¹Tendo Jesus entrado, num sábado, em casa de um dos chefes dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.

¹И догоди Му се да дође у суботу у кућу једног кнеза фарисејског да једе хлеб; и они мотраху на Њега.

²Achava-se ali diante dele certo homem hidrópico.

²И гле, беше пред Њим некакав човек на коме беше дебела болест.

³E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, e perguntou: É lícito curar no sábado, ou não?

³И одговарајући Исус рече законицима и фарисејима говорећи: Је ли слободно у суботу исцељивати?

⁴Eles, porém, ficaram calados. E Jesus, pegando no homem, o curou, e o despediu.

⁴А они оћутеше. И дохвативши га се исцели га и отпусти.

⁵Então lhes perguntou: Qual de vós, se lhe cair num poço um filho, ou um boi, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?

⁵И одговарајући рече им: Који од вас не би свог магарца или вола да му падне у бунар одмах извадио у дан суботни?

⁶A isto nada puderam responder.

⁶И не могоше Му одговорити на то.

⁷Ao notar como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes esta parábola:

⁷А гостима каза причу, кад опази како избираху зачеља, и рече им:

⁸Quando por alguém fores convidado �s bodas, não te reclines no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;

⁸Кад те ко позове на свадбу, не седај у зачеље, да не буде међу гостима ко старији од тебе;

⁹e vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o último lugar.

⁹И да не би дошао онај који је позвао тебе и њега, и рекао ти: Подај место овоме: и онда ћеш са стидом сести на ниже место.

¹⁰Mas, quando fores convidado, vai e reclina-te no último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante de todos os que estiverem contigo � mesa.

¹⁰Него кад те ко позове, дошавши седи на последње место, да ти каже кад дође онај који те позва: Пријатељу! Помакни се више; тада ће теби бити част пред онима који седе с тобом за трпезом.

¹¹Porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.

¹¹Јер сваки који се подиже, понизиће се; а који се понижује, подигнуће се.

¹²Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não convides teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem os vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso retribuído.

¹²А и ономе што их је позвао рече: Кад дајеш обед или вечеру, не зови пријатеље своје, ни браћу своју, ни рођаке своје, ни суседе богате, да не би и они тебе кад позвали и вратили ти;

¹³Mas quando deres um banquete, convida os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos;

¹³Него кад чиниш гозбу, зови сиромахе, кљасте, хроме, слепе;

¹⁴e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que te retribuir; pois retribuído te será na ressurreição dos justos.

¹⁴И благо ће ти бити што ти они не могу вратити; него ће ти се вратити о васкрсењу праведних.

¹⁵Ao ouvir isso um dos que estavam com ele � mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.

¹⁵А кад чу то неки од оних што сеђаху с Њим за трпезом рече Му: Благо ономе који једе хлеба у царству Божијем!

¹⁶Jesus, porém, lhe disse: Certo homem dava uma grande ceia, e convidou a muitos.

¹⁶А Он му рече: Један човек зготови велику вечеру, и позва многе;

¹⁷E � hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: vinde, porque tudo já está preparado.

¹⁷И кад би време вечери, посла слугу свог да каже званима: Хајдете, јер је већ све готово.

¹⁸Mas todos � uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e preciso ir vê-lo; rogo-te que me dês por escusado.

¹⁸И почеше се изговарати сви редом; први му рече: Купих њиву, и ваља ми ићи да је видим; молим те изговори ме.

¹⁹Outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me dês por escusado.

¹⁹И други рече: Купих пет јармова волова, и идем да их огледам; молим те, изговори ме.

²⁰Ainda outro disse: Casei-me e portanto não posso ir.

²⁰И трећи рече: Ожених се, и зато не могу доћи.

²¹Voltou o servo e contou tudo isto a seu senhor: Então o dono da casa, indignado, disse a seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.

²¹И дошавши слуга тај каза ово господару свом. Тада се расрди домаћин и рече слузи свом: Иди брзо на раскршћа и улице градске, и доведи амо сиромахе, и кљасте, и богаљасте, и слепе.

²²Depois disse o servo: Senhor, feito está como o ordenaste, e ainda há lugar.

²²И рече слуга: Господару, учинио сам како си заповедио, и још места има.

²³Respondeu o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e obriga-os a entrar, para que a minha casa se encha.

²³И рече господар слузи: Изиђи на путеве и међу ограде, те натерај да дођу да ми се напуни кућа.

²⁴Pois eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.

²⁴Јер вам кажем да ниједан од оних званих људи неће окусити моје вечере. Јер је много званих, али је мало изабраних.

²⁵Ora, iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:

²⁵Иђаше пак с Њим мноштво народа, и обазревши се рече им:

²⁶Se alguém vier a mim, e não aborrecer a pai e mãe, a mulher e filhos, a irmãos e irmãs, e ainda também � própria vida, não pode ser meu discípulo.

²⁶Ако ко дође к мени, а не мрзи на свог оца, и на матер, и на жену, и на децу, и на браћу, и на сестре и на саму душу своју, не може бити мој ученик.

²⁷Quem não leva a sua cruz e não me segue, não pode ser meu discípulo.

²⁷И ко не носи крст свој и за мном не иде, не може бити мој ученик.

²⁸Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se senta primeiro a calcular as despesas, para ver se tem com que a acabar?

²⁸И који од вас кад хоће да зида кулу не седне најпре и не прорачуна шта ће га стати, да види има ли да може довршити?

²⁹Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a zombar dele,

²⁹Да не би, кад постави темељ и не узможе довршити, сви који гледају стали му се ругати

³⁰dizendo: Este homem começou a edificar e não pode acabar.

³⁰Говорећи: Овај човек поче зидати, и не може да доврши.

³¹Ou qual é o rei que, indo entrar em guerra contra outro rei, não se senta primeiro a consultar se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?

³¹Или који цар кад пође с војском да се побије с другим царем не седне најпре и не држи већу може ли с десет хиљада срести оног што иде на њега са двадесет хиљада?

³²No caso contrário, enquanto o outro ainda está longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.

³²Ако ли не може, а он пошаље посленике док је овај још далеко и моли да се помире.

³³Assim, pois, todo aquele dentre vós que não renuncia a tudo quanto possui, não pode ser meu discípulo.

³³Тако дакле сваки од вас који се не одрече свега што има не може бити мој ученик.

³⁴Bom é o sal; mas se o sal se tornar insípido, com que se há de restaurar-lhe o sabor?

³⁴Со је добра, али ако со обљутави, чим ће се осолити?

³⁵Não presta nem para terra, nem para adubo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

³⁵Нити је потребна у земљу ни у гној; него је проспу напоље. Ко има уши да чује нека чује.