¹A Job pokračoval vo svojej umnej reči a riekol:

¹Jobi e rifilloi ligjëratën e tij dhe tha:

²Oj, aby som bol ako za predošlých mesiacov, ako za dní, v ktorých ma strážiac chránil Bôh!

²"Ah, sikur të isha si në muajt e së kaluarës, si në ditët kur Perëndia më mbronte,

³Kým svietil svojou sviecou nad mojou hlavou, keď som chodieval v jeho svetle vo tme!

³kur llamba e tij shkëlqente mbi kokën time dhe me dritën e saj ecja në mes të errësirës;

⁴Jako som bol za dní svojej jasene, kým bola tajná rada Božia nad mojím stánom;

⁴siç isha në ditët e pjekurisë sime, kur mendja e fshehtë e Perëndisë kujdesej për çadrën time,

⁵kým ešte bol so mnou Všemohúci, vôkol mňa moji chlapci;

⁵kur i Plotfuqishmi ishte akoma me mua dhe bijtë e mi më rrinin përqark;

⁶kým sa moje kroky kúpaly v masle, a skala vylievala u mňa potoky oleja;

⁶kur laja këmbët e mia në gjalpë dhe shkëmbi derdhte për mua rrëke vaji.

⁷keď som vychádzaval do brány, hore do mesta, a na ulici postavovával svoje sedište!

⁷Kur dilja ne drejtim të portës së qytetit dhe ngrija fronin tim në shesh,

⁸Keď ma videli mládenci, skrývali sa a starci povstávali a stáli.

⁸të rinjtë, duke më parë, hiqeshin mënjanë, pleqtë ngriheshin dhe qëndronin më këmbë;

⁹Kniežatá zdŕžaly slovami a kládli ruku na svoje ústa;

⁹princat ndërprisnin bisedat dhe vinin dorën mbi gojë;

¹⁰hlas vojvodov sa skrýval, a ich jazyk sa lepil na ich ďasno.

¹⁰zëri i krerëve bëhej më i dobët dhe gjuha e tyre ngjitej te qiellza.

¹¹Keď počulo o mne ucho, blahoslavilo ma, a keď ma videlo oko, prisviedčalo mi.

¹¹veshi që më dëgjonte, më shpallte të lumtur, dhe syri që më shihte, dëshmonte për mua,

¹²Lebo som vytrhoval biedneho, volajúceho o pomoc, i sirotu i toho, kto nemal pomocníka.

¹²sepse çliroja të varfrin që klithte për ndihmë, dhe jetimin që nuk kishte njeri që ta ndihmonte.

¹³Požehnanie hynúceho prichádzalo na mňa, a pôsobil som to, aby plesalo srdce vdovy.

¹³Bekimi i atij që ishte duke vdekur zbriste mbi mua dhe unë e gëzoja zemrën e gruas së ve.

¹⁴Obliekal som sa v spravedlivosť, a ona si obliekala mňa; jako plášť a jako turban bol môj súd.

¹⁴Isha i veshur me drejtësi dhe ajo më mbulonte; drejtësia ime më shërbente si mantel dhe si çallmë.

¹⁵Bol som očima slepému a nohami krivému som bol ja.

¹⁵Isha sy për të verbërin dhe këmbë për çalamanin;

¹⁶Býval som otcom chudobným a pravotu, ktorej som neznal, som prezkúmal.

¹⁶isha një baba për të varfrit dhe hetoja rastin që nuk njihja.

¹⁷Krúšieval som črenové zuby nešľachetníka a vyrážal som lúpež z jeho zubov.

¹⁷I thyeja nofullat njeriut të keq dhe rrëmbeja gjahun nga dhëmbët e tij.

¹⁸A povedal som: Zomriem vo svojom hniezde a rozmnožím svoje dni, že ich bude jako piesku.

¹⁸Dhe mendoja: "Kam për të vdekur në folenë time dhe do të shumëzoj ditët e mia si rëra;

¹⁹Môj koreň bude mať otvorený prístup k vode, a rosa bude nocovať na mojej vetvi.

¹⁹rrënjët e mia do të zgjaten në drejtim të ujërave, vesa do të qëndrojë tërë natën në degën time;

²⁰Moja sláva bude vše nová u mňa, a moje lučište sa bude obnovovať v mojej ruke.

²⁰lavdia ime do të jetë gjithnjë e re tek unë dhe harku im do të fitojë forcë të re në dorën time".

²¹Počúvali na mňa a očakávali a mlčali na moju radu.

²¹Të pranishmit më dëgjonin duke pritur dhe heshtnin për të dëgjuar këshillën time.

²²Po mojom slove viacej nehovorili, a moja reč príjemne pršala na nich;

²²Mbas fjalës sime ata nuk përgjigjeshin, dhe fjalët e mia binin mbi ta si pika vese.

²³očakávali na mňa jako na dážď a otvárali svoje ústa jako proti jarnému dažďu.

²³Më prisnin ashtu si pritet shiu dhe hapnin gojën e tyre si për shiun e fundit.

²⁴Smial som sa na nich žartujúc, neverili a nedali padnúť svetlu mojej tvári.

²⁴Unë u buzëqeshja kur kishin humbur besimin, dhe nuk mund ta pakësonin dritën e fytyrës sime.

²⁵Volil som ich cestu a sedel som ako hlava a prebýval som ako kráľ vo vojsku, jako ten, kto teší zarmútených.

²⁵Kur shkoja tek ata, ulesha si kryetar dhe rrija si një mbret midis trupave të tij, si një që ngushëllon të dëshpëruarit.