¹Então Jó, respondendo, disse:

¹А Јов одговори и рече:

²Oxalá de fato se pesasse a minhá magoa, e juntamente na balança se pusesse a minha calamidade!

²О да би се добро измерили јади моји, и заједно се невоља моја метнула на мерила!

³Pois, na verdade, seria mais pesada do que a areia dos mares; por isso é que as minhas palavras têm sido temerárias.

³Претегла би песак морски; зато ми и речи недостаје.

⁴Porque as flechas do Todo-Poderoso se cravaram em mim, e o meu espírito suga o veneno delas; os terrores de Deus se arregimentam contra mim.

⁴Јер су стреле Свемогућег у мени, отров њихов испија ми дух, страхоте Божје ударају на ме.

⁵Zurrará o asno montês quando tiver erva? Ou mugirá o boi junto ao seu pasto?:

⁵Риче ли дивљи магарац код траве? Муче ли во код пиће своје?

⁶Pode se comer sem sal o que é insípido? Ou há gosto na clara do ovo?

⁶Једе ли се бљутаво без соли? Има ли сласти у биоцу од јајца?

⁷Nessas coisas a minha alma recusa tocar, pois são para mim qual comida repugnante.

⁷Чега се душа моја није хтела дотакнути, то ми је јело у невољи.

⁸Quem dera que se cumprisse o meu rogo, e que Deus me desse o que anelo!

⁸О да би ми се испунила молба, и да би ми Бог дао шта чекам!

⁹que fosse do agrado de Deus esmagar-me; que soltasse a sua mão, e me exterminasse!

⁹И да би Бог хтео сатрти ме, да би махнуо руком својом, и истребио ме!

¹⁰Isto ainda seria a minha consolação, e exultaria na dor que não me poupa; porque não tenho negado as palavras do Santo.

¹⁰Јер ми је још утеха, ако и горим од бола нити ме жали, што нисам тајио речи Светог.

¹¹Qual é a minha força, para que eu espere? Ou qual é o meu fim, para que me porte com paciência?

¹¹Каква је сила моја да бих претрпео? Какав ли је крај мој да бих продужио живот свој?

¹²É a minha força a força da pedra? Ou é de bronze a minha carne?

¹²Је ли сила моја камена сила? Је ли тело моје од бронзе?

¹³Na verdade não há em mim socorro nenhum. Não me desamparou todo o auxílio eficaz?

¹³Има ли још помоћи у мене? И није ли далеко од мене шта би ме придржало?

¹⁴Ao que desfalece devia o amigo mostrar compaixão; mesmo ao que abandona o temor do Todo-Poderoso.

¹⁴Несрећноме треба милост пријатеља његовог, али је он оставио страх Свемогућег.

¹⁵Meus irmãos houveram-se aleivosamente, como um ribeiro, como a torrente dos ribeiros que passam,

¹⁵Браћа моја изневерише као поток, као бујни потоци прођоше,

¹⁶os quais se turvam com o gelo, e neles se esconde a neve;

¹⁶Који су мутни од леда, у којима се сакрива снег;

¹⁷no tempo do calor vão minguando; e quando o calor vem, desaparecem do seu lugar.

¹⁷Кад се откраве, отеку; кад се загреју, нестане их с места њихових.

¹⁸As caravanas se desviam do seu curso; sobem ao deserto, e perecem.

¹⁸Тамо амо сврћу од путева својих, иду у ништа и губе се.

¹⁹As caravanas de Tema olham; os viandantes de Sabá por eles esperam.

¹⁹Путници из Теме погледаху, који иђаху у Севу уздаху се у њих;

²⁰Ficam envergonhados por terem confiado; e, chegando ali, se confundem.

²⁰Али се постидеше што се поуздаше у њих, дошавши до њих осрамотише се.

²¹Agora, pois, tais vos tornastes para mim; vedes a minha calamidade e temeis.

²¹Тако и ви постасте ништа; видесте погибао моју, и страх вас је.

²²Acaso disse eu: Dai-me um presente? Ou: Fazei-me uma oferta de vossos bens?

²²Еда ли сам вам рекао: Дајте ми, или од блага свог поклоните ми;

²³Ou: Livrai-me das mãos do adversário? Ou: Resgatai-me das mãos dos opressores ?

²³Или избавите ме из руке непријатељеве, и из руке насилничке искупите ме?

²⁴Ensinai-me, e eu me calarei; e fazei-me entender em que errei.

²⁴Поучите ме, и ја ћу ћутати; и у чему сам погрешио, обавестите ме.

²⁵Quão poderosas são as palavras da boa razão! Mas que é o que a vossa argüição reprova?

²⁵Како су јаке речи истините! Али шта ће укор ваш?

²⁶Acaso pretendeis reprovar palavras, embora sejam as razões do desesperado como vento?

²⁶Мислите ли да ће речи укорити, и да је говор човека без надања ветар?

²⁷Até quereis lançar sortes sobre o órfão, e fazer mercadoria do vosso amigo.

²⁷И на сироту нападате, и копате јаму пријатељу свом.

²⁸Agora, pois, por favor, olhai para, mim; porque de certo � vossa face não mentirei.

²⁸Зато сада погледајте ме, и видите лажем ли пред вама.

²⁹Mudai de parecer, peço-vos, não haja injustiça; sim, mudai de parecer, que a minha causa é justa.

²⁹Прегледајте; да не буде неправде; прегледајте, ја сам прав у том.

³⁰Há iniqüidade na minha língua? Ou não poderia o meu paladar discernir coisas perversas?

³⁰Има ли неправде на језику мом? Не разбира ли грло моје зла?