1Iov a luat din nou cuvîntul în pilde, şi a zis:
1Og Job hélt áfram að flytja ræðu sína og mælti:
2,,Oh! cum nu pot să fiu ca în lunile trecute, ca în zilele cînd mă păzea Dumnezeu,
2Ó að mér liði eins og forðum daga, eins og þá er Guð varðveitti mig,
3cînd candela Lui strălucea deasupra capului meu, şi Lumina lui mă călăuzea în întunerec!
3þá er lampi hans skein yfir höfði mér, og ég gekk við ljós hans í myrkrinu,
4Cum nu sînt ca în zilele puterii mele, cînd Dumnezeu veghea ca un prieten peste cortul meu,
4eins og þá er ég var á sumri ævi minnar, þá er vinátta Guðs var yfir tjaldi mínu,
5cînd Cel Atotputernic încă era cu mine, şi cînd copiii mei stăteau în jurul meu;
5þá er hinn Almáttki var enn með mér og börn mín hringinn í kringum mig,
6cînd mi se scăldau paşii în smîntînă, şi stînca vărsa lîngă mine pîraie de untdelemn!
6þá er ég óð í rjóma, og olífuolían rann í lækjum úr klettinum hjá mér,
7Dacă ieşeam să mă duc la poarta cetăţii, şi dacă îmi pregăteam un scaun în piaţă,
7þá er ég gekk út í borgarhliðið, upp í borgina, bjó mér sæti á torginu.
8tinerii se trăgeau înapoi la apropierea mea, bătrînii se sculau şi stăteau în picioare.
8Þegar sveinarnir sáu mig, földu þeir sig, og öldungarnir risu úr sæti og stóðu.
9Mai marii îşi opriau cuvîntările, şi îşi puneau mîna la gură.
9Höfðingjarnir hættu að tala og lögðu hönd á munn sér.
10Glasul căpeteniilor tăcea, şi li se lipea limba de cerul gurii.
10Rödd tignarmannanna þagnaði, og tunga þeirra loddi við góminn.
11Urechea care mă auzea, mă numea fericit, ochiul care mă vedea mă lăuda.
11Því að ef eyra heyrði, taldi það mig sælan, og ef auga sá, bar það mér vitni.
12Căci scăpam pe săracul care cerea ajutor, şi pe orfanul lipsit de sprijin.
12Því að ég bjargaði bágstöddum, sem hrópuðu á hjálp, og munaðarleysingjum, sem enga aðstoð áttu.
13Binecuvîntarea nenorocitului venea peste mine, umpleam de bucurie inima văduvei.
13Blessunarósk aumingjans kom yfir mig, og hjarta ekkjunnar fyllti ég fögnuði.
14Mă îmbrăcam cu dreptatea şi -i slujeam de îmbrăcăminte, neprihănirea îmi era manta şi turban.
14Ég íklæddist réttlætinu, og það íklæddist mér, ráðvendni mín var mér sem skikkja og vefjarhöttur.
15Orbului îi eram ochi, şi şchiopului picior.
15Ég var auga hins blinda og fótur hins halta.
16Celor nenorociţi le eram tată, şi cercetam pricina celui necunoscut.
16Ég var faðir hinna snauðu, og málefni þess, sem ég eigi þekkti, rannsakaði ég.
17Rupeam falca celui nedrept, şi -i smulgeam prada din dinţi.
17Ég braut jaxlana í hinum rangláta og reif bráðina úr tönnum hans.
18Atunci ziceam: ,În cuibul meu voi muri, zilele mele vor fi multe ca nisipul.
18Þá hugsaði ég: ,,Í hreiðri mínu mun ég gefa upp andann og lifa langa ævi, eins og Fönix-fuglinn.
19Apa va pătrunde în rădăcinile mele, roua va sta toată noaptea peste ramurile mele.
19Rót mín er opin fyrir vatninu, og döggin hefir náttstað á greinum mínum.
20Slava mea va înverzi neîncetat, şi arcul îmi va întineri în mînă.`
20Heiður minn er æ nýr hjá mér, og bogi minn yngist upp í hendi minni.``
21Oamenii mă ascultau şi aşteptau, tăceau înaintea sfaturilor mele.
21Þeir hlustuðu á mig og biðu og hlýddu þegjandi á tillögu mína.
22După cuvîntările mele, niciunul nu răspundea, şi cuvîntul meu era pentru toţi o rouă binefăcătoare.
22Þá er ég hafði talað, tóku þeir eigi aftur til máls, og ræða mín draup niður á þá.
23Mă aşteptau ca pe ploaie, căscau gura ca după ploaia de primăvară.
23Þeir biðu mín eins og regns, og opnuðu munn sinn, eins og von væri á vorskúr.
24Cînd li se muia inima, le zîmbeam. şi nu puteau izgoni seninătatea de pe fruntea mea.
24Ég brosti til þeirra, þegar þeim féllst hugur, og ljós auglitis míns gjörðu þeir aldrei dapurt.Fús lagði ég leið til þeirra og sat þar efstur, sat þar sem konungur umkringdur af hersveit sinni, eins og huggari harmþrunginna.
25Îmi plăcea să mă duc la ei, şi mă aşezam în fruntea lor; eram ca un împărat în mijlocul unei oştiri, ca un mîngîietor lîngă nişte întristaţi.
25Fús lagði ég leið til þeirra og sat þar efstur, sat þar sem konungur umkringdur af hersveit sinni, eins og huggari harmþrunginna.