¹Contou-lhes também uma parábola sobre o dever de orar sempre, e nunca desfalecer.

¹Каза им пак и причу како се треба свагда молити Богу, и не дати да дотужи,

²dizendo: Havia em certa cidade um juiz que não temia a Deus, nem respeitava os homens.

²Говорећи: У једном граду беше један судија који се Бога не бојаше и људи не стиђаше.

³Havia também naquela mesma cidade uma viúva que ia ter com ele, dizendo: Faze-me justiça contra o meu adversário.

³А у оном граду беше једна удовица и долажаше к њему говорећи: Не дај ме мом супарнику.

⁴E por algum tempo não quis atendê-la; mas depois disse consigo: Ainda que não temo a Deus, nem respeito os homens,

⁴И не хтеде задуго. А најпосле рече у себи: Ако се и не бојим Бога и људи не срамим,

⁵todavia, como esta viúva me incomoda, hei de fazer-lhe justiça, para que ela não continue a vir molestar-me.

⁵Но будући да ми досађује ова удовица, одбранићу је, да ми једнако не долази и не досађује.

⁶Prosseguiu o Senhor: Ouvi o que diz esse juiz injusto.

⁶Тада рече Господ: Чујте шта говори неправедни судија.

⁷E não fará Deus justiça aos seus escolhidos, que dia e noite clamam a ele, já que é longânimo para com eles?

⁷А камоли Бог неће одбранити избраних својих који Га моле дан и ноћ?

⁸Digo-vos que depressa lhes fará justiça. Contudo quando vier o Filho do homem, porventura achará fé na terra?

⁸Кажем вам да ће их одбранити брзо. Али Син човечији кад дође хоће ли наћи веру на земљи?

⁹Propôs também esta parábola a uns que confiavam em si mesmos, crendo que eram justos, e desprezavam os outros:

⁹А и другима који мишљаху за себе да су праведници и друге уништаваху каза причу ову:

¹⁰Dois homens subiram ao templo para orar; um fariseu, e o outro publicano.

¹⁰Два човека уђоше у цркву да се моле Богу, један фарисеј и други цариник.

¹¹O fariseu, de pé, assim orava consigo mesmo: Ó Deus, graças te dou que não sou como os demais homens, roubadores, injustos, adúlteros, nem ainda com este publicano.

¹¹Фарисеј стаде и мољаше се у себи овако: Боже! Хвалим те што ја нисам као остали људи: хајдуци, неправедници, прељубочинци или као овај цариник.

¹²Jejuo duas vezes na semana, e dou o dízimo de tudo quanto ganho.

¹²Постим двапут у недељи; дајем десетак од свега што имам.

¹³Mas o publicano, estando em pé de longe, nem ainda queria levantar os olhos ao céu, mas batia no peito, dizendo: Ó Deus, sê propício a mim, o pecador!

¹³А цариник издалека стајаше, и не хтеде ни очију подигнути на небо, него бијаше прси своје говорећи: Боже! Милостив буди мени грешноме.

¹⁴Digo-vos que este desceu justificado para sua casa, e não aquele; porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado; mas o que a si mesmo se humilhar será exaltado.

¹⁴Кажем вам да овај отиде оправдан кући својој, а не онај. Јер сваки који се сам подиже понизиће се; а који се сам понижује подигнуће се.

¹⁵Traziam-lhe também as crianças, para que as tocasse; mas os discípulos, vendo isso, os repreendiam.

¹⁵Доношаху к Њему и децу да их се дотакне; а кад видеше ученици, запретише им.

¹⁶Jesus, porém, chamando-as para si, disse: Deixai vir a mim as crianças, e não as impeçais, porque de tais é o reino de Deus.

¹⁶А Исус дозвавши их рече: Пустите децу нека долазе к мени, и не браните им; јер је таквих царство Божије.

¹⁷Em verdade vos digo que, qualquer que não receber o reino de Deus como criança, de modo algum entrará nele.

¹⁷И кажем вам заиста: који не прими царство Божије као дете, неће ући у њега.

¹⁸E perguntou-lhe um dos principais: Bom Mestre, que hei de fazer para herdar a vida eterna?

¹⁸И запита Га један кнез говорећи: Учитељу благи! Шта да учиним да наследим живот вечни?

¹⁹Respondeu-lhe Jesus: Por que me chamas bom? Ninguém é bom, senão um, que é Deus.

¹⁹А Исус рече му: Што ме зовеш благим? Нико није благ осим једног Бога.

²⁰Sabes os mandamentos: Não adulterarás; não matarás; não furtarás; não dirás falso testemunho; honra a teu pai e a tua mãe.

²⁰Заповести знаш: не чини прељубе; не убиј; не укради; не сведочи лажно; поштуј оца и матер своју.

²¹Replicou o homem: Tudo isso tenho guardado desde a minha juventude.

