¹Porventura não tem o homem duro serviço sobre a terra? E não são os seus dias como os do jornaleiro?

¹Није ли човек на војсци на земљи? А дани његови нису ли као дани надничарски?

²Como o escravo que suspira pela sombra, e como o jornaleiro que espera pela sua paga,

²Као што слуга уздише за сеном и као што надничар чека да сврши,

³assim se me deram meses de escassez, e noites de aflição se me ordenaram.

³Тако су мени дати у наследство месеци залудни и ноћи мучне одређене ми.

⁴Havendo-me deitado, digo: Quando me levantarei? Mas comprida é a noite, e farto-me de me revolver na cama até a alva.

⁴Кад легнем, говорим: Кад ћу устати? И кад ће проћи ноћ? И ситим се преврћући се до сванућа.

⁵A minha carne se tem vestido de vermes e de torrões de pó; a minha pele endurece, e torna a rebentar-se.

⁵Тело је моје обучено у црве и у груде земљане, кожа моја пуца и рашчиња се.

⁶Os meus dias são mais velozes do que a lançadeira do tecelão, e chegam ao fim sem esperança.

⁶Дани моји бржи бише од чунка, и прођоше без надања.

⁷Lembra-te de que a minha vida é um sopro; os meus olhos não tornarão a ver o bem.

⁷Опомени се да је мој живот ветар, да око моје неће више видети добра,

⁸Os olhos dos que agora me vêem não me verão mais; os teus olhos estarão sobre mim, mas não serei mais.

⁸Нити ће ме видети око које ме је виђало; и твоје очи кад погледају на ме, мене неће бити.

⁹Tal como a nuvem se desfaz e some, aquele que desce � sepultura nunca tornará a subir.

⁹Као што се облак разилази и нестаје га, тако ко сиђе у гроб, неће изаћи,

¹⁰Nunca mais tornará � sua casa, nem o seu lugar o conhecerá mais.

¹⁰Неће се више вратити кући својој, нити ће га више познати место његово.

¹¹Por isso não reprimirei a minha boca; falarei na angústia do meu espírito, queixar-me-ei na amargura da minha alma.

¹¹Зато ја нећу бранити устима својим, говорићу у тузи духа свог, нарицати у јаду душе своје.

¹²Sou eu o mar, ou um monstro marinho, para que me ponhas uma guarda?

¹²Еда ли сам море или кит, те си наместио стражу око мене?

¹³Quando digo: Confortar-me-á a minha cama, meu leito aliviará a minha queixa,

¹³Кад кажем: Потешиће ме одар мој, постеља ће ми моја олакшати тужњаву,

¹⁴então me espantas com sonhos, e com visões me atemorizas;

¹⁴Тада ме страшиш снима и препадаш ме утварама,

¹⁵de modo que eu escolheria antes a estrangulação, e a morte do que estes meus ossos.

¹⁵Те душа моја воли бити удављена, воли смрт него кости моје.

¹⁶A minha vida abomino; não quero viver para sempre; retira-te de mim, pois os meus dias são vaidade.

¹⁶Додијало ми је; нећу до века живети; прођи ме се; јер су дани моји таштина.

¹⁷Que é o homem, para que tanto o engrandeças, e ponhas sobre ele o teu pensamento,

¹⁷Шта је човек да га много цениш и да мариш за њ?

¹⁸e cada manhã o visites, e cada momento o proves?

¹⁸Да га походиш свако јутро, и сваки час кушаш га?

¹⁹Até quando não apartarás de mim a tua vista, nem me largarás, até que eu possa engolir a minha saliva?

¹⁹Кад ћеш се одвратити од мене и пустити ме да прогутам пљуванку своју?

²⁰Se peco, que te faço a ti, ó vigia dos homens? Por que me fizeste alvo dos teus dardos? Por que a mim mesmo me tornei pesado?

²⁰Згрешио сам; шта ћу Ти чинити, о чувару људски? Зашто си ме метнуо себи за белегу, те сам себи на тегобу?

²¹Por que me não perdoas a minha transgressão, e não tiras a minha iniqüidade? Pois agora me deitarei no pó; tu me buscarás, porém eu não serei mais.

²¹Зашто ми не опростиш грех мој и не уклониш моје безакоње? Јер ћу сад лећи у прах, и кад ме потражиш, мене неће бити.