¹Человек, рожденный женою, краткодневен и пресыщен печалями:

¹"Njeriu i lindur nga një grua jeton pak ditë dhe është plot shqetësime.

²как цветок, он выходит и опадает; убегает, как тень, и не останавливается.

²Mbin si një lule, pastaj pritet; ikën me vrap si një hije dhe nuk e ka të gjatë.

³И на него-то Ты отверзаешь очи Твои, и меня ведешь на суд с Тобою?

³Mbi një qenie të tillë ti i mban sytë të hapur, dhe më bën që të dal në gjyq bashkë me ty.

⁴Кто родится чистым от нечистого? Ни один.

⁴Kush mund të nxjerrë një gjë të pastër nga një gjë e papastër? Askush.

⁵Если дни ему определены, и число месяцев его у Тебя, если Ты положил ему предел, которого он не перейдет,

⁵Sepse ditët e saj janë të caktuara, numri i muajve të saj varet nga ti, dhe ti i ke vendosur kufij që nuk mund t'i kapërcejë.

⁶то уклонись от него: пусть он отдохнет, доколе не окончит, как наемник, дня своего.

⁶Hiqe shikimin nga ai dhe lëre të qetë, deri sa të mbarojë ditën e tij si një argat.

⁷Для дерева есть надежда, что оно, если и будет срублено, снова оживет, и отрасли от него выходить не перестанут:

⁷Të paktën për drurin ka shpresë; në rast se pritet, rritet përsëri dhe vazhdon të mugullojë.

⁸если и устарел в земле корень его, и пень его замер в пыли,

⁸Edhe sikur rrënjët e tij të plaken nën tokë dhe trungu i tij të vdesë nën dhe,

⁹но, лишь почуяло воду, оно дает отпрыски и пускает ветви, как бы вновь посаженное.

⁹me të ndjerë ujin, mugullon përsëri dhe lëshon degë si një bimë.

¹⁰А человек умирает и распадается; отошел, и где он?

¹⁰Njeriu përkundrazi vdes dhe mbetet i shtrirë për dhe; kur është duke nxjerrë frymën e fundit, ku është, pra?

¹¹Уходят воды из озера, и река иссякает и высыхает:

¹¹Mund të mungojnë ujërat në det dhe një lumë të meket dhe të thahet,

¹²так человек ляжет и не станет; до скончания неба он не пробудится и не воспрянет от сна своего.

¹²por njeriu që dergjet nuk ngrihet më; sa të mos ketë më qiej, nuk do të zgjohet dhe nuk do të çohet më nga gjumi i tij.

¹³О, если бы Ты в преисподней сокрыл меня и укрывал меня, пока пройдет гнев Твой, положил мне срок и потом вспомнил обо мне!

¹³Ah sikur të doje të më fshihje në Sheol, të më mbaje të fshehur sa të kalonte zemërimi yt, të më caktoje një afat dhe të më kujtoje!

¹⁴Когда умрет человек, то будет ли он опять жить? Вовсе дни определенного мне времени я ожидал бы, пока придет мне смена.

¹⁴Në qoftë se njeriu vdes, a mund të kthehet përsëri në jetë? Do të prisja çdo ditë të shërbimit tim të rëndë, deri sa të arrinte ora e ndryshimit tim.

¹⁵Воззвал бы Ты, и я дал бы Тебе ответ, и Ты явил бы благоволение творению рук Твоих;

¹⁵Do të më thërrisje dhe unë do të të përgjigjesha; ti do të kishe një dëshirë të madhe për veprën e duarve të tua.

¹⁶ибо тогда Ты исчислял бы шаги мои и не подстерегал бы греха моего;

¹⁶Atëherë ti do të më numëroje hapat, por nuk do të vije re mëkatet e mia;

¹⁷в свитке было бы запечатано беззаконие мое, и Ты закрыл бы вину мою.

¹⁷do ta vulosje në një thes mëkatin tim dhe do ta mbuloje fajin tim.

¹⁸Но гора падая разрушается, и скала сходит сместа своего;

¹⁸Por ashtu si një mal rrëzohet dhe thërrmohet, ashtu si një shkëmb luan nga vendi i tij,

¹⁹вода стирает камни; разлив ее смывает земную пыль: так и надежду человека Ты уничтожаешь.

¹⁹ashtu si ujërat gërryejnë gurët dhe vërshimet marrin me vete dheun, kështu ti shkatërron shpresën e njeriut.

²⁰Теснишь его до конца, и он уходит; изменяешь ему лице и отсылаешь его.

²⁰Ti e vë përfund për gjithnjë, dhe ai shkon; ti ia prish fytyrën dhe e dëbon.

²¹В чести ли дети его – он не знает, унижены ли – он не замечает;

²¹Në rast se bijtë e tij janë të nderuar, ai nuk e di; po të jenë të përbuzur, ai nuk e vë re.

²²но плоть его на нем болит, и душа его в нем страдает.

²²Ai ndjen vetëm dhembjen e madhe të mishit të tij dhe pikëllohet për veten e tij.