²¹А он рече: Све сам ово сачувао од младости своје.

²²Quando Jesus ouviu isso, disse-lhe: Ainda te falta uma coisa; vende tudo quanto tens e reparte-o pelos pobres, e terás um tesouro no céu; e vem, segue-me.

²²А кад то чу Исус рече му: Још ти једно недостаје: продај све што имаш и раздај сиромасима; и имаћеш благо на небу; и хајде за мном.

²³Mas, ouvindo ele isso, encheu-se de tristeza; porque era muito rico.

²³А кад он чу то постаде жалостан, јер беше врло богат.

²⁴E Jesus, vendo-o assim, disse: Quão dificilmente entrarão no reino de Deus os que têm riquezas!

²⁴А кад га виде Исус где постаде жалостан, рече: Како је тешко ући у царство Божије онима који имају богатство!

²⁵Pois é mais fácil um camelo passar pelo fundo duma agulha, do que entrar um rico no reino de Deus.

²⁵Лакше је камили проћи кроз иглене уши неголи богатом ући у царство Божије.

²⁶Então os que ouviram isso disseram: Quem pode, então, ser salvo?

²⁶А они који слушаху рекоше: Ко се дакле може спасти?

²⁷Respondeu-lhes: As coisas que são impossíveis aos homens são possíveis a Deus.

²⁷А Он рече: Шта је у људи немогуће у Бога је могуће.

²⁸Disse-lhe Pedro: Eis que nós deixamos tudo, e te seguimos.

²⁸А Петар рече: Ето ми смо оставили све и за Тобом идемо.

²⁹Respondeu-lhes Jesus: Em verdade vos digo que ninguém há que tenha deixado casa, ou mulher, ou irmãos, ou pais, ou filhos, por amor do reino de Deus,

²⁹А Он им рече: Заиста вам кажем: нема ниједнога који би оставио кућу, или родитеље, или браћу, или сестре, или жену, или децу царства ради Божијег,

³⁰que não haja de receber no presente muito mais, e no mundo vindouro a vida eterna.

³⁰Који неће примити више у ово време, и на оном свету живот вечни.

³¹Tomando Jesus consigo os doze, disse-lhes: Eis que subimos a Jerusalém e se cumprirá no filho do homem tudo o que pelos profetas foi escrito;

³¹Узе пак дванаесторицу и рече им: Ево идемо горе у Јерусалим, и све ће се свршити што су пророци писали за Сина човечијег.

³²pois será entregue aos gentios, e escarnecido, injuriado e cuspido;

³²Јер ће Га предати незнабошцима, и наругаће Му се, и ружиће Га, и попљуваће Га,

³³e depois de o açoitarem, o matarão; e ao terceiro dia ressurgirá.

³³И биће Га, и убиће Га; и трећи дан устаће.

³⁴Mas eles não entenderam nada disso; essas palavras lhes eram obscuras, e não percebiam o que lhes dizia.

³⁴И они ништа од тога не разумеше, и беседа ова беше од њих сакривена, и не разумеше шта им се каза.

³⁵Ora, quando ele ia chegando a Jericó, estava um cego sentado junto do caminho, mendigando.

³⁵А кад се приближи к Јерихону, један слепац сеђаше крај пута просећи.

³⁶Este, pois, ouvindo passar a multidão, perguntou que era aquilo.

³⁶А кад чу народ где пролази запита: Шта је то?

³⁷Disseram-lhe que Jesus, o nazareno, ia passando.

³⁷И казаше му да Исус Назарећанин пролази.

³⁸Então ele se pôs a clamar, dizendo: Jesus, Filho de Davi, tem compaixão de mim!

³⁸И повика говорећи: Исусе, сине Давидов! Помилуј ме.

³⁹E os que iam � frente repreendiam-no, para que se calasse; ele, porém, clamava ainda mais: Filho de Davi, tem compaixão de mim!

³⁹И прећаху му они што иђаху напред да ућути; а он још више викаше: Сине Давидов! Помилуј ме.

⁴⁰Parou, pois, Jesus, e mandou que lho trouxessem. Tendo ele chegado, perguntou-lhe:

⁴⁰И Исус стаде и заповеди да Му га доведу; а кад Му се приближи, запита га

⁴¹Que queres que te faça? Respondeu ele: Senhor, que eu veja.

⁴¹Говорећи: Шта хоћеш да ти учиним? А он рече: Господе! Да прогледам.

⁴²Disse-lhe Jesus: Vê; a tua fé te salvou.

⁴²А Исус рече: Прогледај; вера твоја поможе ти.

⁴³Imediatamente recuperou a vista, e o foi seguindo, gloficando a Deus. E todo o povo, vendo isso, dava louvores a Deus.

⁴³И одмах прогледа, и пође за Њим хвалећи Бога. И сви људи који видеше хваљаху Бога.