¹Не определено ли человеку время на земле, и дни его не то же ли, что дни наемника?

¹"A nuk kryen vallë një punë të rëndë njeriu mbi tokë dhe ditët e tij a nuk janë si ditët e një argati?

²Как раб жаждет тени, и как наемник ждет окончания работы своей,

²Ashtu si skllavi dëshiron fort hijen dhe ashtu si argati pret mëditjen e tij,

³так я получил в удел месяцы суетные, и ночи горестные отчислены мне.

³kështu edhe mua më ranë muaj fatkeqësie dhe m'u caktuan net me dhembje.

⁴Когда ложусь, то говорю: „когда-то встану?", а вечер длится, и яворочаюсь досыта до самого рассвета.

⁴Sa shtrihem, them: "Kur do të ngrihem?". Por nata është e gjatë dhe jam vazhdimisht i shqetësuar deri në agim.

⁵Тело мое одето червями и пыльными струпами; кожа моя лопается и гноится.

⁵Mishi im është i mbuluar me krimba dhe me buca dheu, lëkura ime plasaritet dhe është bërë e pështirë.

⁶Дни мои бегут скорее челнока и кончаются без надежды.

⁶Ditët e mia janë më të shpejta se masuri i një endësi dhe po harxhohen pa shpresë.

⁷Вспомни, что жизнь моя дуновение, что око мое не возвратится видеть доброе.

⁷Kujto që jeta ime është një frymë; syri im nuk do të shohë më të mirën.

⁸Не увидит меня око видевшего меня; очи Твои на меня, – и нет меня.

⁸Syri i atij që më shikon nuk do të më shohë më; sytë e tu do të jenë mbi mua, por unë nuk do të jem më.

⁹Редеет облако и уходит; так нисшедший в преисподнюю не выйдет,

⁹Ashtu si reja davaritet dhe nuk duket më, kështu ai që zbret në Sheol nuk kthehet më;

¹⁰не возвратится более в дом свой, и место его не будет уже знать его.

¹⁰nuk do të kthehet më në shtëpinë e tij, dhe banesa e tij nuk do ta njohë më.

¹¹Не буду же я удерживать уст моих; буду говорить встеснении духа моего; буду жаловаться в горести душимоей.

¹¹Prandaj nuk do ta mbaj gojën të mbyllur do të flas në ankthin e frymës time; do të ankohem në hidhërimin e shpirtit tim.

¹²Разве я море или морское чудовище, что Ты поставил надо мною стражу?

¹²A jam vallë deti apo një përbindësh i detit që ti më ruan me një roje?

¹³Когда подумаю: утешит меня постель моя, унесет горесть мою ложе мое,

¹³Kur unë them: "Shtrati im do të më japë një lehtësim, shtroja ime do ta zbusë dhembjen time",

¹⁴ты страшишь меня снами и видениями пугаешь меня;

¹⁴ti më tremb me ëndrra dhe më tmerron me vegime;

¹⁵и душа моя желает лучше прекращения дыхания, лучше смерти, нежели сбережения костей моих.

¹⁵kështu shpirtit tim i parapëlqen të mbytet dhe të vdesë se sa të bëjë këtë jetë.

¹⁶Опротивела мне жизнь. Не вечно жить мне. Отступи от меня, ибо дни мои суета.

¹⁶Unë po shpërbëhem; nuk kam për të jetuar gjithnjë; lërmë të qetë; ditët e mia nuk janë veçse një frymë.

¹⁷Что такое человек, что Ты столько ценишь его и обращаешь на него внимание Твое,

¹⁷Ç'është njeriu që ti ta bësh të madh dhe të kujdesesh për të,

¹⁸посещаешь его каждое утро, каждое мгновение испытываешь его?

¹⁸dhe ta vizitosh çdo mëngjes duke e vënë në provë në çdo çast?

¹⁹Доколе же Ты не оставишь, доколе не отойдешь от меня, доколе не дашь мне проглотить слюну мою?

¹⁹Kur do ta heqësh shikimin tënd nga unë dhe do të më lësh të përcjell pështymën time?

²⁰Если я согрешил, то что я сделаю Тебе, страж человеков! Зачем Ты поставил меня противником Себе, так что я стал самому себе в тягость?

²⁰Në rast se kam mëkatuar, çfarë të kam bërë ty, o rojtar i njerëzve? Pse më ke bërë objekt të goditjeve të tua, aq sa i jam bërë barrë vetes sime?

²¹И зачем бы не простить мне греха и не снять с меня беззакония моего? ибо, вот, я лягу в прахе; завтра поищешь меня, и меня нет.

²¹Pse nuk i fal shkeljet e mia dhe nuk e kapërcen paudhësinë time? Sepse shpejt do të jem pluhur; ti do të më kërkosh, por unë nuk do të jem më".