1А ныне смеются надо мною младшие меня летами, те, которых отцов я не согласился быпоместить с псами стад моих.
1Apan kadtong mga labing batan-on kay kanako nanagtamay kanako, Kansang mga amahan lud-on ako kong sila ipahaluna uban sa mga iro sa akong kahayupan.
2И сила рук их к чему мне? Над ними уже прошло время.
2Oo, ang kabaskug sa ilang mga kamot, unsay kapuslanan niana kanako? Mga tawo nga kanila natapus ang kalig-on sa ilang panuigon.
3Бедностью и голодом истощенные, они убегают в степь безводную, мрачную и опустевшую;
3Sila maniwang sa kakulang ug sa kagutom; Sila managkitkit sa yuta nga mala, diha sa kangitngit nga awa-aw ug mamingaw.
4щиплют зелень подле кустов, и ягоды можжевельника – хлеб их.
4Sila nanag-ibut ug malbas sa kalibonan; Ug mga gamot sa hilbas makaon nila.
5Из общества изгоняют их, кричат на них, как на воров,
5Sila gipapahawa gikan sa taliwala sa mga tawo; Sila ginasuliyawan nila ingon sa usa ka kawatan;
6чтобы жили они в рытвинах потоков, в ущельях земли и утесов.
6Busa sila nanagpuyo sa mga walog nga makahahadlok, Sa mga langub sa yuta ug mga bato.
7Ревут между кустами, жмутся под терном.
7Sa kalibonan sila nanagbihihi, Sa ilalum sa kasapinitan sila nanagtigum.
8Люди отверженные, люди без имени, отребье земли!
8Mga anak sa mga buang sila , oo, mga anak sa mga tawong bastos; Gikan sa yuta sila gipanaglatus.
9Их-то сделался я ныне песнью и пищею разговора их.
9Ug ako karon gihimo nilang usa ka alawiton, Oo, ako usa ka pagya alang kanila.
10Они гнушаются мною, удаляются от меня и не удерживаются плевать пред лицем моим.
10Sila gingil-aran kanako, sila nagpahalayo kanako, Ug dili moduhaduha sa pagluwa sa akong nawong.
11Так как Он развязал повод мой и поразил меня, то они сбросили с себя узду пред лицем моим.
11Kay iyang gibadbad ang iyang pisi, ug gisakit ako; Ug sa akong atubangan ang bokado ilang gikuha.
12С правого боку встает это исчадие, сбивает меня с ног, направляет гибельные свои пути ко мне.
12Sa akong toong kamot namangon ang mga balasubas; Ilang giduso ang akong mga tiil, Ug ilang gisalibay batok kanako ang ilang mga buhat sa kadautan.
13А мою стезю испортили: все успели сделать к моейпогибели, не имея помощника.
13Ilang giguba ang akong alagianan, Sa atubangan nanagpahimulos sila sa akong kagul-anan, Mga tawo sila nga walay magtatabang.
14Они пришли ко мне, как сквозь широкий пролом; с шумом бросились на меня.
14Ingon sa pagsulod sa usa ka boho nga halapad ming-abut sila: Sa taliwala sa dakung kadautan sila nanaglibut kanako .
15Ужасы устремились на меня; как ветер, развеялось величие мое, и счастье мое унеслось, как облако.
15Mga kalisang gipahamlag kanako; Ingon sa hangin gigukod nila ang akong kadungganan; Ug ingon sa usa ka panganod, milabay ang akong kaayohan.
16И ныне изливается душа моя во мне: дни скорби объяли меня.
16Ug karon ang kalag ko ginabubo sa sulod nako; Mga adlaw sa kagul-anan mingdakup kanako.
17Ночью ноют во мне кости мои, и жилы мои не имеютпокоя.
17Sa magabii ang akong kabukogan gipanlagbasan sa sulod nako, Ug ang mga kasakit nga nagakitkit kanako dili mopahulay.
18С великим трудом снимается с меня одежда моя; края хитона моего жмут меня.
18Tungod sa dakung gahum sa Dios, ang akong saput nausab; Ingon sa asintos sa akong bisti ang pagbugkos niana kanako.
19Он бросил меня в грязь, и я стал, как прах и пепел.
19Iya akong gihulog sa lunangan, Ug ako nahimo nga ingon sa abug ug abo.
20Я взываю к Тебе, и Ты не внимаешь мне, – стою, а Ты только смотришь на меня.
20Ako nagatu-aw kanimo, ug ikaw dili motubag kanako: Ako motindog ug ikaw magatutok kanako.
21Ты сделался жестоким ко мне, крепкою рукою враждуешь против меня.
21Ikaw nahimo nga mabangis kanako; Ug sa kagahum sa imong kamot ikaw naglutos kanako.
22Ты поднял меня и заставил меня носиться по ветру исокрушаешь меня.
22Imo akong gisakwat ngadto sa hangin, imo akong gipakabayo niana; Ug sa bagyo imo akong gitunaw.
23Так, я знаю, что Ты приведешь меня к смерти и в дом собрания всех живущих.
23Kay ako nasayud nga imo akong dad-on ngadto sa kamatayon, Ug ngadto sa balay nga ginatudlo alang sa tanan nga buhi.
24Верно, Он не прострет руки Своей на дом костей: будут ли они кричатьпри своем разрушении?
24Bisan pa niana, siya nga nahulog dili ba motuboy sa iyang kamot? Kun sa iyang kagul-anan dili ba mosangpit sa pagpakitabang?
25Не плакал ли я о том, кто был в горе? не скорбела ли душа моя о бедных?
25Wala ba ako magbakho alang kaniya nga anaa sa kagul-anan? Wala ba ang akong kalag masakit alang sa mga hangul?
26Когда я чаял добра, пришло зло; когда ожидал света, пришла тьма.
26Sa diha nga ako nangita sa maayo, unya midangat ang dautan; Sa diha nga ako naghulat sa kahayag, midangat ang kangitngit.
27Мои внутренности кипят и не перестают; встретили меня дни печали.
27Ang akong kasingkasing nagkaguol, ug dili mapahulay; Mga adlaw sa kasakitan ania mingdangat kanako.
28Я хожу почернелый, но не от солнца; встаю в собрании и кричу.
28Ako nagalakaw nga nagbangutan sa wala ang adlaw. Ako nagatindog sa taliwala sa katiguman, ug nagatu-aw sa pagpakitabang.
29Я стал братом шакалам и другом страусам.
29Ako nahimong igsoon sa mga irong ihalas, Ug kauban sa mga avestruz.
30Моя кожа почернела на мне, и кости мои обгорели от жара.
30Ang panit ko maitum, ug nagakapaksit gikan kanako, Ug ang akong kabukogan nasunog sa kainit.
31И цитра моя сделалась унылою, и свирель моя – голосом плачевным.
31Busa ang akong alpa nahimong tingog sa kasub-anan, Ug ang akong flauta nakigduyog sa tingog niadtong nanagbakho.