¹Pridite, veselo pevajmo GOSPODU, ukajmo skali zveličanja svojega!

¹Venu, ni kantu al la Eternulo; Ni gxoje kriu al la rifugxejo de nia helpo.

²Pojdimo pred obličje njegovo s hvalo, psalme pojoč mu ukajmo.

²Ni venu antaux Lian vizagxon kun glorado, Per psalmoj ni gxoje kriu al Li.

³Zakaj velik Bog mogočni je GOSPOD in velik kralj nad vse bogove.

³CXar granda Dio estas la Eternulo Kaj granda Regxo super cxiuj dioj,

⁴V roki njegovi so podstave zemlje in v njegovi oblasti višine gorá.

⁴Kiu havas en Sia mano la profundajxojn de la tero, Kaj al kiu apartenas la altajxoj de la montoj;

⁵Njegovo je morje, on ga je naredil, in suho zemljo so ustvarile roke njegove.

⁵Al kiu apartenas la maro, kaj Li gxin faris, Kaj la sekteron Liaj manoj kreis.

⁶Pridite, priklonimo se in padimo na tla, pripognimo kolena pred GOSPODOM, ki nas je ustvaril!

⁶Venu, ni klinigxu, ni jxetu nin teren, Ni genuu antaux la Eternulo, nia Kreinto.

⁷Zakaj on je Bog naš, mi pa ljudstvo paše njegove in čreda vodbe njegove. Danes če slišite glas njegov,

⁷CXar Li estas nia Dio, Kaj ni estas la popolo de Lia pasxtejo kaj la sxafoj de Lia mano. Hodiaux, se vi auxskultas Lian vocxon,

⁸nikar ne zakrknite srca svojega kakor v prepiru [Hebr. v Meribi.], kakor ob dnevi izkušnjave [Hebr. Masa.] v puščavi,

⁸Ne obstinigu vian koron, kiel en Meriba, Kiel en la tago de Masa en la dezerto,

⁹ko so me izkušali očetje vaši; izkušnjo so mi napravili, dasi so videli dela moja.

⁹Kiam viaj patroj Min incitis, Esploris kaj vidis Mian faron.

¹⁰Štirideset let sem imel težave s tistim rodom in sem rekel: Ljudstvo je srca tavajočega. A oni niso spoznali potov mojih.Zatorej sem prisegel v jezi svoji: Nikakor ne pridejo v pokoj moj!

¹⁰Kvardek jarojn Mi indignis kontraux tiu generacio, Kaj Mi diris:Ili estas popolo kun koro malgxusta, Kaj ili ne volas koni Miajn vojojn;

¹¹Zatorej sem prisegel v jezi svoji: Nikakor ne pridejo v pokoj moj!

¹¹Tial Mi jxuris en Mia kolero, Ke ili ne venos en Mian ripozejon.