ми суд мој.

¹⁵Fazia-me olhos para o cego, e pés para o coxo;

¹⁵Око бејах слепом и нога хромом.

¹⁶dos necessitados era pai, e a causa do que me era desconhecido examinava com diligência.

¹⁶Отац бејах убогима, и разбирах за распру за коју не знах.

¹⁷E quebrava os caninos do perverso, e arrancava-lhe a presa dentre os dentes.

¹⁷И разбијах кутњаке неправеднику, и из зуба му истрзах грабеж.

¹⁸Então dizia eu: No meu ninho expirarei, e multiplicarei os meus dias como a areia;

¹⁸Зато говорах: У свом ћу гнезду умрети, и биће ми дана као песка.

¹⁹as minhas raízes se estendem até as águas, e o orvalho fica a noite toda sobre os meus ramos;

¹⁹Корен мој пружаше се крај воде, роса биваше по сву ноћ на мојим гранама.

²⁰a minha honra se renova em mim, e o meu arco se revigora na minhã mão.

²⁰Слава моја подмлађиваше се у мене, и лук мој у руци мојој понављаше се.

²¹A mim me ouviam e esperavam, e em silêncio atendiam ao meu conselho.

²¹Слушаху ме и чекаху, и ћутаху на мој савет.

²²Depois de eu falar, nada replicavam, e minha palavra destilava sobre eles;

²²После мојих речи нико не проговараше, тако их натапаше беседа моја.

²³esperavam-me como � chuva; e abriam a sua boca como � chuva tardia.

²³Јер ме чекаху као дажд, и уста своја отвараху као на позни дажд.

²⁴Eu lhes sorria quando não tinham confiança; e não desprezavam a luz do meu rosto;

²⁴Кад бих се насмејао на њих, не вероваху, и сјајност лица мог не разгоњаху.

²⁵eu lhes escolhia o caminho, assentava-me como chefe, e habitava como rei entre as suas tropas, como aquele que consola os aflitos.

²⁵Кад бих отишао к њима, седах у зачеље, и бејах као цар у војсци, кад теши жалосне.