¹Então respondeu Elifaz, o temanita, e disse:

¹Тада одговори Елифас Теманац и рече:

²Se alguém intentar falar-te, enfadarte-ás? Mas quem poderá conter as palavras?

²Ако ти проговоримо, да ти неће бити досадно? Али ко би се могао уздржати да не говори?

³Eis que tens ensinado a muitos, e tens fortalecido as mãos fracas.

³Гле, учио си многе, и руке изнемогле крепио си;

⁴As tuas palavras têm sustentado aos que cambaleavam, e os joelhos desfalecentes tens fortalecido.

⁴Речи су твоје подизале оног који падаше, и утврђивао си колена која клецаху.

⁵Mas agora que se trata de ti, te enfadas; e, tocando-te a ti, te desanimas.

⁵А сада кад дође на тебе, клонуо си; кад се тебе дотаче, смео си се.

⁶Porventura não está a tua confiança no teu temor de Deus, e a tua esperança na integridade dos teus caminhos?

⁶Није ли побожност твоја била уздање твоје? И доброта путева твојих надање твоје?

⁷Lembra-te agora disto: qual o inocente que jamais pereceu? E onde foram os retos destruídos?

⁷Опомени се, ко је прав погинуо, и где су праведни истребљени?

⁸Conforme tenho visto, os que lavram iniquidade e semeiam o mal segam o mesmo.

⁸Како сам ја видео, који ору муку и сеју невољу, то и жању.

⁹Pelo sopro de Deus perecem, e pela rajada da sua ira são consumidos.

⁹Од дихања Божијег гину, и од даха ноздрва Његових нестаје их.

¹⁰Cessa o rugido do leão, e a voz do leão feroz; os dentes dos leõezinhos se quebram.

¹⁰Рика лаву, и глас љутом лаву и зуби лавићима сатиру се.

¹¹Perece o leão velho por falta de presa, e os filhotes da leoa andam dispersos.

¹¹Лав гине немајући лова, и лавићи расипају се.

¹²Ora, uma palavra se me disse em segredo, e os meus ouvidos perceberam um sussurro dela.

¹²Још дође тајно до мене реч, и ухо моје дочу је мало.

¹³Entre pensamentos nascidos de visões noturnas, quando cai sobre os homens o sono profundo,

¹³У мислима о ноћним утварама, кад тврд сан пада на људе,

¹⁴sobrevieram-me o espanto e o tremor, que fizeram estremecer todos os meus ossos.

¹⁴Страх подузе ме и дрхат, од ког устрепташе све кости моје,

¹⁵Então um espírito passou por diante de mim; arrepiaram-se os cabelos do meu corpo.

¹⁵И дух прође испред мене, и длаке на телу мом накострешише се.

¹⁶Parou ele, mas não pude discernir a sua aparencia; um vulto estava diante dos meus olhos; houve silêncio, então ouvi uma voz que dizia:

¹⁶Стаде, али му не познах лица; прилика беше пред очима мојим, и ћутећи чух глас:

¹⁷Pode o homem mortal ser justo diante de Deus? Pode o varão ser puro diante do seu Criador?

¹⁷Еда ли је човек праведнији од Бога? Еда ли је човек чистији од Творца свог?

¹⁸Eis que Deus não confia nos seus servos, e até a seus anjos atribui loucura;

¹⁸Гле, слугама својим не верује, и у анђела својих налази недостатака;

¹⁹quanto mais aos que habitam em casas de lodo, cujo fundamento está no pó, e que são esmagados pela traça!

¹⁹А камоли у оних који стоје у кућама земљаним, којима је темељ на праху и сатиру се брже него мољац.

²⁰Entre a manhã e a tarde são destruidos; perecem para sempre sem que disso se faça caso.

²⁰Од јутра до вечера сатру се, и нестане их навек да нико и не опази.

²¹Se dentro deles é arrancada a corda da sua tenda, porventura não morrem, e isso sem atingir a sabedoria?

²¹Слава њихова не пролази ли с њима? Умиру, али не у мудрости.