¹Mas agora zombam de mim os de menos idade do que eu, cujos pais teria eu desdenhado de pôr com os cães do meu rebanho.

¹А сада смеју ми се млађи од мене, којима отаца не бих хтео метнути са псима стада свог.

²Pois de que me serviria a força das suas mãos, homens nos quais já pereceu o vigor?

²А на шта би ми и била сила руку њихових? У њима беше пропала старост.

³De míngua e fome emagrecem; andam roendo pelo deserto, lugar de ruínas e desolação.

³Од сиромаштва и глади самоћаваху бежећи од сува, мрачна, пуста и опустошена места;

⁴Apanham malvas junto aos arbustos, e o seu mantimento são as raízes dos zimbros.

⁴Који браху лободу по честама, и смреково корење беше им храна.

⁵São expulsos do meio dos homens, que gritam atrás deles, como atrás de um ladrão.

⁵Између људи беху изгоњени и викаше се за њима као за лупежом.

⁶Têm que habitar nos desfiladeiros sombrios, nas cavernas da terra e dos penhascos.

⁶Живљаху по страшним увалама, по јамама у земљи и у камену.

⁷Bramam entre os arbustos, ajuntam-se debaixo das urtigas.

⁷По грмовима рикаху, под трњем се скупљаху.

⁸São filhos de insensatos, filhos de gente sem nome; da terra foram enxotados.

⁸Беху људи никакви и без имена, мање вредни него земља.

⁹Mas agora vim a ser a sua canção, e lhes sirvo de provérbio.

⁹И њима сам сада песма, и постах им прича.

¹⁰Eles me abominam, afastam-se de mim, e no meu rosto não se privam de cuspir.

¹⁰Гаде се на ме, иду далеко од мене и не устежу се пљувати ми у лице.

¹¹Porquanto Deus desatou a minha corda e me humilhou, eles sacudiram de si o freio perante o meu rosto.

¹¹Јер је Бог одапео моју тетиву и муке ми задао те збацише узду преда мном.

¹²ë direita levanta-se gente vil; empurram os meus pés, e contra mim erigem os seus caminhos de destruição.

¹²С десне стране устајаху момци, поткидаху ми ноге, и насипају пут к мени да ме упропасте.

¹³Estragam a minha vereda, promovem a minha calamidade; não há quem os detenha.

¹³Раскопаше моју стазу, умножише ми муке, не треба нико да им помаже.

¹⁴Vêm como por uma grande brecha, por entre as ruínas se precipitam.

¹⁴Као широким проломом навиру, и наваљују преко развалина.

¹⁵Sobrevieram-me pavores; é perseguida a minha honra como pelo vento; e como nuvem passou a minha felicidade.

¹⁵Страхоте навалише на ме, и као ветар терају душу моју, и као облак прође срећа моја.

¹⁶E agora dentro de mim se derrama a minha alma; os dias da aflição se apoderaram de mim.

¹⁶И сада се душа моја разлива у мени, стигоше ме дани мучни.

¹⁷De noite me são traspassados os ossos, e o mal que me corrói não descansa.

¹⁷Ноћу пробада ми кости у мени, и жиле моје не одмарају се.

¹⁸Pela violência do mal está desfigurada a minha veste; como a gola da minha túnica, me aperta.

¹⁸Од тешке силе променило се одело моје, и као огрлица у кошуље моје стеже ме.

¹⁹Ele me lançou na lama, e fiquei semelhante ao pó e � cinza.

¹⁹Бацио ме је у блато, те сам као прах и пепео.

²⁰Clamo a ti, e não me respondes; ponho-me em pé, e não atentas para mim.

²⁰Вичем к Теби, а Ти ме не слушаш; стојим пред Тобом, а Ти не гледаш на ме.

²¹Tornas-te cruel para comigo; com a força da tua mão me persegues.

²¹Претворио си ми се у љута непријатеља; силом руке своје супротиш ми се.

²²Levantas-me sobre o vento, fazes-me cavalgar sobre ele, e dissolves-me na tempestade.

²²Подижеш ме у ветар, посађујеш ме на њ, и растапаш у мени све добро.

²³Pois eu sei que me levarás � morte, e � casa do ajuntamento destinada a todos os viventes.

²³Јер знам да ћеш ме одвести на смрт и у дом одређени свима живима.

²⁴Contudo não estende a mão quem está a cair? ou não clama por socorro na sua calamidade?

²⁴Али неће пружити руке своје у гроб; кад их стане потирати, они неће викати.

²⁵Não chorava eu sobre aquele que estava aflito? ou não se angustiava a minha alma pelo necessitado?

²⁵Нисам ли плакао ради оног који беше у злу? Није ли душа моја жалосна бивала ради убогог?

²⁶Todavia aguardando eu o bem, eis que me veio o mal, e esperando eu a luz, veio a escuridão.

²⁶Кад се добру надах, дође ми зло; и кад се надах светлости, дође мрак.

²⁷As minhas entranhas fervem e não descansam; os dias da aflição me surpreenderam.

²⁷Утроба је моја узаврела, и не може да се умири, задесише ме дани мучни.

²⁸Denegrido ando, mas não do sol; levanto-me na congregação, e clamo por socorro.

²⁸Ходим црн, не од сунца, устајем и вичем у збору.

²⁹Tornei-me irmão dos chacais, e companheiro dos avestruzes.

²⁹Брат постах змајевима и друг совама.

³⁰A minha pele enegrece e se me cai, e os meus ossos estão queimados do calor.

³⁰Поцрнела је кожа на мени и кости моје посахнуше од жеге.

³¹Pelo que se tornou em pranto a minha harpa, e a minha flauta em voz dos que choram.

³¹Гусле се моје претворише у запевку, и свирала моја у плач.